น่าเสียดาย นิอินั้นฉลาดน้อยเกินกว่าที่จะเข้าใจความหมาย และไม่สามารถที่จะให้คำตอบที่ลึกซึ้งสำหรับคำถามข้อนี้ได้
นิอิจ้องมองแมงกะพรุนในตู้ มีคำตอบนึงที่ผุดขึ้นมาในหัว
เขาเงยหน้าขึ้นจากตู้กระจกสีใส สบตากับเจ้าของคำถาม
"เพราะสวยรึเปล่าครับ?"
เขาตอบ
น่าเสียดาย นิอินั้นฉลาดน้อยเกินกว่าที่จะเข้าใจความหมาย และไม่สามารถที่จะให้คำตอบที่ลึกซึ้งสำหรับคำถามข้อนี้ได้
นิอิจ้องมองแมงกะพรุนในตู้ มีคำตอบนึงที่ผุดขึ้นมาในหัว
เขาเงยหน้าขึ้นจากตู้กระจกสีใส สบตากับเจ้าของคำถาม
"เพราะสวยรึเปล่าครับ?"
เขาตอบ
วันนี้นิอิออกมาดูดอกลิลี่กับน้องสาวคนเล็กเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจบเทศกาล ซึ่งพอถึงสวนสาธารณะไม่ทันไรเจ้าจิ๋วก็รีบวิ่งไปทั่วจนเผลอชน [คุณ] เข้า
"ว้ากกกกก ก ขอโทษนะครับ! บาดเจ็บตรงไหนรึเปล่าครับ?!" คนเป็นพี่ชายรีบวิ่งมารับหน้าแทน
วันนี้นิอิออกมาดูดอกลิลี่กับน้องสาวคนเล็กเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจบเทศกาล ซึ่งพอถึงสวนสาธารณะไม่ทันไรเจ้าจิ๋วก็รีบวิ่งไปทั่วจนเผลอชน [คุณ] เข้า
"ว้ากกกกก ก ขอโทษนะครับ! บาดเจ็บตรงไหนรึเปล่าครับ?!" คนเป็นพี่ชายรีบวิ่งมารับหน้าแทน
"ผมอยากทำ!" นิอิยกมือขึ้นอย่างกระตือรือร้น
"อ๊ะ หมายถึง ผมอยากทำไปให้อายะน่ะครับ"
เขารีบแก้ต่าง ใช่แล้วล่ะ พี่จ๋าอยากทำกลับไปฝากเด็กจิ๋วที่บ้านต่างหาก ไม่ได้อยากเล่นเองสักหน่อย?!
"ถึงผมจะมาที่นี่หลายครั้งแล้วแต่ก็ไม่เคยลองทำเลย เห็นว่ามีเวิร์กช็อปขวดแก้วด้วยนะครับ~"
ที่ไม่เคยทำก็เพราะอายะซนเป็นลิงนั่นแหละ อยู่เฉย ๆ ไม่เป็นเลยนะเด็กคนนี้...
"ผมอยากทำ!" นิอิยกมือขึ้นอย่างกระตือรือร้น
"อ๊ะ หมายถึง ผมอยากทำไปให้อายะน่ะครับ"
เขารีบแก้ต่าง ใช่แล้วล่ะ พี่จ๋าอยากทำกลับไปฝากเด็กจิ๋วที่บ้านต่างหาก ไม่ได้อยากเล่นเองสักหน่อย?!
"ถึงผมจะมาที่นี่หลายครั้งแล้วแต่ก็ไม่เคยลองทำเลย เห็นว่ามีเวิร์กช็อปขวดแก้วด้วยนะครับ~"
ที่ไม่เคยทำก็เพราะอายะซนเป็นลิงนั่นแหละ อยู่เฉย ๆ ไม่เป็นเลยนะเด็กคนนี้...
ยังไม่ทันได้คว้าแขน มือถือของเขาก็ล่วงหล่นจนฟิล์มกระจกเป็นรอยร้าว
เงยมาอีกทีก็หายแล้ว ได้แต่มองแผ่นหลังที่ห่างออกไป
มองรอยแผลนิ่งเงียบ ไม่นึกโกรธ ไม่นึกโมโห มีเพียงอารมณ์ที่คงค้างคาไว้
"ฮา...บ้าจริง" ประโยคนั้นหลุดขึ้นกล่าวว่าตัวเอง
(จบรูท ขอบคุณที่ให้โรลด้วยนะคะ!🥺 แปะแผ่นปิดแผลให้แมวป่า🤲❤️🩹)
ยังไม่ทันได้คว้าแขน มือถือของเขาก็ล่วงหล่นจนฟิล์มกระจกเป็นรอยร้าว
เงยมาอีกทีก็หายแล้ว ได้แต่มองแผ่นหลังที่ห่างออกไป
มองรอยแผลนิ่งเงียบ ไม่นึกโกรธ ไม่นึกโมโห มีเพียงอารมณ์ที่คงค้างคาไว้
"ฮา...บ้าจริง" ประโยคนั้นหลุดขึ้นกล่าวว่าตัวเอง
(จบรูท ขอบคุณที่ให้โรลด้วยนะคะ!🥺 แปะแผ่นปิดแผลให้แมวป่า🤲❤️🩹)
คุณพี่ชายตาเป็นประกาย ก่อนจะค่อย ๆ ดูห่อเหี่ยวลง
"จริง ๆ พอบอกว่าไดจังจะมาด้วย อายะเองก็งอแงอยากตามมาอยู่เหมือนกันครับ..."
นิอิก้มหน้างุดสารภาพบาป
"ทั้ง ๆ ที่บอกไปแล้วแท้ ๆ แต่เจ้าตัวก็ไม่ยอมทำการบ้านของตัวให้เสร็จ ผมเลยต้องใช้ไม้แข็ง ไม่ยอมให้มาด้วยซะเลย"
"...นี่ผมใจร้ายเกินไปรึเปล่านะ 💦"
คุณพี่ชายตาเป็นประกาย ก่อนจะค่อย ๆ ดูห่อเหี่ยวลง
"จริง ๆ พอบอกว่าไดจังจะมาด้วย อายะเองก็งอแงอยากตามมาอยู่เหมือนกันครับ..."
นิอิก้มหน้างุดสารภาพบาป
"ทั้ง ๆ ที่บอกไปแล้วแท้ ๆ แต่เจ้าตัวก็ไม่ยอมทำการบ้านของตัวให้เสร็จ ผมเลยต้องใช้ไม้แข็ง ไม่ยอมให้มาด้วยซะเลย"
"...นี่ผมใจร้ายเกินไปรึเปล่านะ 💦"
"ปกติก็จะมากับพวกน้อง ๆ น่ะครับ"
พอเห็นว่าคนตรงหน้าดูสนุกดีก็พลอยดีใจไปด้วย
"ฮ่า ๆ เพิ่งจะกินราเมงที่บ้านผมไปเอง ไดจังยังไม่อิ่มเหรอครับ?"
"ปกติก็จะมากับพวกน้อง ๆ น่ะครับ"
พอเห็นว่าคนตรงหน้าดูสนุกดีก็พลอยดีใจไปด้วย
"ฮ่า ๆ เพิ่งจะกินราเมงที่บ้านผมไปเอง ไดจังยังไม่อิ่มเหรอครับ?"
ว่าแล้วก็เขยิบเข้าไปยืนเลือกด้วยกันข้าง ๆ
"มีแบบที่น่ารัก ๆ เยอะเลย!"
"เดี๋ยวพี่จ๋าช่วยเลือกเองนะ ✨ มิอุจังมีสีที่ชอบเป็นพิเศษรึเปล่า?"
ว่าแล้วก็เขยิบเข้าไปยืนเลือกด้วยกันข้าง ๆ
"มีแบบที่น่ารัก ๆ เยอะเลย!"
"เดี๋ยวพี่จ๋าช่วยเลือกเองนะ ✨ มิอุจังมีสีที่ชอบเป็นพิเศษรึเปล่า?"