หมู่บ้านชาวประมง | ชมรม: กลับบ้าน (รอเลือกอีกที)
doc: https://docs.google.com/document/d/1-aDt6yX5_V2iFVXufhsBmzZvUGvPZcFJ61XiUZO1Np4/edit?tab=t.0
มารินะพยักหน้า เห็นด้วย
"ถ้าเป้นเทอมก่อนฉันคงไม่คิดว่าจะคุยกับนายได้แบบนี้เหมือนกัน"
จ้วงไก่ชิ้นนั้นใส่ปากตัวเองในที่สุด สงสารมัน
มารินะพยักหน้า เห็นด้วย
"ถ้าเป้นเทอมก่อนฉันคงไม่คิดว่าจะคุยกับนายได้แบบนี้เหมือนกัน"
จ้วงไก่ชิ้นนั้นใส่ปากตัวเองในที่สุด สงสารมัน
มองกลับไป
"สรุปจะกินแล้วเหรอ?"
มองกลับไป
"สรุปจะกินแล้วเหรอ?"
"งั้นก็ตามใจ" U U
คีบไก่อีกชิ้นขึ้นมาจะเข้าปาก---
"งั้นก็ตามใจ" U U
คีบไก่อีกชิ้นขึ้นมาจะเข้าปาก---
เหล่มองต้นเสียงแห่งความโครกคราก
หรี่ตา...
"...นี่นาย"
เธอถอนหายใจเบาๆ ทีนึงแล้วยื่นกล่องข้าวให้
ที่เหลือข้าวอยู่เกินครึ่ง ไก่ก็ยังเหลืออยู่ 2-3 ชิ้นแบบไม่น่าเกลียด
"ถ้าไม่รังเกียจ"
ตัวปลอมแน่ๆ นี่มันมินามิตัวปลอมแน่เลย
เหล่มองต้นเสียงแห่งความโครกคราก
หรี่ตา...
"...นี่นาย"
เธอถอนหายใจเบาๆ ทีนึงแล้วยื่นกล่องข้าวให้
ที่เหลือข้าวอยู่เกินครึ่ง ไก่ก็ยังเหลืออยู่ 2-3 ชิ้นแบบไม่น่าเกลียด
"ถ้าไม่รังเกียจ"
ตัวปลอมแน่ๆ นี่มันมินามิตัวปลอมแน่เลย
เธอมองประตูที่ไม่เปิด พลางคีบไก่กินอีกชิ้น
"มันล็อคเหรอ?"
ดูเหมือนจะเป็นเรื่องใหญ่นี่นา แต่เธอไม่ได้ดูร้อนรนนัก
ถ้าเปิดไม่ได้คงจะต้องโทรเรียกใครมาช่วยนั่นแหละนะ
เธอมองประตูที่ไม่เปิด พลางคีบไก่กินอีกชิ้น
"มันล็อคเหรอ?"
ดูเหมือนจะเป็นเรื่องใหญ่นี่นา แต่เธอไม่ได้ดูร้อนรนนัก
ถ้าเปิดไม่ได้คงจะต้องโทรเรียกใครมาช่วยนั่นแหละนะ
มองนาย ก้มมองกล่องข้างที่ยังกินไม่หมด เหมือนจะเป็นข้าวไก่คาราเกะ
เธอส่ายหน้าหน่อยนึง
"ก็ปกตินะ"
นิ่ง
มองนาย ก้มมองกล่องข้างที่ยังกินไม่หมด เหมือนจะเป็นข้าวไก่คาราเกะ
เธอส่ายหน้าหน่อยนึง
"ก็ปกตินะ"
นิ่ง
รองเท้านั้นไม่ได้ลอยมาโดนมารินะแต่อย่างใด แต่บินเฉียดเส้นผมเธอไปชนรั้วโลหะข้างหลังเสียงดังสนั่นจากแรงสั่น ก่อนที่จะตกลงพื้นกลุกกลัก
...
[เป็นอะไรของนายมากรึเปล่า เจ้าหัวรังนก!?!?]
เขาเดาได้ว่ามันคงจะเป็นคำด่ากลับของเธอ...หากเป็นเมื่อเทอมก่อน
แต่วันนี้เขาเห็นแค่มารินะที่นั่งนิ่งๆ กินข้าวของเธอต่อไป เธอเอื้อมไปหนีบรองเท้าคุณขึ้นมาแล้วเอามาวางให้
"เอ้า"
รองเท้านั้นไม่ได้ลอยมาโดนมารินะแต่อย่างใด แต่บินเฉียดเส้นผมเธอไปชนรั้วโลหะข้างหลังเสียงดังสนั่นจากแรงสั่น ก่อนที่จะตกลงพื้นกลุกกลัก
...
[เป็นอะไรของนายมากรึเปล่า เจ้าหัวรังนก!?!?]
เขาเดาได้ว่ามันคงจะเป็นคำด่ากลับของเธอ...หากเป็นเมื่อเทอมก่อน
แต่วันนี้เขาเห็นแค่มารินะที่นั่งนิ่งๆ กินข้าวของเธอต่อไป เธอเอื้อมไปหนีบรองเท้าคุณขึ้นมาแล้วเอามาวางให้
"เอ้า"
มารินะได้ยินเสียงจึงมองตามไปทางโถงบันไดนั่นแหละ
คำสบถที่ดูเหมือนเธอจะพอเดาได้ว่าเสียงใคร(...)
มารินะได้ยินเสียงจึงมองตามไปทางโถงบันไดนั่นแหละ
คำสบถที่ดูเหมือนเธอจะพอเดาได้ว่าเสียงใคร(...)
(ขอบคุณสำหรับรูทอินโทรเวิดคุยกันค่ะ 555)
(ขอบคุณสำหรับรูทอินโทรเวิดคุยกันค่ะ 555)
"งั้นก็ใช้ได้แหละ" พยักหน้า "เลือกของตามสบายนะ"
เธอมองไปทางหินสิขาวพวกนั้นอีกที ก่อนจะค้อมให้และเดินไป
"งั้นก็ใช้ได้แหละ" พยักหน้า "เลือกของตามสบายนะ"
เธอมองไปทางหินสิขาวพวกนั้นอีกที ก่อนจะค้อมให้และเดินไป
"ไม่เป็นไร" ส่ายหน้าประมาณว่าแค่นี้เอง
"นาย...เลี้ยงปลาอะไรเหรอ?"
"ไม่เป็นไร" ส่ายหน้าประมาณว่าแค่นี้เอง
"นาย...เลี้ยงปลาอะไรเหรอ?"
เธอพยักหน้าแล้วเดินไปที่มุมนึงของร้าน ดูเหมือนหินพวกนั้นก็จะอยู่ตรงนั้นเอง
"ใช่รึเปล่า?"
เธอพยักหน้าแล้วเดินไปที่มุมนึงของร้าน ดูเหมือนหินพวกนั้นก็จะอยู่ตรงนั้นเอง
"ใช่รึเปล่า?"
มีเด็กผู้หญิงอีกคนที่กำลังคุยกับแม่ค้าเจ้าของร้าน ดูเหมือนจะรู้จักกันล่ะมั๊ง เธอสังเกตเห็นคุณที่กำลังยืนเหมือนมีอะไรจะพูดจึงหยุดคุย
"ลูกค้าแน่ะ อ๋อ...อื้อ เดี๋ยวดูให้"
หญิงสาวผละออกมาจากเจ้าของร้าน เธอพูดเสียงต่ำเนิบกับเด็กหนุ่ม
"เธอ...กำลังหาอะไรอยู่รึเปล่า?"
มีเด็กผู้หญิงอีกคนที่กำลังคุยกับแม่ค้าเจ้าของร้าน ดูเหมือนจะรู้จักกันล่ะมั๊ง เธอสังเกตเห็นคุณที่กำลังยืนเหมือนมีอะไรจะพูดจึงหยุดคุย
"ลูกค้าแน่ะ อ๋อ...อื้อ เดี๋ยวดูให้"
หญิงสาวผละออกมาจากเจ้าของร้าน เธอพูดเสียงต่ำเนิบกับเด็กหนุ่ม
"เธอ...กำลังหาอะไรอยู่รึเปล่า?"