Co-op | Make friend | DM
"รู้สึกเหงาก็มาคุยกันได้นะ"
(.ผปคพึ่งเล่นมูครั้งแรกครับ)
Doc : https://docs.google.com/document/d/1NXdjrSC1UAsnm5jyrmNm_m4cMJbEHFZ0scbt-oxpWY0/edit?usp=drivesdk
ACC for #SKZ_commu
Cr. Dry maple
” ผมแค่บังเอิญเดินผ่านมาครับ “
” น่าสนใจดีนะครับ ผมขอลองด้วยสิ“
.
.
.
” ผมโกรธนะครับ“
﹌﹌﹌﹌﹌﹌﹌﹌﹌﹌﹌﹌﹌﹌﹌
ੈ✩‧₊˚夏川 蒼真 || นัตสึคาวะ โซมะ || 2Y || 18 years ੈ✩‧₊˚
Doc in bio
Co-op | Role | Dm
*คาร์ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน
#SKZ_Commu
Tw. Blood
; โรลเปิด
ท่ามกลางแรงกดดัน ความสงสัยใคร่รู้ของเด็กหนุ่ม สิ่งที่เลือกเผชิญล้วนแล้วนแต่เป็นความต้องการของเขาทั้งสิ้น
เขาไม่รู้อะไรเลย นอกจากชื่อ
กับ เขามักจะทำตามใจตัวเอง
ทำสิ่งต่างๆ
และ
ในความคิด
จนมาถึงจุดนี้จุดที่ตรงหน้าเป็นเพียงหน้ากากที่ต้องสวม เขาลังเล แต่ก็สวมมันไปแล้ว
’ ฉั่บ ‘
( + )
Tw. Blood
; โรลเปิด
ท่ามกลางแรงกดดัน ความสงสัยใคร่รู้ของเด็กหนุ่ม สิ่งที่เลือกเผชิญล้วนแล้วนแต่เป็นความต้องการของเขาทั้งสิ้น
เขาไม่รู้อะไรเลย นอกจากชื่อ
กับ เขามักจะทำตามใจตัวเอง
ทำสิ่งต่างๆ
และ
ในความคิด
จนมาถึงจุดนี้จุดที่ตรงหน้าเป็นเพียงหน้ากากที่ต้องสวม เขาลังเล แต่ก็สวมมันไปแล้ว
’ ฉั่บ ‘
( + )
ตั้งแต่มาที่นี่ก็มีเรื่องไม่เข้าใจเต็มไปหมด เด็กสาวที่ตอนนี้สภาพอิดโรยจากสิ่งที่เกิดขึ้น กำลังเดินไปตามทางเดินของโรงเรียนอย่างไร้จุดหมาย
'ตอนนี้พอจะมีเวลาเหลืออยู่ งั้นไปสำรวจหน่อยดีกว่า'
เด็กสาวเดินสำรวจทางเดิน อาคารเรียน และจุดต่างๆ ในโรงเรียนไปเรื่อยๆ จนมาพบสวนที่ดูเงียบสงบ
"นั่นมัน น้องแมวนี่นา!"
(+)
ตั้งแต่มาที่นี่ก็มีเรื่องไม่เข้าใจเต็มไปหมด เด็กสาวที่ตอนนี้สภาพอิดโรยจากสิ่งที่เกิดขึ้น กำลังเดินไปตามทางเดินของโรงเรียนอย่างไร้จุดหมาย
'ตอนนี้พอจะมีเวลาเหลืออยู่ งั้นไปสำรวจหน่อยดีกว่า'
เด็กสาวเดินสำรวจทางเดิน อาคารเรียน และจุดต่างๆ ในโรงเรียนไปเรื่อยๆ จนมาพบสวนที่ดูเงียบสงบ
"นั่นมัน น้องแมวนี่นา!"
(+)
[ โรลเปิด | หลังจบพิธีปฐมนิเทศ | แยกรูท ]
แม้จะยังมึน ๆ งง ๆ กับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่อย่างน้อย ๆ ในตอนนี้คิซึรุก็ควรจะประคองสติตัวเองไว้ก่อน
.. ช่างประไร ตอนนี้สิ่งที่ควรทำก็คือการทไความรู้จักกับคนอื่น ๆ นี่นา
เขาเดินมาเงียบ ๆ กระทั่งปลายสายตานั้นพลันเหลือบเห็น [คุณ]
ด้วยความเป็นห่วงเห็นเดินอยู่เหงา ๆ เลยแวะเข้าไปทักทายเสียหน่อย
+
[ โรลเปิด | หลังจบพิธีปฐมนิเทศ | แยกรูท ]
แม้จะยังมึน ๆ งง ๆ กับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่อย่างน้อย ๆ ในตอนนี้คิซึรุก็ควรจะประคองสติตัวเองไว้ก่อน
.. ช่างประไร ตอนนี้สิ่งที่ควรทำก็คือการทไความรู้จักกับคนอื่น ๆ นี่นา
เขาเดินมาเงียบ ๆ กระทั่งปลายสายตานั้นพลันเหลือบเห็น [คุณ]
ด้วยความเป็นห่วงเห็นเดินอยู่เหงา ๆ เลยแวะเข้าไปทักทายเสียหน่อย
+
“ปุจฉา บาปใดไร้การอภัย?”
”วิสัชนา บาปของการมีอยู่น่ะซี“
根占 • 炭火/ Nejime Sumibi
⭑ ⭑ ปี ๒, อายุ ๑๗ ปี • ๑๕๕ / ๔๑
, อย่าไว้ใจหน้ากากจิ้งจอก
🏮 bit.ly/foxmasked
𓃢 —— co-role, talk ✓ บวกได้ทุกโพสต์ค่ะ !
“ปุจฉา บาปใดไร้การอภัย?”
”วิสัชนา บาปของการมีอยู่น่ะซี“
根占 • 炭火/ Nejime Sumibi
⭑ ⭑ ปี ๒, อายุ ๑๗ ปี • ๑๕๕ / ๔๑
, อย่าไว้ใจหน้ากากจิ้งจอก
🏮 bit.ly/foxmasked
𓃢 —— co-role, talk ✓ บวกได้ทุกโพสต์ค่ะ !
คลื่นแห่งความสับสนบีดรัดลมหายใจให้ติดขัด ไม่ทันไรทัศนียภาพตรงหน้าก็ถาโถมเข้ามาไม่ทันได้ตั้งตัว
สิ่งที่อยู่ใกล้สายตาที่สุด คือฝ่ามือกร้านของชายวัยกลางคนกางออกมาข้างหน้าและร่างของเจ้าตัวที่อยู่ถัดออกไป ทันใดนั้นมุมมองก็ได้เลื่อนลงไปอย่างรวดเร็วก่อนจะสั่นสะเทือนรุนแรงเหมือนกับว่ามีคนทำกล้องหล่นจากที่สูงอย่างไงอย่างนั้น
+
คลื่นแห่งความสับสนบีดรัดลมหายใจให้ติดขัด ไม่ทันไรทัศนียภาพตรงหน้าก็ถาโถมเข้ามาไม่ทันได้ตั้งตัว
สิ่งที่อยู่ใกล้สายตาที่สุด คือฝ่ามือกร้านของชายวัยกลางคนกางออกมาข้างหน้าและร่างของเจ้าตัวที่อยู่ถัดออกไป ทันใดนั้นมุมมองก็ได้เลื่อนลงไปอย่างรวดเร็วก่อนจะสั่นสะเทือนรุนแรงเหมือนกับว่ามีคนทำกล้องหล่นจากที่สูงอย่างไงอย่างนั้น
+
ความมืด ตามด้วยความว่างเปล่า และผู้คน
เสียงฝีเท้าเคลื่อนไหว สับสน และหยุดนิ่ง
ใครกันจะให้คำตอบได้ ไม่ใช่คนข้างๆ ไม่ใช่แม้แต่ตัวเอง หรือจะเป็นหน้ากากจิ้งจอก หยิบมันขึ้นมา และสวมไว้บนหน้า
และแล้ว ความมืดอีกครั้ง
(๑/๕)
ความมืด ตามด้วยความว่างเปล่า และผู้คน
เสียงฝีเท้าเคลื่อนไหว สับสน และหยุดนิ่ง
ใครกันจะให้คำตอบได้ ไม่ใช่คนข้างๆ ไม่ใช่แม้แต่ตัวเอง หรือจะเป็นหน้ากากจิ้งจอก หยิบมันขึ้นมา และสวมไว้บนหน้า
และแล้ว ความมืดอีกครั้ง
(๑/๕)
เสียง
มากมายเกินไป
เสียงฝีเท้า เสียงหายใจ คำกระซิบที่ไม่ตั้งใจให้ได้ยิน
ทุกเสียงซ้อนทับกันจนแยกไม่ออกว่าสิ่งใดที่สำคัญ
แต่สิ่งหนึ่งที่ตระหนักได้ คือการ'ทำตามที่พวกเขาบอก'
(1/7)
เสียง
มากมายเกินไป
เสียงฝีเท้า เสียงหายใจ คำกระซิบที่ไม่ตั้งใจให้ได้ยิน
ทุกเสียงซ้อนทับกันจนแยกไม่ออกว่าสิ่งใดที่สำคัญ
แต่สิ่งหนึ่งที่ตระหนักได้ คือการ'ทำตามที่พวกเขาบอก'
(1/7)
"ถ้าฉลาดพอ ก็น่าจะเข้าใจกันได้เองนะคะ”
“รบกวนเธอนิดหนึ่งนะคะ เรื่องนี้ให้เธอจัดการจะดีกว่า ฉันไว้ใจเธอค่ะ"
不死川 言葉 | ชินะซุกาวะ โคโตบะ
2年 | 17歳
doc; bit.ly/3LKCVT5
CO-Role DM 24/7
"ถ้าฉลาดพอ ก็น่าจะเข้าใจกันได้เองนะคะ”
“รบกวนเธอนิดหนึ่งนะคะ เรื่องนี้ให้เธอจัดการจะดีกว่า ฉันไว้ใจเธอค่ะ"
不死川 言葉 | ชินะซุกาวะ โคโตบะ
2年 | 17歳
doc; bit.ly/3LKCVT5
CO-Role DM 24/7
โรลเปิด | หลังจบพิธีปฐมนิเทศ
คุณกำลังทยอยออกจากแถวหลังจากทำตามคำสั่งของประธานนักเรียนหญิง เสียงพูดคุยพึมพำดังขึ้นเป็นระยะ บางคนกังวล บางคนตื่นเต้น คุณอาจจะกำลังหาทางออก แต่กลับถูกนักเรียนชายคนหนึ่งเรียกไว้
“ ว่างรึปล่าว..?
มาเล่นเกมฆ่าเวลาหน่อยมั้ย ”
คุณอาจจะคุ้นหน้าเด็หคนนี้หรือไม่คุ้นก็ได้ แต่ว่า..คนๆนี้ไม่ใช่ว่ายืนข้างประธานเมื่อหี้นี้หรอ?
(+ได้นะ)
โรลเปิด | หลังจบพิธีปฐมนิเทศ
คุณกำลังทยอยออกจากแถวหลังจากทำตามคำสั่งของประธานนักเรียนหญิง เสียงพูดคุยพึมพำดังขึ้นเป็นระยะ บางคนกังวล บางคนตื่นเต้น คุณอาจจะกำลังหาทางออก แต่กลับถูกนักเรียนชายคนหนึ่งเรียกไว้
“ ว่างรึปล่าว..?
มาเล่นเกมฆ่าเวลาหน่อยมั้ย ”
คุณอาจจะคุ้นหน้าเด็หคนนี้หรือไม่คุ้นก็ได้ แต่ว่า..คนๆนี้ไม่ใช่ว่ายืนข้างประธานเมื่อหี้นี้หรอ?
(+ได้นะ)
พิธีปฐมนิเทศจบลง เธอเดินออกมา เสียงกระซิบกระซากชวนอึดอัดใจยังคงดังก้อง ภาพฉากสุดท้าย สายตาที่เฝ้ามองดอกไม้ที่กำลังเฉาลง บนเตียงแคบภายในห้องสี่เหลี่ยมที่ว่างเปล่า กลิ่นของโรงพยาบาลคละคลุ้งขึ้น ช่างกระอักกระอวน
แต่แล้วความรู้สึกทั้งหมดไม่ได้ถูกแสดงออกมาผ่านสีหน้า มันมีเพียงรอยยิ้มจาง ๆ ของเธอหลังจากถอดหน้ากากออกน่ะสิ
( 1/? )
พิธีปฐมนิเทศจบลง เธอเดินออกมา เสียงกระซิบกระซากชวนอึดอัดใจยังคงดังก้อง ภาพฉากสุดท้าย สายตาที่เฝ้ามองดอกไม้ที่กำลังเฉาลง บนเตียงแคบภายในห้องสี่เหลี่ยมที่ว่างเปล่า กลิ่นของโรงพยาบาลคละคลุ้งขึ้น ช่างกระอักกระอวน
แต่แล้วความรู้สึกทั้งหมดไม่ได้ถูกแสดงออกมาผ่านสีหน้า มันมีเพียงรอยยิ้มจาง ๆ ของเธอหลังจากถอดหน้ากากออกน่ะสิ
( 1/? )
โรลเปิด | แยกรูท
หลังพิธีปฐมนิเทศจบลงไป เก็นไซหอบร่างตนเดินออกมาเพื่อเดินเลาะไปเรื่อย ๆ อย่างไร้จุดหมาย
เมื่อเหนื่อยก็นั่งพักกายลงพื้นหญ้า
ปล่อยความคิดหลงกระเจิงด้วยดวงตาเหม่อลอย
ภาพตรงหน้าตลกไม่น้อย มีหญิงสติไม่ดีนั่งตากแดดดูกลืนไปกับโลกหลังความตายเหลือจริง
| จะลองเข้าไปทักทายดูสักหน่อยหรือเปล่า ?
โรลเปิด | แยกรูท
หลังพิธีปฐมนิเทศจบลงไป เก็นไซหอบร่างตนเดินออกมาเพื่อเดินเลาะไปเรื่อย ๆ อย่างไร้จุดหมาย
เมื่อเหนื่อยก็นั่งพักกายลงพื้นหญ้า
ปล่อยความคิดหลงกระเจิงด้วยดวงตาเหม่อลอย
ภาพตรงหน้าตลกไม่น้อย มีหญิงสติไม่ดีนั่งตากแดดดูกลืนไปกับโลกหลังความตายเหลือจริง
| จะลองเข้าไปทักทายดูสักหน่อยหรือเปล่า ?
หลังพิธีปฐมนิเทศ | โรลเปิด
หลังจากพิธีปฐมนิเทศเมย์เดินออกมาพร้อมคนอื่นๆโดยที่มือซ้ายยังคงถือหน้ากาก ในหัวเขาตอนนี้มันว่างเปล่าไปหมดเขานึกอะไรไม่ออกจึงได้แต่ยืนเหม่ออยู่ข้างมุมนึงของตึกอยู่อย่างนั้น ใจเขากำลังรู้สึกเหมือนอะไรบางอย่างหายไปแต่ก็นึกไม่ออก
..ความรู้สึกมันเหมือนบางอย่างหายไปครึ่งนึง
(มาบวกทำความรู้จักกันได้นะคะ 🖤)
หลังพิธีปฐมนิเทศ | โรลเปิด
หลังจากพิธีปฐมนิเทศเมย์เดินออกมาพร้อมคนอื่นๆโดยที่มือซ้ายยังคงถือหน้ากาก ในหัวเขาตอนนี้มันว่างเปล่าไปหมดเขานึกอะไรไม่ออกจึงได้แต่ยืนเหม่ออยู่ข้างมุมนึงของตึกอยู่อย่างนั้น ใจเขากำลังรู้สึกเหมือนอะไรบางอย่างหายไปแต่ก็นึกไม่ออก
..ความรู้สึกมันเหมือนบางอย่างหายไปครึ่งนึง
(มาบวกทำความรู้จักกันได้นะคะ 🖤)
เพราะความว่างเปล่ากลืนกินจิตใจ
เพราะความ ‘ไม่รู้‘ ว่าสิ่งใดเป็นสิ่งใด
เขาถึงเดินตามมาที่นี่อย่างง่ายดาย
หน้ากากจิ้งจอกสีขาวーถูกหยิบขึ้นมาสวมใส่
ท่วงท่าสงบนิ่ง ...หากแต่ลมหายใจ
กลับแรงขึ้นทุกขณะ
เสียงประกาศดังกึกก้อง ทำให้สองแขนของเขายกขึ้นราวกับกำลังถูกบีบบังคับด้วยเสียงเพียงอย่างเดียว
「 จงพนมมือ...และหลับตาลงเสีย 」
เพราะความว่างเปล่ากลืนกินจิตใจ
เพราะความ ‘ไม่รู้‘ ว่าสิ่งใดเป็นสิ่งใด
เขาถึงเดินตามมาที่นี่อย่างง่ายดาย
หน้ากากจิ้งจอกสีขาวーถูกหยิบขึ้นมาสวมใส่
ท่วงท่าสงบนิ่ง ...หากแต่ลมหายใจ
กลับแรงขึ้นทุกขณะ
เสียงประกาศดังกึกก้อง ทำให้สองแขนของเขายกขึ้นราวกับกำลังถูกบีบบังคับด้วยเสียงเพียงอย่างเดียว
「 จงพนมมือ...และหลับตาลงเสีย 」
「 อย่ามาที่นี่เลยนะคะ พี่ชายไม่สมควรได้รับโอกาสหรอกค่ะ 」
เสียงของเด็กผู้หญิงที่เขาเองก็ไม่รู้จักพูดซ้ำ ๆ มันมากซะจนเขาอยากยกมือขึ้นมาปิดหูเอาไว้ แต่ร่างกายกลับชาขยับอะไรไม่ได้ อาจเป็นเพราะบรรยากาศเย็บเยียบน่ากลัวจากที่แห่งนี้ หรืออาจเป็นเพราะน้ำเสียงของคนที่เรียกตัวเองว่า “ประธานนักเรียน” ตอนนี้ที่ทำได้คงมีแค่พนมมือ หลับตา แล้วฟังสิ่งที่เธอคนนั้นพูดต่อไป
+
「 อย่ามาที่นี่เลยนะคะ พี่ชายไม่สมควรได้รับโอกาสหรอกค่ะ 」
เสียงของเด็กผู้หญิงที่เขาเองก็ไม่รู้จักพูดซ้ำ ๆ มันมากซะจนเขาอยากยกมือขึ้นมาปิดหูเอาไว้ แต่ร่างกายกลับชาขยับอะไรไม่ได้ อาจเป็นเพราะบรรยากาศเย็บเยียบน่ากลัวจากที่แห่งนี้ หรืออาจเป็นเพราะน้ำเสียงของคนที่เรียกตัวเองว่า “ประธานนักเรียน” ตอนนี้ที่ทำได้คงมีแค่พนมมือ หลับตา แล้วฟังสิ่งที่เธอคนนั้นพูดต่อไป
+
เด็กหนุ่มนั้นทำได้เพียงแค่ยืนแน่นิ่ง
ภายใต้หน้ากากที่ย้อมด้วยดอกไม้อันน่ารังเกียจก็ไม่อาจรู้ได้เลยว่าตนควรแสดงสีหน้าแบบไหนในตอนนี้
ความทรงจำของการกระทำของตนที่มิอาจเคยคาดถึง ทั้งเสียงประหลาดที่กระซิบกระซากข้างหูอย่างไม่เข้าใจ
ขัดแย้ง เคว้งคว้าง สงสัย
ความกระอักกระอ่วนที่ไม่สามารถอธิบายได้
เพียงแค่มือเล็กๆที่กำชายเสื้อและอดทนมันไว้แน่เจียนจะจิกขาด
( + )
เด็กหนุ่มนั้นทำได้เพียงแค่ยืนแน่นิ่ง
ภายใต้หน้ากากที่ย้อมด้วยดอกไม้อันน่ารังเกียจก็ไม่อาจรู้ได้เลยว่าตนควรแสดงสีหน้าแบบไหนในตอนนี้
ความทรงจำของการกระทำของตนที่มิอาจเคยคาดถึง ทั้งเสียงประหลาดที่กระซิบกระซากข้างหูอย่างไม่เข้าใจ
ขัดแย้ง เคว้งคว้าง สงสัย
ความกระอักกระอ่วนที่ไม่สามารถอธิบายได้
เพียงแค่มือเล็กๆที่กำชายเสื้อและอดทนมันไว้แน่เจียนจะจิกขาด
( + )
ท่ามกลางเสียงกระซิบมากมาย
โทวยะ กลับรู้สึกได้ถึงแรงดึงที่ชายเสื้อ
เขาหันไปมองข้างหลัง
ตามสัญชาตญาณที่ถูกปลูกฝั่งมาโดยธรรมชาติ
นั้นทำให้เขาได้พบเข้ากับ ' เด็กผู้หญิง ? '
( + )
ท่ามกลางเสียงกระซิบมากมาย
โทวยะ กลับรู้สึกได้ถึงแรงดึงที่ชายเสื้อ
เขาหันไปมองข้างหลัง
ตามสัญชาตญาณที่ถูกปลูกฝั่งมาโดยธรรมชาติ
นั้นทำให้เขาได้พบเข้ากับ ' เด็กผู้หญิง ? '
( + )
[ โรลเปิด | แยกรูท | ทางเดินบริเวรอาคารหลังใกล้ๆลานซากุระ ]
ช่างมันประไรเรื่องที่ตัวเองไม่เข้าใจในตอนนี้
สิ่งที่ทำได้ในตอนนี้มันมีแค่การทำตัวให้เหมือนเดิมอย่างเช่นเคย
เด็กหนุ่มเดินมองไปรอบๆ ก้าวเท้าช้าๆอย่างคนประหยัดพลังงาน มองไปรอบๆค่อยๆเก็บรายละเอียดไปทีละอย่างโดยไม่เร่งรีบ
มองคนนั้นทีมองคนนี้ที แต่ก็ไม่ได้เข้าไปทักคุยกับใครหรอกสำหรับเด็กคนนี้
[ โรลเปิด | แยกรูท | ทางเดินบริเวรอาคารหลังใกล้ๆลานซากุระ ]
ช่างมันประไรเรื่องที่ตัวเองไม่เข้าใจในตอนนี้
สิ่งที่ทำได้ในตอนนี้มันมีแค่การทำตัวให้เหมือนเดิมอย่างเช่นเคย
เด็กหนุ่มเดินมองไปรอบๆ ก้าวเท้าช้าๆอย่างคนประหยัดพลังงาน มองไปรอบๆค่อยๆเก็บรายละเอียดไปทีละอย่างโดยไม่เร่งรีบ
มองคนนั้นทีมองคนนี้ที แต่ก็ไม่ได้เข้าไปทักคุยกับใครหรอกสำหรับเด็กคนนี้
โฮมุระยืนอยู่ข้างนอกอาคารอเนกประสงค์ สถานที่ที่ซึ่งมีผู้คนมากมายเดินผ่านไปมา ในมือเขาถือหน้ากากจิ้งจอกสีขาวที่บัดนี้มีลวดลายปรากฎขึ้นอย่างน่าฉงน ชายหนุ่มกลืนคำถามในสมองลงคอไปจนหมดสิ้น
มีเพียงความเงียบเท่านั้น
...ที่อยู่รอบ ๆ
หรืออาจเป็นเพราะเขาเลือกที่จะปิดหู เลิกสนใจทุกอย่างรอบกาย โฮมุระเหม่อมองไปยังที่ไกลแสนไกล ไม่ใช่อาคารไหนหรือคนใด...
โฮมุระยืนอยู่ข้างนอกอาคารอเนกประสงค์ สถานที่ที่ซึ่งมีผู้คนมากมายเดินผ่านไปมา ในมือเขาถือหน้ากากจิ้งจอกสีขาวที่บัดนี้มีลวดลายปรากฎขึ้นอย่างน่าฉงน ชายหนุ่มกลืนคำถามในสมองลงคอไปจนหมดสิ้น
มีเพียงความเงียบเท่านั้น
...ที่อยู่รอบ ๆ
หรืออาจเป็นเพราะเขาเลือกที่จะปิดหู เลิกสนใจทุกอย่างรอบกาย โฮมุระเหม่อมองไปยังที่ไกลแสนไกล ไม่ใช่อาคารไหนหรือคนใด...
เขาจ้องมองคุณนิ่งสนิท จนกว่าคุณจะรู้ตัวว่าทำอะไรลงไป
...คิดไม่ออกงั้นเหรอ...
เด็กหนุ่มหันหลังช้าๆ ปรายตามองคุณ
ก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ
" กรุณาตามมาด้วย "
(สามารถแจมได้ตรงเมนชั่นใหม่เลยครับ)
เขาจ้องมองคุณนิ่งสนิท จนกว่าคุณจะรู้ตัวว่าทำอะไรลงไป
...คิดไม่ออกงั้นเหรอ...
เด็กหนุ่มหันหลังช้าๆ ปรายตามองคุณ
ก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ
" กรุณาตามมาด้วย "
(สามารถแจมได้ตรงเมนชั่นใหม่เลยครับ)
เมื่อเสร็จสิ้นพิธีปฐมนิเทศ
เหล่านักเรียนเริ่มแยกย้าย เสียงพูดคุยซ้อนทับกันอย่างไร้ทิศทาง
ความวุ่นวายกระจายไปทั่วอาคาร เป็นโอกาสดีที่จะปลีกตัวออกมาเพื่อมองหาสถานที่ใหม่เสียหน่อย
ขณะที่คุณกำลังเดินสำรวจบริเวณอาคารจนไม่รู้ตัวว่าคุณเผลอเดินออกมาไกลเท่าไหร่จากฝูงชน
ในตอนนั้นเองก็ได้มีสายตาหนึ่งจับจ้อง [ คุณ ] ที่กำลังเดินสำรวจไปเรื่อยโดยไร้จุดหมาย
+
เมื่อเสร็จสิ้นพิธีปฐมนิเทศ
เหล่านักเรียนเริ่มแยกย้าย เสียงพูดคุยซ้อนทับกันอย่างไร้ทิศทาง
ความวุ่นวายกระจายไปทั่วอาคาร เป็นโอกาสดีที่จะปลีกตัวออกมาเพื่อมองหาสถานที่ใหม่เสียหน่อย
ขณะที่คุณกำลังเดินสำรวจบริเวณอาคารจนไม่รู้ตัวว่าคุณเผลอเดินออกมาไกลเท่าไหร่จากฝูงชน
ในตอนนั้นเองก็ได้มีสายตาหนึ่งจับจ้อง [ คุณ ] ที่กำลังเดินสำรวจไปเรื่อยโดยไร้จุดหมาย
+
โรลเปิด | หลังจบพิธีปฐมนิเทศ
อัตสึชิมองลงมายังความโกลาหลเบื้องล่างด้วยสายตาที่เรียบเฉย ไร้ซึ่งความสมเพชและไร้ซึ่งความสะใจ ราวกับว่าความทุรนทุรายของมนุษย์เป็นเพียงปรากฏการณ์ธรรมชาติอย่างหนึ่ง
แต่เมื่อประธานประกาศจบพิธี เขากลับก้าวลงจากเวทีช้า ๆ มุ่งตรงมาหาคุณที่กำลังหอบหายใจถี่หนีจากภาพหลอนของบาปที่เพิ่งเผชิญ
โรลเปิด | หลังจบพิธีปฐมนิเทศ
อัตสึชิมองลงมายังความโกลาหลเบื้องล่างด้วยสายตาที่เรียบเฉย ไร้ซึ่งความสมเพชและไร้ซึ่งความสะใจ ราวกับว่าความทุรนทุรายของมนุษย์เป็นเพียงปรากฏการณ์ธรรมชาติอย่างหนึ่ง
แต่เมื่อประธานประกาศจบพิธี เขากลับก้าวลงจากเวทีช้า ๆ มุ่งตรงมาหาคุณที่กำลังหอบหายใจถี่หนีจากภาพหลอนของบาปที่เพิ่งเผชิญ
โรลเปิด , หลังจบพิธีปฐมนิเทศ
ท่ามกลางเสียงเซ็งแซ่และภาพความโกลาหลของเหล่าผู้คนที่เพิ่งผ่านเหตุการณ์ที่ยากจะเข้าใจมา
[ อิโอริ ] ยังคงยืนอยู่จุดเดิม สายตาปรายมองนาฏกรรมแห่งความโกลาหลเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกว่างเปล่า
“ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ฤดูกาล , ก็มีแต่พวกปวกเปียกเช่นเคย ”
( 1/2 )
โรลเปิด , หลังจบพิธีปฐมนิเทศ
ท่ามกลางเสียงเซ็งแซ่และภาพความโกลาหลของเหล่าผู้คนที่เพิ่งผ่านเหตุการณ์ที่ยากจะเข้าใจมา
[ อิโอริ ] ยังคงยืนอยู่จุดเดิม สายตาปรายมองนาฏกรรมแห่งความโกลาหลเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกว่างเปล่า
“ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ฤดูกาล , ก็มีแต่พวกปวกเปียกเช่นเคย ”
( 1/2 )