อย่างกับว่าก็ไม่ได้ตั้งใจจะมาซื้อสิ่งนี้เลย

“เกือบลืมไปเลย”
ชายหนุ่มคนนี้ยิ้มให้ “ขอบคุณ”

(ไม่เป็นไรเลยคับ 🫳🏻)

ถึงแม้คุณจะบอกว่าไม่ แต่เขาก็เบี่ยงกายเล็กน้อย เหมือนขยับไม่ให้ตนบังมากจนเกินไปอยู่ดี

หลังได้ยินคุณกล่าว เขาก็ร้อง อ้อ ออกมาทีหนึ่งแล้วผงกหัว ตอนนั้นเพลงที่เปิดอยู่ก็ยังคงเล่นวนเรื่อย เป็นทำนองที่อาจคุ้นเคยสลับกับเสียงยามประตูเลื่อนเปิด-ปิด

“นั่นสิ”

แล้วก็หยิบแชมพูขึ้นมา ทั้งเห็นกับตาว่าเขาวางแอลกอฮอล์ใส่ตะกร้าไว้ก่อนหน้านั้นเวลาไม่นาน

+

เขาพลิกข้อมือ คล้ายวางมันไว้บนฝ่ามือเพื่อยื่นให้ ระยะนั้นไม่ใกล้จนจดจ่อ ราวเสนอทางเลือกหนึ่งให้พิจารณา

“อย่างนั้นเอาไปดีไหม”
“หากชอบที่สุด ก็เก็บไว้เถอะ”

ท่าทางคล้ายไม่ได้ตั้งใจมากนัก เหมือนพิจารณาดูสิ่งอื่นบนชั้นตรงหน้า แต่แท้จริงเขาฟังคำคุณหมดทุกคำ ทั้งยังจดจำได้

“อันนี้หวานแหลม“

เขายื่นมือ ใช้ปลายกล่องที่ถือไว้แตะกล่องอื่นทดแทนนิ้วมือชี้ มุมปากนั้นปรากฎรอยยิ้มขณะทวนทีละอย่าง

“ส่วนอันนี้เหมือนแต่งกลิ่นแต่งรสมากไปหน่อย?”

แล้วค่อยยื่นกล่องในมือไปตรงหน้าคุณ

+

เมื่อฟังคุณพูด เขาก็คล้ายรับคำในคอ ริมฝีปากนั้นมีรอยยิ้มอยู่เล็กน้อย ไม่รู้ว่าชายหนุ่มตรงหน้าคุณคนนี้กำลังคิดอะไรอยู่

”น่าเสียดายนะที่คราวนี้ซื้อกลับไปเป็นโหลไม่ได้แล้ว“

อย่างที่คุณบอกว่าปกติก็มักจะซื้อกลับไปในปริมาณเท่านั้น?

เขาเพียงแค่พลิกดูเล็กน้อย อ่านผ่านตา ไม่ได้จดจ่อเท่าไหร่ ถามต่อทั้ง ๆ ที่ยังไม่ได้ละสายตาจากชั้นวาง

”ยังมียี่ห้ออื่นอีกไหม“

เขาหยิบมันขึ้นมา พลิกมองเล็กน้อย

“กล่องสุดท้ายด้วย”
— “ขายดีขนาดนี้เลยเหรอ?“

มือของชายหนุ่มยื่นออกไปในทิศทางเดียวกับคุณ—ปลายนิ้วเรียวยาวสะอาดตาหยุดค้างเหนือชั้นวางละแวกเดียวกัน ราวกับยังไม่ตัดสินใจว่าจะหยิบหรือปล่อยผ่าน

เขาหันมองเมื่อได้ยินคำเอ่ยอนุญาตแผ่วเบา ดวงตากะพริบช้า ๆ —คล้ายรับรู้บางสิ่ง เช่นนั้นรอยยิ้มบางจึงปรากฏขึ้น

“ขอบคุณ”

มือนั้นขยับเล็กน้อย ทิศทางคล้ายถูกเปลี่ยนอย่างยากสังเกต จุดหมายใหม่ไม่ใช่กล่องนมเดิม หากเป็นนมสตรอเบอร์รี่ที่ว่านั่น

+

( ทักได้ไหมฮับ🙌🏻)

สายตามองที่ภาพสะท้อนในจอ
ก่อนจะชำเลืองทางนัยน์ตาคู่ข้างๆที่ไม่ยอมขยับไปไหน

...
ยิ้มขำเล็กๆ ก่อนเอียงใบหน้าให้สบกันตรงๆ

"ไว้ส่งให้ด้วยนะ?"