เห็นว่าที่สวนสาธารณะมีดอกลิลลี่บานเลยมาดูสักหน่อย ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอคนรู้จักแบบนี้

ทันทีที่สบตานาโอะก็รีบวิ่งไปหาเป้าหมายอย่างกับพายุ

“มาซากิ————!!!!” ตะโกนมาตั้งแต่ที่ไกลๆโน่น

(โคโมยิ้เด่กดีชะม้าด😭🫳 ปุๆๆๆ เราจาเล่นแมวเผื่อเอง!!)

“…😱“ ช็อก2 คราวนี้ได้ยินแบบเต็มสองหู ไม่เคยโดนใครด่าว่าเจ้าโง่ติดกันสองครั้งด้วยซ้ำ !

”โอะ-“ พอโดนทักเข้าก็รีบเงยหน้าขึ้นเพื่อไม่ให้มันไหลไปแบบอัตโนมัติ ถึงจริง ๆ จะไม่ควรทำก็เถอะ แต่ไม่รู้นี่นา

”งั้น.. ผมว่าไม่ต้องก็ได้มั้ง ?“ เหมือนเจ้าตัวไม่ได้สนใจขนาดนั้น อีกอย่างเงินก็ไม่มี

”อยากจ่ายเงินแล้วเอาทิชชู่มาอุดจมูกก่อนอะคับ..“

“เอ๊ะ..?” พอเห็นอีกคนจาม สมองอันน้อยนิดก็ประมวลผลอย่างรวดเร็ว

…

“ยะ- อย่าบอกนะว่าเพราะผมตัวเหม็นน่ะ !!?!😱“ หน้าช็อคสุดๆ พยายามดมตัวเองฟุดฟิด ๆ ใหญ่เลย

”ตะ- แต่ผมอาบน้ำแล้วนะ กลิ่นสบู่ยังไม่หมดสักหน่อย !?“

.. บื้อชะมัด

“อ๊ะ- ใช่ครับ ! ผมตั้งให้ตะกี้น่ะ” ตอบกลับไปอย่างใสซื่อ

“คุณว่าชื่อนี้เหมาะมั้ย ? ผมตั้งใจคิดสุด ๆ ไปเลยล่ะ*^0^*” ยิ้มภูมิใจ แต่จริง ๆ แล้วคิดแค่สองวิตะหาก

“ลองลูบดูมั้ยครับ ? มันใจดีนะ”

(ได้เลยค่ะ!!)

ระหว่างลูบพุงเจ้าแมวอยู่เพลิน ๆ ก็มีเสียงว่า ‘อ้วนจริงๆ‘ ลอยมา นาโอะหันขวับไปตามเสียงนั้น พอเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังมองมาทางนี้แล้วก็

…

“เอ๊ะ??!!”
“ผะ ผะ ผม..— ผมอ้วนหรอครับ ??!?!”

หน้าแบบว่า.. ช็อกสุดๆ…

นาโอะเขยิบตัวเล็กน้อยเพื่อให้อีกคนลูบเจ้าเหมียวได้ง่าย ๆ

“อื้อ ! ผมตั้งให้เมื่อกี้“ บอกกันโต้ง ๆ เลย
“ดูแล้วเป็นเด็กผู้ชาย คิดว่าชื่อทาโร่น่าจะเหมาะดีน่ะครับ” หัวเราะแหะ ๆ ดูภูมิใจมาก

“แล้วคุณว่าชื่อนี้เหมาะมั้ย-? อ้ะ— จะว่าไปผมถามชื่อได้มั้ยครับ ?” เด็กพูดเก่งยิงคำถามไปรัว ๆ

“เอ๊ะ-?” สะดุ้งเล็กน้อย ทำไมจู่ ๆ ถึงยื่นแมวเลียมาให้ทางนี้แทนล่ะ ?!

…

“ผม..”
“กะ- กินแมวเลียไม่เป็นนะ” ทำมือปัดๆ ถึงจะไม่ชอบการปฏิเสธคนอื่นก็เถอะ แต่ให้กินแมวเลียมันก็.. (<-บื้อสุดๆ)

(เย่ ขอบคุณที่มาบวกน้าคะ🥺 พี่ซูขี้แกล้งง้ะ(เอาอีก เอาอีก))

(มาเล่นกันค่ะ!🥺)

นาโอะที่กำลังลูบพุงเจ้าแมวอ้วนอยู่เพลินๆ ไม่ทันได้รู้ตัวก็มีใครอีกคนหนึ่งมานั่งอยู่ด้วยกันข้างๆซะแล้ว

”ได้สิครับ !“ ตอบรับทันควัน

“ไม่ใช่แมวผมหรอก เจ้านี่น่าจะเป็นแมวจรน่ะ” ชี้ไปที่หูกลีบซากุระ สัญลักษณ์ของแมวจรจัด

“แต่มันใจดีมากเลย น่าจะชินกับคนแล้ว”
”ขนนุ่มด้วย !“ เขยิบให้อีกคนเข้ามาลูบได้สะดวก

(มาเย้วๆๆ>.<)

ระหว่างหัวเราะคิกคักกับการจกพุงแมวอยู่ก็สัมผัสได้ถึงสายตาอะไรบางอย่าง เมื่อหันไปมองก็เจอกันเด็กผู้หญิงคนหนึ่งมองมาทางนี้

อ๊ะ.. หรือว่า ?!

สองมือจับเจ้าแมวอ้วนลุกยืนขึ้น ทำท่าโบกมือให้อีกฝ่าย

“อยากเล่นด้วยหรอครับ ?!”

(มาเยยสาวน้อย !!)

ขณะที่เจ้าตัวไม่ได้สนใจคนที่เดินผ่านไปมาอะไร กระทั่งมีเสียงเรียกข้างๆ เมื่อหันไปก็เจอกับเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง

“..สวัสดีครับ ?” ทักเราใช่มั้ยนะ ?

“อ๊ะ- ! หรือว่าไม่ใช่ผม แต่เป็นทาโร่ ?” พูดถึงแมวตัวที่นอนให้เกาพุงอยู่

(เซมไป—!!😻)

ได้ยินเสียงเรียกอันคุ้นเคย เมื่อหันไปก็เจอกับคนที่เคยถูกช่วยเอาไว้

”เซมไป !!“ หูตั้งขึ้นมาเลย
”สวัสดีตอนค่ำครับ !*^0^*“

”ทาโร่ แกเองก็สวัสดีด้วยสิ“ หันไปพูดกับเจ้าแมวอ้วนที่นอนกลิ้งอยู่

”เซมไปมาซื้อของหรอครับ ?“

”แขน.. ?“ ได้ยินแบบนั้นก็เช็คแขนตัวเอง โอ้ะ เป็นแผลจริงด้วย

”หืม..—“
”จำเป็นด้วยหรอเนี่ย“ พยักหน้าฟังหงึกๆอย่างตั้งใจ แต่เหมือนจะลืมเร็ว ๆ นี้เลย ปกติล้างน้ำเปล่าแล้วแปะพลาสเตอร์มาตลอด

”จริงด้วย“ ระหว่างเปิดกระเป๋าสตางค์เลือดกำเดาก็ค่อย ๆ ไหลมาอีกรอบ

”มี *** เยน พอมั้ยครับ ?“ เหรียญล้วน แต่ก็พอจะซื้อทั้งสามอย่างเป๊ะๆเลย

“…” บอกว่าขอโทษแต่ยังยิ้มอยู่เลยนี่นา ?!

..เจ็บใจนัก !

“อ๊ะ- จริงด้วย” พอถูกทักเข้าก็ลืมเรื่องก่อนหน้าไปเลย

“เดี๋ยวพี่สาวเป็นห่วง” พูดพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะก้มไปหยิบถุงขนมพร้อมลูบหัวเจ้าทาโร่บอกลา

“งั้นผมไปก่อน—” ว่าแล้วก็เดินตรงไปที่จักรยาน

“พี่ซูก็อย่ากลับดึกนะ”
“เดี๋ยวอาจจะมีปีศาจแมวออกมาหลอกก็ได้..” อยากลองเอาคืนบ้าง (<-ไม่ได้เรื่อง)

“อื้อ !!” ตอบรับไปอย่างเชื่อฟัง

กระทั่งมีน้ำหนักเบาๆค่อยๆลูบผมฟูๆอยู่ ถึงจะชอบโดนลูบหัวก็เถอะ แต่อดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมกันนะ ? รวมถึงคำพูดนั่นอีก

นาโอะนิ่งไปสักพักเหมือนคิดอะไรอยู่

….
อ้ะ !!!!

ดีดตัวขึ้นสุดแรงพร้อมใบหน้าสีระเรื่อตลกๆ

“ผมไม่ใช่แมวสักหน่อย‼️” เถียงแจ้วๆ
“พี่ซูแกล้งกันอีกแล้วหรอTTTT”

เจ้าตัวที่วางทิชชู่ราคาถูกบนเค้าท์เตอร์รอไว้ก็หันกลับไปหาคุณพนักงาน ทำไมไม่มาสักทีนะ ?

“เอ๊ะ-? อืม—” ทำหน้านึกอยู่ครู่หนึ่ง
“เหมือนพลาสเตอร์จะหมดแล้ว” ชี้เข้าที่แก้มตัวเอง “ผมล้มเมื่อเช้าน่ะ”

ใช่ ปกติเป็นคนซุ่มซ่ามแบบนี้แหละ(..)

“ถามทำไมหรอครับ ?” มองตาปริบๆ มือยังบีบจมูกค้างไว้