“เครื่องรางคุ้มครองเหรอ” ซากุระยิ้มกว้าง “น่ารักดีนะ น้องชายนัตจังคงชอบมากเลย”

เธอนั่งนิ่งๆให้นัตสึกิจัดการ พอได้ยินเสียงเข้มๆเลียนแบบช่างตัดผมก็อดหัวเราะคิกคักขึ้นมาไม่ได้

“อืม…” ซากุระแกล้งทำเป็นคิดจริงจัง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริงตาม “งั้นขอแบบที่ดูสดใสหน่อยค่ะคุณช่าง ไม่ต้องเยอะก็ได้ แค่น่ารักก็พอ”

เธอหันไปมองนัตสึกิด้วยรอยยิ้ม “ฝากด้วยนะคะ~”​​​​​​​​​​​​​​​​

“ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันจ่ายเองได้” สุดท้ายก็ยิ้มแหะให้อายๆ “แค่คุณคิดว่าคำแนะนำของฉันช่วยได้ก็ดีใจแล้ว”​​​​​​​​​​​​​​​​

เธอกะพริบตาอย่างงงงวย สมองยังประมวลผลคำพูดของเขาไม่ทัน

“เอ่อ… หมายความว่ายังไงคะ?”

ก้มมองโอนิกิริในมือตัวเอง แล้วก็เงยหน้ามองเขาอีกครั้ง

“แต่ว่านี่มัน… คุณให้ฉันแล้วนี่” ซากุระขมวดคิ้วเล็กน้อย “แล้วตอนนี้จะเลี้ยงกันอีก”

ไม่ใช่ว่าเธอไม่ชอบของฟรีนะ แต่นี่รู้สึกเหมือนจะเอาเปรียบคนอื่นมากไปหน่อย

+

(มาช่วยน้องแล้วค่า😭)

“เอ๊ะ! ริสึจัง!?” ซากุระที่เพิ่งเดินผ่านประตูโรงเรียนมา เห็นน้องสาวบ้านข้างๆล้มอยู่บนพื้นก็ตกใจรีบวิ่งเข้าไปหา “เป็นอะไรรึเปล่า?”

เธอคุกเข่าลงใกล้ๆ โน้มตัวไปเกลี่ยผมหน้าม้าออก สังเกตหน้าผากกับจมูกของน้องด้วยท่าทางกังวล

“เหมือนจะแดงๆนิดหน่อยเลย“ บอกตามที่เห็น ดูโล่งใจขึ้นเมื่อไม่เห็นแผลรุนแรง มือค่อยๆขยับช่วยประคองอีกฝ่ายให้ยืนง่ายๆ

”ริสึจังลุกไหวมั้ย?”

(มาให้แม่ชีคนสวยอวยพรแล้วค่ะ 🥺✨แม่ชีใจดีคงไม่กำจัดเค้าหรอกใช่มั้ย(.))

(เขินเขิน ขอบคุณมากนะคะโฮโนกะจังง 🥺💖✨ ได้โปรดมาบริจาคที่โบสถ์ของพี่สา—)

เธอเอียงคอเล็กน้อย “หรือว่าคุณชอบทานของหวาน? พวกโดนัทกับครัวซองต์ก็มีนะ”

แล้วก็หยุดพูด รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังพูดมากไป

“เอ่อ… ขอโทษนะคะ ฉันพูดเยอะไปมั้ย”​​​​​​​​​​​​​​​​

“เสียงคลื่นทะเลเลยเหรอ” ซากุระหัวเราะกับคำที่เขาใช้

“อืม…” พอถูกถามแบบนั้รก็เหลือบมองไปรอบๆร้าน สายตาวนไปตามชั้นวางของ “ฉันก็แนะนำไม่ค่อยเก่งเท่าไหร่”

“ถ้าหิวมากจริงๆ ลองเอาแซนด์วิชเพิ่มอีกซักอันไหมคะ?” นิ้วเล็กชี้ไปทางชั้นวางด้านข้าง “หรือไม่ก็ไก่ทอด แต่เมื่อกี๊เห็นเหลือไม่เยอะแล้ว”

+

(แง้ริสึจังง เค้ามาปักๆน้องกระรอกจิ๋วไว้นะคะ 😭🫳)

ซากุระเอื้อมมือไปจับกับรุ่นน้องไว้เบาๆ พาเดินนำไปยังจุดนั่งพักที่อยู่ไม่ไกลก่อนถามขึ้นด้วยความสนใจ

“แล้วนัตจังล่ะ อยากได้รางวัลอะไรจากนิตยสารบ้างรึเปล่า?“​​​​​​​​​​​​​​​​

“เอ๊ะ จริงเหรอ?” ซากุระกระพริบตาด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มกว้างให้รุ่นน้อง “ได้สิ ถ้านัตจังอยากลอง”

เธอส่งผ้าผูกผมให้นัตสึกิ

“เราหาที่นั่งกันก่อนดีไหม?” เพราะส่วนสูงที่ต่างกัน ให้อีกฝ่ายยืนทำทั้งแบบนี้คงไม่ถนัดเท่าไหร่

“แต่คุณต้องทานข้าวให้เยอะๆนะ ถ้าเมื่อคืนไม่ได้ทานเลย ตอนนี้คงจะหิวมากแน่ๆ”

ซากุระเงยหน้ามองสังเกตคนที่เพิ่งบอกว่าอดข้าวทั้งคืน รู้สึกว่าน่าเป็นห่วงอยู่เหมือนกัน

หรือว่าจะไดเอทอยู่นะ?

“กลัวมันเหงาเหรอคะ…?”

ซากุระพึมพำซ้ำด้วยสีหน้างุนงง ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ

เหตุผลแบบนี้ก็มีด้วย

เธอฟังเขาอธิบายต่อ สายตาตามไปที่ข้าวกล่อง ก่อนจะกลับมาสบกันอีกครั้ง

ถึงจะยังลังเล แต่พอเห็นท่าทางของอีกฝ่าย สุดท้ายก็ค่อยๆพยักหน้า

“ถ้างั้น…”

“ขอบคุณนะคะ” รอยยิ้มสดใสปรากฎบนริมฝีปาก

เธอยื่นมือรับโอนิกิริมาอย่างระมัดระวังก่อนจะหยิบข้าวกล่องส่งให้เขาบ้าง

+

(ริฮารุจังเท่อะ! /ไม่มีใครทำอะไรก็วิ่งไปหลบหลังอยุดี (.) // ไว้เค้าจะรอดูคนสวยด้วยนะคะ หิหิ ☺️💕)

(รอบนี้เค้าเป็นแม่ชี เค้าชุบได้! /ชุบ)

เลิกคิ้วอย่างประหลาดใจเล็กน้อย เมื่อเห็นคนตรงหน้ายื่นข้าวปั้นมาให้

“แต่ว่า…” เธอลังเล มองสลับระหว่างห่อโอนิกิริกับใบหน้าที่ยิ้มให้ “คุณก็อยากได้เหมือนกันนี่คะ”

เห็นชัดๆว่าเขากำลังจะหยิบมันอยู่เมื่อกี๊

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเอาอย่างอื่นก็ได้” ซากุระโบกมือปฏิเสธเบาๆ ก่อนจะชี้ไปที่ข้าวกล่องข้างๆ “นี่ก็ดูน่ากินนะ”

ถึงจะไม่ได้อยากกินข้าวกล่องเท่าไหร่แต่ก็เป็นของที่พอแทนกันได้

(มาแย้ว!)

“เอ๊ะ—”

มือของทั้งคู่แทบจะไปถึงห่อโอนิกิริพร้อมกัน

ซากุระกระพริบตา รีบถอนมือกลับมา

“อ่า ขอโทษค่ะ! เชิญก่อนได้เลย” บอกพลางยิ้มเขินๆ

ถึงจะเสียดายนิดหน่อย แต่โอนิกิริเหลือชิ้นสุดท้ายแล้ว ได้มาคงรู้สึกผิดอยู่ดี

เธอถอยหลังก้าวเล็กๆให้อีกฝ่ายหยิบถนัดขึ้น พร้อมส่งยิ้มให้คล้ายจะบอกว่าเชิญเลยๆ