“อืม”

ได้เพียงตอบตัดบทสั้นๆโดยไร้การสบตาหรือหันไปมองคู่สนทนาของตน จัดเรียงช่อของตนเล็กน้อยแล้วเหลือบไปมองคนข้างๆเล็กๆ

“…”

“ซื้อดอกไม้อะไรมา”

อยู่ๆก็เปิดบทสนทนาขึ้นมา

“….”

เมื่อจ้องหน้าที่ละม้ายคล้ายคลึงกับตนเองนั้น คิ้วของเขาก็ยิ่งขดเป็นปมขึ้น สองเท้าสาวก้าวไปเร็วๆ และค่อยๆย่อลงจัดช่อดอกไม้ในมือให้เป็นระเบียบหน้าหลุมศพ

..

ยังไร้คำทักทายดังเช่นเคย เป็นแบบนี้มานานแล้วความสัมพันธ์อันยุ่งเหยิงของสองพี่น้องที่ไม่มีใครล่วงรู้ได้

(มาแปะวาดเก็บตก สามหนุ่มส้มส้มส้ม ~)

“…สวัสดีครับ”

เขาปิดหนังสือลงทันทีและหันไปมองพินิจอีกคนเล็กๆ

..

“เด็กใหม่สินะครับ”

“คาซามะ ไคโอ ปีสาม ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ”

หันไปโค้งตามมารยาทให้อีกฝ่ายนิดๆ ดูจากการทักทายก็พอดูออกไม่ยากล่ะ

”ไม่ครับ เพราะผมตัดสินใจแล้ว“

พูดออกไปอย่างชัดเจน ดูจะแน่วแน่ตามที่ว่าจริงๆนั่นล่ะ

”ดีแล้วครับ..“

”ผมว่าคุณก็เหมาะกับสิ่งที่คุณเลือกที่สุดแล้ว“

หันไปมองทั้งเล็บและหน้าของเธอในประโยคสุดท้าย ก่อนจะหยุดเดินที่หน้าร้านขาย ‘ชูครีม’ ร้านเล็กๆริมถนน

..

“ชอบชูครีมไหมครับ?”

หันมาถามกลายๆ

( บวกได้ครับ ยินดีเลยครับ )

( รอวันได้เป็นแฟนคลับบ้างนะครับ )

“ก็แค่ไม่มีทางเลือกน่ะครับ..”

พูดเอ่ยตอบเบาๆแล้วหลบตาเดินหาร้านไปพลางๆ

“จริงๆนอกจากคิวโด อย่างอื่นที่เคยทำก็เลิกไปตั้งแต่ขึ้นม.ปลายแล้วครับ”

..

“แล้วคุณล่ะครับ?”

ถามกลับไปบ้างแต่ก็ไม่ได้สบสายตาตามเคย

“อรุณสวัสดิ์ครับ“

ทักทายกลับไปอัตโนมัติ หนังสือที่เขาถืออยู่ก็เป็นหนังสือภาษาอังกฤษที่มีโน้ตจดนู่นนี่นั่นอย่างเป็นระเบียบ

”กำลังทบทวนศัพท์ กับเนื้อหาที่จำยังจำไม่แม่นอยู่ครับ“

..

”วันนี้ก็ยังสดใสเหมือนเดิมนะครับ“

”เปิดเทอมวันแรกรู้สึกยังไงบ้างครับ”

เขาพับหนังสือลงไป แล้วเอ่ยทักทายพร้อมคำถามขึ้นมาบ้าง