"...มันไม่ใช่ว่าฉันไม่แค้นนะจิงิริ คือตัวฉันก็แค้น แค้นแบบฉิบหายเลย เพราะพวกมันมาฆ่าพ่อแม่ของฉันกับรินไป พวกฉันสองพี่น้องก็เลยกลายมาเป็นเด็กกำพร้า

แล้วตัวเองก็ต้องเป็นที่พึ่งให้รินตั้งแต่อายุ 10 ขวบ ฉันไม่เคยโทษรินเลยนะจิงิริ เพราะรินก็เป็นน้องชายฉัน แล้วฉันก็รักเขามากด้วย (398)

ยูมะที่ฟื้นขึ้นมาจากความตายตอนนั้น คือร่างของยูมะที่กำลังโดนวิญญาณดวงอื่นมาสิงอยู่

ยูจิใช้เวลาปรับตัวอีกพักใหญ่ เจ้าตัวถึงได้รู้สึกคล่องตัวมากขึ้น ส่วนสุคุนะก็ไม่ได้โผล่ออกมาในช่วงที่ยูจิในร่างยูมะกำลังอยู่กับคนอื่น มันก็เลยทำให้ยูจิไม่ค่อยรู้สึกกังวลขึ้นมาสักเท่าไหร่นัก

'วันนี้ลองสะกดรอยตามเกะโทซังไปดีกว่า เผื่อเราจะได้รู้ข้อมูลดี ๆ ด้วย' (30)

แต่ที่ผ่านมาก็มีเพียงอันริแค่คนเดียวเท่านั้น ที่สามารถทำให้จินปาจิรู้สึกสบายใจว่าอีกฝ่ายคือครอบครัวของตัวเองจริง ๆ

ส่วนทางด้านอิซางินั้น เจ้าตัวก็สามารถวิ่งออกมาจากป่าได้เรียบร้อยแล้ว แต่ไคเซอร์ที่เป็นคนจากดาวอื่น เจ้าตัวกลับขยับตัวไปไหนมาไหนได้ลำบากยิ่งขึ้น แต่ไคเซอร์ก็ยังไม่ยอมแพ้ (317)

"อกหักครั้งแรกก็เจ็บแบบนี้แหละ แต่ไม่เป็นไร เพราะฉันเตรียมน้ำใบบัวบกแก้ช้ำในเอาไว้ให้พวกแกแล้ว

ส่วนนี่ก็เมนูที่มีธัญพืชเป็นส่วนผสมหลัก ซึ่งเหมาะกับนก เอ้ย เหมาะกับสุขภาพของพวกแกทุกคนในตอนนี้แบบมาก ๆ เลย

ฮ่าฮ่าฮ่า มัวแต่ขัดขากันเอง สมน้ำหน้าจริง ๆ" (203)

พร้อมกับคิดขึ้นมาอยู่ภายในใจว่า 'ไอ้เบบี้ไคเซอร์นี่! น่าหงุดหงิดจริง ๆ เลย!'

และถึงแม้ว่าอิซางิจะนึกบ่นอีกฝ่ายขึ้นมาแบบนี้ แต่เจ้าตัวก็เลือกที่จะย่อตัวลงมาเล็กน้อย แล้วถึงค่อยเอื้อมมือทั้ง 2 ข้างไปโอบตัวเบบี้ไคเซอร์ (?) ของตัวเองเอาไว้แน่น

"ขอโทษที่ขึ้นเสียงใส่ อย่าซึมต่อเลยนะแก ฉันเป็นห่วง" (32)

น้ำตาของพวกเขาจึงไหลลงมาทันที...

"เจอตัวสักทีนะเนซึโกะ ทันจิโร่ คราวนี้ฉันกับทุกคนจะไม่มีทางปล่อยพวกเธอกลับไปหามันอีกเป็นครั้งที่ 2 แน่

มากับพวกเรานะเนซึโกะ ไม่ต้องอยู่เป็นกรงคอยขังมุซันอีกต่อไปแล้ว" (1:427)

THE END.

"ขอบใจเจ้ามากเลยทันจิโร่"

หลังจากที่เสาหลักหมอกกับเสาหลักวารีช่วยกันวิ่งตามหาเด็กผู้หญิงคนนั้นอยู่สักพัก ทั้ง 2 คนก็เจอตัวเธอในที่สุด แต่ไม่ว่าจะถามอะไรออกไป เธอก็ไม่ได้รู้เรื่องเลย เธอรู้แค่ว่าคนที่มาไหว้วานเธอนั้น เป็นผู้ชายที่มีรอยแผลบนหน้าผาก และใส่ต่างหูรูปไพ่ฮานาฟูดะก็เท่านั้น (1:390)

"นี่พวกเจ้าทำอะไรกับข้า!!! ข้าไม่เคยรู้จักพวกเจ้าด้วยซ้ำ!!! เลิกเอาความทรงจำบ้า ๆ นี่มาใส่ในหัวของข้าสักที!!!" แล้วทันจิโร่ก็สลบไป แต่โชคดีที่ยูชิโร่พุ่งตัวเข้ามารับเอาไว้ทัน

"ถ้าผ่านช่วงนี้ไปได้ ทันจิโร่ก็น่าจะเริ่มนึกอะไรในชาตินี้ออกบ้างแล้วนะคะ เพราะดูเหมือนว่าความทรงจำที่ถูกลบไป มันถูกกระตุ้นจนเริ่มกลับมาแล้วค่ะ" (253)

เพื่อที่จะได้พากอนจิโร่กลับมาหาเนซึโกะจังให้ได้!"

พอเกิดเรื่องนี้ขึ้นมา เสาหลักกับพวกลูกหน่วยทุกคนก็มีแรงฮึดที่จะฝึกฝีมือให้เหนือชั้นขึ้นไปอีก

และยิ่งได้เห็นภาพของเนซึโกะที่วิ่งตามหาทันจิโร่ไปทั่วคฤหาสน์ มันก็ยิ่งเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีที่ทำให้พวกเขาตั้งใจฝึกฝีมือกันหนักขึ้น (209)

คือที่ฉันเล่าให้นายฟัง มันก็ไม่ได้เป็นเพราะว่าฉันมาเรียกคะแนนสงสารให้มันนะ

แต่เป็นเพราะว่าฉันเป็นห่วงนาย กลัวว่านายจะแย่ไปอีกคน"

แล้วมันก็เกิดความเงียบดังขึ้นมาไปทั่วรถ เพราะในตอนแรกราวิญโญ่คิดว่าบันนี่คงจะชอบอิซางิเฉย ๆ ในแบบที่พอห่างกัน เดี๋ยวความรู้สึกก็เจือจางลงไปเอง (110)

จะมีก็แต่ผู้ช่วยของเอโกะที่ยังยืนอยู่กับอิซางิตรงนี้ พร้อมกับส่งรอยยิ้มมาให้

"ไม่ต้องตกใจไปนะคะโยอิจิคุง เอโกะซังเขาก็เป็นแบบนั้นแหละค่ะ พวกเรารีบตามเขาไปกันดีกว่า"

'ให้ตายเถอะ โชคดีจังที่มีอันริซังอยู่ด้วย ไม่งั้นเราได้เกร็งตายแน่...' อิซางิคิดขึ้นมาอยู่ภายในใจ ก่อนที่จะเดินลากกระเป๋าตามอันริและเอโกะไป (291)

แล้วจากนั้นเอโกะก็ตัดสินใจเรียกชื่อของคนเด็กกว่าขึ้นมา

"อิซางิ ฉันพาคนมาแนะนำให้แกรู้จักน่ะ"

เพียงเท่านี้ตัวของอิซางิก็แข็งค้างขึ้นมาเลยแทบจะทันที

"มีแต่คนกันเองทั้งนั้น แต่ก็มี คริส ปริ้นซ์ กับสนัฟฟี่มาเพิ่มด้วย

รีบหันหน้ามาสิอิซางิ" (470)

THE END.

Plotที่ไม่ค่อยเจอที่ไหนค่ะ,เนื้อเรื่องไม่เร่งค่อยๆไปค่ะ

ส่วนโนอาเองก็ไม่รู้จะช่วยไคเซอร์ยังไงเหมือนกัน เพราะตอนนี้โนอาก็ยังถูกเอโกะตามจิกและตั้งตัวเป็นศัตรูไม่เลิกอยู่เหมือนกัน

ผ่านไปเกือบ 2 ปี

เรโอะกับอิซางิได้แต่งงานกัน และใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข

[THE END of REO's route]

(272)