“พวกมีลายนูนๆ ก็ดูจะเหมาะนะ”

ริริเองก็ใส่แต่แบบเรียบมาตลอดตั้งแต่มัธยมต้น ถึงจะไม่ได้รู้ลายอื่นๆ แต่ก็พยายามนึกถึงดีไซน์ที่ดูจะเหมาะกับเพื่อนคนนี้

“แล้วซูจังได้ไปดูบอร์ดรายชื่อรึยัง” เธอถาม

“ไคโอจัง... ไม่เป็นไรนะ ฉันว่าถั่วงอกพวกนั้นไปดีแล้วล่ะ”

เธอพูดปลอบ(?) พร้อมยกมือขึ้นลูบหลังของอีกคน แปะๆ

“จริงๆ ฉันเองก็ปลูกดอกไม้ไม่ค่อยขึ้นเหมือนกันนะ! เด็กๆ แห้งตายกันเร็วมากเลย…😭”

เธอนึกย้อนกลับไปถึงความพยายามดูแลกระถางดอกไม้ของคุณแม่ ที่สุดท้ายก็ไม่เป็นผล

“ที่อยากจะบอกก็คือ ทุกคนต่างก็มีเรื่องที่ทำได้ดี และเรื่องที่ไม่ถนัด เป็นเรื่องธรรมดาน่ะ ไม่เห็นต้องคิดมากไปเลย!”

“ชอบมากเลยล่ะ! ถ้าเป็นหม้อไฟก็ต้องผักชี ไม่ก็กะหล่ำ ถ้าเป็นเมนูตุ๋นก็ต้องหัวไชเท้า ส่วนย่างถ่านก็ต้องมะเขือม่วง…”

เธอเริ่มสาธยายไปเรื่อยๆ เสียงค่อยๆ แผ่วลง ขณะที่จิตใจลอยห่างจากคู่สนทนาไปไกลแล้ว 🥬💨

คนตัวเล็กกว่าส่ายหัวเบาๆ

“ให้ซูจังต่างหาก ช่วยกันเลือกสองคนอาจจะเจอคู่ที่ถูกใจก็ได้”

พูดแบบนั้นไป แต่จริงๆ เธอเองก็อยากหาเรื่องออกไปข้างนอกกับเพื่อนนั่นแหละ

( ^เปิดเทอมวันแรกก็หาเรื่องเที่ยวเลย...💧 )

( นิจิกะจัง...😭🤍🌻 น่ารักที่สุดไปเลย...💘 )

“โอ๊ย”

กลายเป็นตัวเองที่หงายหลังก้นคะมำ (??)

( 😭 )

ได้ยินอีกฝ่ายตอบมาแบบนั้นก็ยิ้มแก้มปริอย่างภูมิใจ

“ยูกิอะจังชอบทานผักรึเปล่า”

ทักถามคนข้างๆ ที่ขยับมาใกล้ขึ้น

( ขออนุญาตจบโรลไว้ตรงนี้ ขอบคุณมากๆที่มาแจมนะคะ🥺🤍🌸 เอนริจังน่ารักมากเยย ไว้มาเล่นกันอีกนะคะTT🤍🩵💚 )

“สงสัยจังว่าคุยเรื่องอะไรกันนะ”

หรือว่าจะเป็นเรื่องซุบซิบ? ไม่ว่าจะเรื่องไหน ริริอิก็สนใจไปซะหมด!

“จริงเหรอ? ถ้าอย่างนั้นก็ดีใจมากๆ เลยล่ะ!”

ดอกไม้ที่เอนริจังปลูกมักดูสดใส มีชีวิตชีวาเป็นพิเศษ ทำให้เธออดไม่ได้ที่จะตอบรับข้อเสนอนั้น

“ถ้าบานเร็วๆ ก็คงจะดีนะ~”

เธอยิ้มออกมา พลางนับวันรอวันที่ทั้งคู่จะได้ผลิบานไปพร้อมกัน ท่ามกลางสายลมที่พัดพากลีบดอกสีชมพูแห่งปีของการเติบโต

+

“เห~ ซูจังเจาะหูด้วยเหรอเนี่ย ไม่เคยสังเกตเลย”

“ฉันว่าต่างหูสีดำนี่ก็น่ารักดีออกนะ เหมาะกับเธอดีเลยล่ะ”

ริริอิเอียงคอเล็กน้อย มือเอื้อมไปปัดปอยผมสีอ่อนออก เพื่อให้มองเห็นต่างหูที่ถูกซ่อนไว้ใต้เส้นผมนั้น

“จริงสิ! สุดสัปดาห์นี้ซูจังว่างรึเปล่า? เราไปเลือกดูต่างหูกันไหม”

“แหะๆ ก็ไม่ขนาดนั้นหรอก” ริริอิยิ้มเขินเล็กน้อยกับคำชม

“อืม... ถ้าเธออยากลอง ถั่วงอกก็นับว่าเป็นก้าวแรกที่ดีนะ! ปลูกง่ายมากๆ แค่นำเมล็ดไปวางในกระดาษทิชชู่ชุ่มน้ำ รอไม่กี่วันก็เริ่มโตแล้วล่ะ”

“อ๊ะ ไคโอจัง อรุณสวัสดิ์”

เอ่ยทักทายคนคุ้นหน้าที่เดินหลง(?)เข้ามาในแปลง

“อื้ม หย่อนเมล็ดไปตอนก่อนปิดเทอมน่ะ เป็นห่วงเจ้าพวกต้นอ่อนก็เลยรีบแวะเข้ามาดู โชคดีจังที่ออกผลกันเยอะเลย”

เธอพูดพลางยกมือมาสำรวจใบของต้นมะเขือเทศอย่างเบามือ

( แหม คาเรนจัง ขนาดนี้แล้ว >_< .มือทาบปาก )

( ขี้ชิป55555 <แสว )

“ไม่ได้บอกซะหน่อยว่าไม่ใช่ของฉัน”

“ก็ปลูกเองหมดทั้งแปลงนั่นแหละ!”

พูดพลางเอนตัวไปกระแทกคนข้างๆ หวังพอให้เสียสมดุล (คลุกดินไปซะ!)

( คาโอรุจังTT ลูบๆ โถ่ ไม่สบายซะได้😭🫳🏻 )

คงเป็นแปลงที่เธอเดินผ่านไป แต่ไม่ได้หยุดชมดีๆ เพราะมัวแต่เป็นห่วงมะเขือเทศของตัวเอง

“เหมือนเด็กๆ ได้เติบโตมาด้วยกันเลยเนอะ แปลงเพื่อนบ้าน คุณมะเขือเทศกับคุณดอกคอสมอส”

ริริอิบอกเล่าจินตนาการในหัวกับอีกฝ่ายอย่างสนุกสนาน

“ไว้ทั้งสองแปลงโตเต็มไวแล้วเรามานั่งดูกันอีกนะ ถึงตอนนั้นจะแบ่งมะเขือเทศไปก็ได้นะ”

🍅🌼

( ขอบคุณมากค่ะ 🥺🖐🏻🍅🩹 )

(⑉･̆⌓･̆⑉)

ริริอิขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายจงใจจิ้มไปยังมะเขือเทศรูปร่างแปลกเพื่อน ท่ามกลางลูกสวยกลมอีกมากมาย

“จิ๊ๆๆ☝🏻 ฮิเดะโอะจังไม่รู้ล่ะสิ มะเขือเทศทรงนี้น่ะอร่อยที่สุด”

พลิกกลับมายิ้มพร้อมจิ๊ปากใส่คนผมสีสด

“อ๊ะ.”

ได้ยินแบบนั้นก็รีบยกมือขึ้นมาบีบต่างหูของตัวเองเบาๆ

อาจจะเป็นเพราะมัวแต่ยุ่งๆ เรื่องพิธีปฐมนิเทศของน้องชาย ความกังวลต่อต้นมะเขือเทศ หรือความตื่นเต้นที่จะได้เปิดเรียนมาเจอเพื่อนๆ ริริอิดันลืมเครื่องประดับชิ้นโปรดไปซะได้ 🔴

“เมื่อคืนถอดออกมาทำความสะอาดน่ะ น่าจะลืมใส่กลับ” เธอเกาหัวแกร่กๆ

“ซูจังความจำดีกว่าฉันอีก สุดยอดไปเลย เอ... แทบัก!”

“โอกินาว่าหน้าร้อนมันร้อนน่ะสิ พอร้อนมากๆ เด็กๆ พวกนี้อาจจะไม่ออกผลน่ะ” เธอว่า พร้อมขยับตัวให้เพื่อนสนิทตัวโตได้ลงมานั่งข้างๆ

ถึงจะปลูกมะเขือเทศมาหลายต่อหลายครั้ง แต่หน้าร้อนของโอกินาว่าก็ทำเอาเธออดเป็นกังวลไม่ได้

“ถือว่าโชคดีมากเลยนะ ได้ออกผลได้ขนาดนี้ ปีนี้ต้องมีเรื่องดีๆ แน่เลยล่ะ”

ละสายตาจากผลสีแดง ก่อนหันไปยิ้มกว้างให้คนข้างๆ เหมือนกับกำลังแบ่งปันโชคดีให้

“ซูจัง! อรุณสวัสดิ์~“

เธอทักทายคนผมยาวอย่างสดใสเหมือนเคย

“เนอะ! ช่วงปิดเทอมเป็นห่วงแทบแย่ เกือบจะปีนรั้วโรงเรียนเข้ามาใส่ปุ๋ยแต่ดันโดนนาโอะห้ามเอาไว้นี่สิ”

หากไม่ได้น้องชายห้ามเอาไว้เพราะต้องพาเขาทำความรู้จักกับเมืองซานามิก่อนเปิดเรียน ก็คงจะแอบปีนเข้ามาดูแลต้นอ่อนจริงๆ

”มะเขือเทศก็มีหัวใจนะ! เธอเองก็....“

ผมเหมือนมะเขือเทศเลยแฮะ <เพิ่งสังเกต แต่ไม่แซวดีกว่า (..)

“จะว่าไป ผิวเข้มขึ้นรึเปล่า ช่วงปิดเทอมก็ซ้อมเยอะเหรอเนี่ย ระวังจะโดนแดดเผาเอาน้า”

รีบเปลี่ยนเรื่องก่อนโดนจับสังเกตได้