ส่งเสียงหัวเราะฮิฮิส่งท้าย ฮิซุรุร้องอื้อเป็นการตกลงกันอีกครั้งก่อนจากลากัน

สุดท้ายแล้วก็ไม่ได้อะไรติดมือกลับบ้านอยู่ดี ไว้คงต้องให้คนตรงหน้าชี้แนะให้อีกทีจริงๆ แล้วล่ะ

“เดินทางกลับบ้านปลอดภัยน้า”

โบกมือลาแล้วไม่ลืมจะหันไปโค้งตัวขอบคุณให้พนักงานในร้านอีกครั้งที่รบกวนให้ เสียงฮัมเพลงประหนึ่งคนอารมณ์ดีค่อยๆ ดังขึ้นหลังเด็กคนเดิมก้าวออกจากร้านไป

(ขอบคุณสำหรับรูทค่ะ! ไว้มาเล่นกันอีกนะคะ🥺)

(มาแปะวาดเก็บตก สามหนุ่มส้มส้มส้ม ~)

หัวเราะออกมาเบาๆ หลังเห็นปฏิกิริยาที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย ฮิซุรุลากเสียงอืมยาวทำท่าครุ่นคิดต่ออีกหน่อย

“ถ้าเป็นครั้งหน้าแทน ฮิอิรางิซังโอเคไหม? พอดีผมมีธุระต่อจากนี้น่ะ!“

ก่อนจะรีบเร่งเสียงตัวเองให้ดังขึ้น

”แต่ๆๆ! ครั้งหน้าสัญญาว่าจะนั่งฟังฮิอิรางิซังอย่างตั้งใจเลย! ไว้ถ่ายรูปตู้ปลามาอวดด้วยนะครับ”

ยกนิ้วโป้งให้ เขามั่นใจว่าต้องได้เจอกันอีกครั้งแน่นอน ถึงจะยังไม่ได้แลกคอนแทคกันเลยก็เถอะ

“อ๊ะ- อ้อ! ฮิซุรุครับ แค่ฮิซุรุก็ได้ เราซี้ปึ้กกันแล้วนี่“

หัวเราะเบาๆ แล้วถือวิสาสะตบไหล่คนที่เพิ่งรู้จักกันโดยไม่ได้ถามความสมัครใจ(?) บางครั้งก็เผลอตัวไปตามนิสัยน่ะ

”แต่ผมไม่ได้ช่วยอะไรขนาดนั้นหรอก —งั้นไว้เจอกันครั้งหน้า ฮิอิรางิซังตอบแทนผมด้วยการแนะนำเรื่องเลี้ยงปลาให้หน่อยได้ไหม?“

“พอได้ยินเลยรู้สึกสนใจขึ้นมา“

เจ้าตัวยิ้มถาม ตาพลันกะพริบปริบคล้ายกำลังอ้อนวอน

“อืม.. ก็ได้! ฮิอิรางิซัง!“

เขาพยักหน้าให้ เห็นท่าทีอึกอักก็พยายามยิ้มสู้ให้อีกคนรู้สึกสบายใจ

ก่อนจะร้องอ๋อออกมา เข้าใจเพียงครึ่งหนึ่ง —เพราะหัวทางด้านศิลปะก็ไม่มีเลยสักนิด.. แต่ฟังจากคำอธิบายมันคงสวยขึ้นจริงๆ

“ฮะฮะ พวกปลาต้องดีใจมากแน่ๆ ฮิอิรางิซังให้ความใส่ใจตั้งขนาดนี้นี่หน่า“

ไม่นานเกินรอแม่ค้าคนเดิมก็เดินกลับมาพร้อมหินสีขาวในมือ

“อ๊ะ ขอบคุณครับ- ใช่แบบนี้ไหมฮิอิรางิซัง”

“อ๋ออ”

ฮิซุรุไล่มองตามชั้นวางตรงหน้า ศีรษะเงยทีก้มทีช่วยหาอีกแรง

แล้วจู่ๆ ก็หัวเราะออกมา(?)

“ฮ่าๆ ไม่เจอก็แปลว่าไม่มีน่ะสิ!“

ด้วยเหตุนั้นจึงตะโกนเรียกแม่ค้าด้านหน้า เขาหันไปถามให้ก่อนเธอจะหายไปหลังร้าน

“ไม่เป็นไรนะพี่ ของเยอะขนาดนี้จะหาไม่เจอก็ไม่แปลก คงลืมเช็คว่าหน้าร้านหมด”

“แต่ทำไมต้องสีขาวล่ะ? หรือมันมีผลต่อปลา??“

ถามตาใส เพราะสีอื่นที่เห็นอยู่ตรงหน้าก็สวยพอๆ กัน

(มาช่วยโทรุคุงแล้ว! ขอเป็นการเจอกันครั้งแรกนะคะ)

เดินวนอยู่บริเวณนี้มาสักพักแล้ว และทุกครั้งที่ผ่านหน้าร้าน มองเข้าไปกี่ทีก็ยังเห็นแผ่นหลังของคนๆ เดิมอยู่ตลอด คราวนี้จึงลองพาตัวเองแวะเข้าไปบ้าง

ซึ่งดูมาห้านาทีก็ไม่เข้าใจสักอย่าง ไม่เคยเลี้ยงปลานี่หน่า

“พี่ชาย” สุดท้ายจึงสะกิดคนที่ยืนอยู่ข้างๆ และเพราะไม่คุ้นหน้าจึงเรียกอย่างสุภาพ

“หาของแบบไหนอยู่หรอ?“

เผื่อเป็นแนวทางให้ตัวเองได้

(ใบโคตลอดทั้งเทอมค่ะ)
bsky.app/profile/snm-...