Bu döngüleri kırmak için toplumsal yüzleşme, empati geliştirme ve eleştirel hafıza gibi kolektif mekanizmaların devreye girmesi gerekiyor. Ama çoğu zaman siyasi çıkarlar bu süreci baltalıyor.

4. Toplumsal bellek ve seçici hafıza: Topluluklar genellikle kendi acılarına odaklanır, başkalarına verdikleri acıları ya görmezden gelir ya da haklılaştırır. Bu, bir tür bilişsel çarpıtma olarak işlev görür: “Biz zulmetmiyoruz, sadece kendimizi koruyoruz.”

3. İktidarın yozlaştırıcı etkisi:"Artık biz güçlüyüz, şimdi sıra bizde" düşüncesi, geçmişte yaşanan adaletsizlikleri tekrar eden bir kısır döngü Bu döngüleri kırmak için toplumsal yüzleşme, empati geliştirme ve eleştirel hafıza gibi kolektif mekanizmaların devreye girmesi gerekiyor.

2. Kimlik savunması ve "ötekileştirme": Kollektif travma sonrası oluşan kimlik, kendini sürekli olarak tehdit altında hissedebilir. Bu savunma hali, başka grupları "öteki"leştirerek, hatta zamanla düşmanlaştırarak ayakta kalmaya çalışır. Zulmü bu noktada bir "güvenlik stratejisi" gibi algılanabilir.

1. Travmanın aktarımı (Transgenerational trauma): Topluluklar maruz kaldıkları şiddet, baskı ve travmaları bilinçli ya da bilinçsiz biçimde sonraki kuşaklara aktarır. Bu kuşaklar, kendi kimliklerini sürekli bir "mağduriyet" anlatısı üzerinden inşa eder. Bu durum şiddeti meşrulaştırmaya yol açabilir.