(ขอโทษนะนูน่า ผมทิ้งโทรศัพท์ไว้ในกระเป๋านูน่า 😔)

ก่อนที่บอลจะร่วงลงพื้น เขาก็วิ่งไปรับมาได้พอดี ถือมันไว้แล้วหันไปยิ้มให้เจ้าหนูปีหนึ่ง

“เอาล่ะ ต่อไปนายต้องรับบอลแบบที่ผมรับเมื่อกี้ให้ได้”

“อ้อ” ร้องขึ้นมาตอนส่งบอลกลับไปอีกลูก

“ผมจะทำนิสัยนี้แค่กับคนที่ไม่ชอบหน้าน่ะ”

“ก็เลยมีไม่กี่ลูกเอง“ พูดเรื่องกร่างออกมาด้วยน้ำเสียงขบขันแถมยิ้มไม่รู้สึกรู้สาหน้าตาเฉย

และในจังหวะที่มาซากิโยนลูกกลับมา ซูก็รับมันไว้ได้ เพียงแต่เขาเปลี่ยนมาใช้แขนท่อนล่างรับแบบวอลเลย์ จนมันกลายเป็นลูกสูง ซึ่งไม่ได้ถูกส่งกลับไปให้มาซากิ

“ส่วนถ้าผมชนะ ผมก็จะยึดบอลของอีกฝ่ายมาเป็นของตัวเองล่ะ ฮะ ๆ ”

หัวเราะออกมาหน้าตาเฉยหลังเล่าจบไปเรื่อง

ใกล้ถึง 5 เมตรแล้วล่ะ สู้ ๆ นะเจ้าหนูมาซากิ

“เก่งมาก” ช่วยคอนเฟิร์มให้อีกเสียง อมยิ้มพริ้มประจำตัวส่งไปให้ประกอบคำพูด เขาค่อย ๆ ถอยออกไปหนึ่งก้าว เมื่อมาซากิส่งกลับมาได้อีก ก็ถอยอีก ตอบคำถามไปด้วย

“ก็ไม่ถึงขนาดนั้น เล่นเป็นเพราะไปเล่นกับเพื่อนบ่อย ๆ “ จริง ๆ ก็เล่นเก่งอยู่พอตัวแหละ ถ่อมตนไปงั้น

”สมัยเรียนมอต้นที่เกาหลี พักกลางวันทีไร ไม่แข่งบาสก็แข่งเตะบอลกับห้องอื่น ถ้าแพ้โดนไถ่เงินด้วย“

”ก็เลยไม่อยากแพ้น่ะซี่“

”เฮ้อ“

เขากอดอก ผ่อนลมหายใจ ส่ายหน้าไปมาให้กับความติดเล่นของเพื่อน แต่ก็อดหลุดยิ้มออกมาไม่ได้

“เอาทรงพี่ชายของซๅสึเก:“

”รู้จักใช่ไหม“

ตามน้ำด้วยก็ได้ …แต่ก็เอาทรงธรรมดา ๆ พอนะ

(😭)

แนะนำจบก็เดินออกไปใหม่ คราวนี้ลดลงจาก 5 เมตรเหลือ 2 เมตรครึ่ง (..)

“ผมจะถอยออกเรื่อย ๆ จากตรงนี้ทุกครั้งที่นายส่งลูกมา ถ้าโยน 5 เมตรได้เมื่อไหร่ถึงจะสอนส่งลูกรับลูกแบบวอลเลย์“

ให้โจทย์ไปแบบนั้น และกวักมือส่งสัญญาณให้อีกฝ่ายโยนได้เลย

ซูที่มองดูอยู่ตั้งแต่เมื่อกี้ยิ้มรับด้วยความใจเย็น ไม่ได้สนใจอะไรคนอื่นในพื้นหลัง เขาหางคิ้วตกหน่อย ๆ พร้อมเสียงหัวเราะเบา ๆ ในลำคอตอนที่อีกคนท้วง ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ ก้มหยิบบอลระหว่างทางมาด้วย

“ลองโยนแบบนี้นะ” ส่งบอลให้มาซากิถือ ระหว่างพูดไปก็ทำท่าประกอบไป

“ใช้แขนกับข้อมือ ยืดไปข้างหน้า แบบนี้ ถึงไม่ต้องออกแรง มันก็จะไปได้ไกล”

“ส่งแบบธรรมดา นายรับให้ได้ แล้วโยนกลับมาก็พอ ไม่ต้องใส่แรงมาก นี่แค่วอร์มอัพ” ขณะพูดเขาก็ก้าวถอยหลังออกไป ตอนนี้ยืนห่างจากมาซากิประมาณ 5 เมตรได้

“ตั้งใจรับบอล อย่าเหม่อจนรับผิดท่าแล้วเจ็บนิ้วล่ะ”

ว่าจบก็โยนบอลช้าลูกแรกไปหาอีกคนระดับอก

(5 เมตร มาซากิโยนกลับมาถึงไหมลูก…)

ซูมองปฏิกิริยามั่นอกมั่นใจแล้วก็พยักหน้ารับรู้ วันนี้ไม่กะจะให้ทำอะไรหนัก ๆ อยู่แล้วด้วย

“เริ่มจากวอร์มกับบอลก่อนก็แล้วกัน“ เขาคิดว่าจะเร่งสอนเล่นให้เป็นเลยภายในหนึ่งวันคงทำไม่ได้ เลยอยากจะค่อยๆแนะนำไปทีละขั้นมากกว่า ยิ่งกับเจ้าหนูไม่ออกกำลังกายอย่างมาซากิแล้ว ..เรื่องความคุ้นชินสำคัญกว่า

“เปล่าสักหน่อย“ เขายิ้มให้มาซากิเป็นการทักทายก่อนจะว่าต่อ “ไม่เป็นไรหรอก มาเถอะ”

จากนั้นแบมือขอบอลลูกนั้นที่อยู่ในมืออีกฝ่าย กวักเบา ๆ ประกอบคำพูด

“ยังไม่ได้วอร์มอัพใช่ไหม?”

เดาว่าคงจะน่าจะยัง- จะว่าไปเจ้าเด็กนี่วอร์มอัพเป็นรึเปล่านะ? คิดเล่น ๆ ไปพลางรอคำตอบ

“รบกวนด้วยครับ” เขายิ้มทักทายนานาเสะซังเหมือนอย่างทุกที ไม่ลืมที่จะโบกมือเบา ๆ กลับไปด้วยแม้เธอจะเร่งรุดออกไป

“จะบอกว่าแม่เหมือนนายหรือนายเหมือนแม่ดีเนี่ย” เอ่ยทักไปขำ ๆ เพราะนอกจากพลังล้นแล้ว ได้เจอทีไรก็ถูกทักทายอย่างอารมณ์ดีแทบตลอดทั้งแม่ทั้งลูกอีก (ถึงคนลูกยิ่งโตจะยิ่งเก๊กก็เถอะ) คิดเล่นเพียงเท่านั้น ก่อนจะหันมามองนายแล้วพูดต่อ

”ให้นั่งตรงไหน?“

“เอาใหม่เลย”

ปั้นหน้ายิ้ม ยื่นยางให้นายอีกรอบ

“ไม่เอามิกุ”

“ไม่เอาเพื่อนมิกุด้วย”

“ไม่เอาลุง ป้า น้า อา หลาน พี่ น้อง ปู่ ย่า ตา ยายของมิกุด้วย“

สายตามองที่ภาพสะท้อนในจอ
ก่อนจะชำเลืองทางนัยน์ตาคู่ข้างๆที่ไม่ยอมขยับไปไหน

...
ยิ้มขำเล็กๆ ก่อนเอียงใบหน้าให้สบกันตรงๆ

"ไว้ส่งให้ด้วยนะ?"

“มิยาซาโตะ โชจิ”

เขาหลับตาลง ยกยิ้มแบบพยายามกลั้นใจไม่ให้หันไปเขย่าไหล่อีกคนสักป้าบสองป้าบ เชื่อเขาเลย

“มามิกงมิกุอะไรของนาย หา“ รีบแกะออก ขอโทษนะเจ้าทวินเทล แต่มันจะอายเอา

”มานี่เลย เดี๋ยวมัดให้บ้าง มิกุของนายอะ”