"อือฮึ สีเหมือนเต้าหู้ล่ะ~"

พูดแล้วก็ชักจะเริ่มหิวขึ้นมาแปลก ๆ

อยากกินซุปมิโสะจังน้า

"นี่จังน้ำเสียงห่อเหี่ยวมากเลยอ่า"
ไดอิจิได้ยินแล้วก็ขำคิกคัก

เจ้าตัวพยายามปลอบใจ

"ไม่ต้องห่วงน้า ต่อให้ได้ไม่เหมือนกัน แต่ยังไงเด็ก ๆ ก็น่าจะชอบสีสันอยู่ดีน่านแหละ"

เด็กหนุ่มเงยหน้าน้อย ๆ ให้พอสามารถเหลือบตามองคนที่อยู่ข้างหลังได้พอดี

"หรือไม่งั้นก็ให้เด็ก ๆ สุ่มกันเองเลยซี่ แบบนี้น่าจะยอมรับกันได้น้า"

"เอาเล็ก ๆ ก่อนแล้วกันน้า พอดีว่าไดคุงอยากลองกินหลายแบบเลยอ่า"

ไหนจะต้องซื้อไปฝากคุณนายที่บ้านอีก เอาไปหลาย ๆ รสน่าจะดีกว่าล่ะมั้ง

ไดอิจิค่อมหลังลงจนใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกันกับชั้นวางเค้กของตู้โชว์ สายตาภายใต้เลนส์สีเขียวสอดส่ายไปมาด้วยความสนอกสนใจ

"มีเยอะแยะเลยนี่นา วันนี้มีเมนูแนะนำมั้ยอ่าพี่สาว?"

"คุณพี่ชาย ตาถึงนะเนี่ย~"

แน่นอนอยู่แล้ว เพราะไดคุงน่ารักที่สุด😎

"ช่าย จิบิจังทั้งสองคนน่าจะชอบน้า ยังไงก็เป็นเด็กผู้หญิงนี่เน้อ"

พูดจบก็ยกแขนขวาขึ้น จากนั้นจึงใช้มืออีกข้างถกชายแขนเสื้อยาว ๆ ของตัวเองลงจนเผยให้เห็นกำไลถักประดับเรซิ่นสีแดงโดดเด่นบนข้อมือ

"อันนี้ฉันก็ได้มาจากนิตยสารเหมือนกัน"
เจ้าตัวอวด

"มีอันที่สีเหมือนคุณพี่ชายด้วยน้า น่ารักมากเลยย"

"เฮะ จริงอ่อ"

ทั้งที่ลองแตะ ๆ ดูแล้วก็เหมือนจะมีโบว์ด้วยแท้ ๆ , ดันออกมาไม่น่ารักได้ยังไงหว่า

ไดอิจิค่อนข้างสับสน แต่สุดท้ายเจ้าตัวก็ไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่าการยิ้มหวานและยักไหล่
"แต่ริงโกะจังน่ารักในสายตาฉันน้า"

เพราะทุกคนน่ารักมาก ๆ ในสายตาไดคุงยังไงล่ะ 😎

"ร้านสะดวกซื้อน่ะ จะลองไปดูเลยม้า?"

((ขอแจมหน่อยคร้าบ😎))

ระหว่างที่คาเฟ่กำลังตกอยู่ในความเงียบเหงา กระดิ่งประตูก็ส่งเสียงดังกรุ๊งกริ๊งออกมาเมื่อลูกค้าคนหนึ่งก้าวขาเข้ามาทำลายบรรยากาศโดดเดี่ยวซึ่งวางตัวอบอวลอยู่เต็มร้าน

"หวัดดีคร้าบ~"

มุมปากของไดอิจิกดลึกเป็นรอยยิ้มเมื่อกลิ่นหอม ๆ ของขนมหวานลอยผ่านเข้ามาในจมูก

"พี่สาว วันนี้มีเค้กส้มรึเปล่าน่ะ?"

"ตามสบายเลยน้า ไดคุงพึ่งสระผมมาด้วย กำลังหอม ๆ เลยล่ะ😎"

ไดอิจิเกือบทำท่าสะบัดผมโชว์ไปตามความเคยชิน แต่ดันนึกขึ้นได้ว่าอีกฝ่ายกำลังวุ่นวายกับศีรษะของเขาอยู่

"ช่ายยย"

สุดท้ายก็เลยได้แต่นั่งตัวตรงเป็นตุ๊กตาเพื่อไม่ให้ผมที่คนอ่อนเดือนกว่าอุตส่าห์ช่วยทำให้ออกมายุ่งเหยิง

"เน้อ ไดคุงน่ารักใช่มั้ยล่า~"

"ว่าแต่นี่จังสนใจหาของแถมไปให้เด็ก ๆ บ้างรึเปล่าอ่า?"

ไดอิจิเดินตามอีกฝ่ายไปอย่างว่าง่าย

"นี่จังพูดอะไรอ่า ไดคุงแข็งแรงมากเลยน้า"

เจ้าตัวหัวเราะคิกคัก
"ฉันอุ้มนี่จังไหวด้วยซ้ำ ไม่ต้องห่วงหรอกน่า"

บรรยากาศร่มรื่นของม้านั่งใต้ร่มไม้ทำให้เด็กหนุ่มเผลอหลับตาพริ้มรับลมเบา ๆ ที่พัดผ่านมาอย่างสบายใจ

"ตามสบายเลยน้า"
เขาไม่ได้หันไปมองหน้าอีกฝ่าย แต่ก็เอนหลังแนบพนักพิงให้เจ้าตัวสามารถช่วยทำผมให้ได้อย่างถนัดถนี่

"ระวังเกี่ยวต่างหูไดคุงล่ะ~"

"มิโอะจัง~"

ไดอิจิอารมณ์ดีขึ้นไปอีกระดับเมื่อบังเอิญพบกับเพื่อนร่วมชั้นที่ตัวเอง(ติ๊ต่างอยู่ฝ่ายเดียวว่า)สนิทด้วย

"กำลังพยายามมัดผมอยู่ล่ะ" เขาตอบตามตรง

"ส่วนนี่"
ริบบิ้นรางวัลพิเศษถูกยกขึ้นมาโชว์

"เป็นของแถมจากนิตยสารรายเดือนงาย"

"มิโอะจังยังไม่ได้ไปลองเหรอ~? แต่ว่าทำไมเจอฉันแล้วถึงได้ถามหาแต่จิโร่ล่ะ"

"ไดคุงเสียใจน้า"

😔

"ยะโฮคุณคนไม่คุ้นหน้า ร่าเริงจังเลยน้า"

เห็นอีกฝ่ายกระตือรือร้นในการช่วยเหลือคนอื่นแบบนี้ไดอิจิก็อดที่จะยิ้มแฉ่งไม่ได้

"สวยใช่ม้า" ริบบิ้นในมือถูกสะบัดไปมา

"เป็นของแถมจากนิตยสารรายเดือนล่ะ ถ้าสนใจก็ลองไปอุดหนุนดูซี่..."

กล่าวจบ คนตัวสูงกว่าก็มองพิจารณาเรือนผมสีชมพูหวานของอีกฝ่ายต่ออีกครู่ใหญ่

"อืมมม"
ใช้เวลาสักพัก เจ้าตัวก็ยิ้มร่า

"อมยิ้มจัง! รบกวนด้วยน้า"

((อ๊ากกกกกกกกก น่ารักชะมัดดดด😭😭😭😭))

"เน้อ ใคร ๆ ก็ชอบการเสี่ยงดวงนี่น้า..."

เสียงของไดอิจิเงียบไปเมื่อรู้สึกได้ว่ามือที่ลูบสางเส้นผมของตนอยู่นั้นได้ผละออกไปเสียแล้ว

เขาร้องหืมเบา ๆ

"ริงโกะจาง เสร็จแล้วอ่อ?"

คนผมยาวพยายามไล่ปลายนิ้วไปบนศีรษะของตัวเองเบา ๆ เพื่อป้องกันไม่ให้ผมที่เพื่อนบ้านอุตส่าห์ทำให้หลุดรุ่ยเสียทรง

"เป็นงาย ฉันน่ารักปะ?"

“…สน”
กล่าวตอบในจังหวะต่อมา

มือขยับยุกยิกอีกเพียงไม่นาน เมื่อผ้าถูกผูกเป็นโบว์ทบสุดท้าย—ทุกอย่างก็เสร็จเรียบร้อย สวยงามราวช่างมืออาชีพ

ถึงเเม้ที่จริงคนทำจะไม่เคยมัดผมให้ใครเเละไม่มีหวีให้ใช้…
ส่วนหนึ่งคงต้องยกความดีความชอบให้ผมของไดอิจิด้วย

ฮปเป้ผละออกมามองผลงานตัวเอง

"ดีจังน้า... แต่ว่าแล้วเย็นนี้ฉันกลับไปทำแกงกะหรี่ด้วยเลยดีกว่า😋"

เห็นคุณนายบ่น ๆ อยู่ว่ามันฝรั่งโดนดองอยู่ในตู้เย็นมานานแล้ว เอามากินวันนี้เลยก็ดี

"อันที่จริง คุณพี่ชายฝากฉั- ผมถือให้ก่อนก็ได้น้า"

มัดผมแค่เดี๋ยวเดียวคงไม่น่าจะมีปัญหาอะไร

แต่ก็

ไดอิจิยิ้มกว้างจนตาหยี
"แต่ถ้าว่าอย่างน้านล่ะก็ ด้าย~ สิ~"

"ใช่ม้า ซากุระจังล่ะ ได้ไปซื้อนิตยสารบ้างแล้วรึยาง?"

ไดอิจิก้าวขาเข้าไปใกล้ตามที่ถูกเรียกก่อนจะหมุนตัวยืนหันหลังให้อีกฝ่ายโดยที่ปากก็ยังจ้อไม่หยุด

"เดือนนี้เป็นดอกลิลลี่ด้วย เข้ากับเทศกาลเลยเน้อ"
เขาเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง

"ถึงจะสวยก็เถอะ แต่พวกที่แพ้เกสรดอกไม้นี่คงจะเดือดร้อนกันน่าดูเลยสิน้า... ว่าแต่อยากให้ย่อขาให้มั้ยอ่าซากุระจัง?"

"ช่ายแล้ว คุณพี่ชายมาซื้อของเหรอ~?"

เมื่อเห็นคนคุ้นหน้า ไดอิจิก็ยิ้มกว้างเสียจนซี่ฟันเขี้ยวโชว์หรา ขณะเดียวกันนัยน์ตาสีดำก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความสนใจ

ผักเต็มกระเป๋า ดูเป็นพ่อบ้านสุด ๆ ไปเลยนี่!?

"เอาซี่"
ริบบิ้นในมือถูกยื่นไปด้านหน้าโดยที่ตัวเจ้าของไม่มีแม้แต่ท่าทีอิดออกเลยแม้แต่น้อย

นี่จังมีน้องสาวตั้งสองคน ยังไงก็มัดผมเป็นอยู่แล้ว

"ทำให้น่ารัก ๆ เลยน้า... แบบจิบิจังไง!"

"อารายอ่า คาสึคุงขี้งกชะม้าด"

บ่นไปงั้น สุดท้ายกินเสร็จก็จ่ายให้อยู่ดี

ให้กินฟรีมากกว่านี้ไดคุงย้ายทะเบียนบ้านไปเป็นลูกบ้านเขาด้วยเลยดีกว่า

"แล้วนายจะอยากเข้าไปดูดอกไม้ใกล้ ๆ ไปทำไมฟะ"

ดั้มเวย์ทูดายโคตร ๆ

"ไปดูดอกไม้ปลอมแทนเสะ"

"ช่ายเลย~"

ไดอิจิชูสองนิ้ว ไม่วายทำท่าเล่นหูเล่นตาอย่างคนอารมณ์ดี

"ซื้อสองเล่มแล้วได้มาพอดีเลย ดวงดีจังน้า"

ว่าจบก็หัวเราะคิกคัก

-ริบบิ้นรางวัลพิเศษถูกอีกฝ่ายรับไปแล้ว

"ทรงไหนก็ด้ายเลยซากุระจัง"

ขณะที่ว่าอย่างนั้นก็ใช้ปลายนิ้วชี้ม้วนช่อผมตัวเองเล่นไปด้วย

"ขอแบบน่ารัก ๆ เลยน้า~"

((น่าเกลียดชะมัด555555555555))

"แบบนี้ฉันก็เหมาร้านอะดิ"

อย่างเจ๋ง

"แต่ว่าน้าคาสึคุง..."
ไดอิจิมองสภาพเพื่อนซี้ตรงหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า

"ก่อนกลับแวะซื้อทิชชู่เพิ่มก่อนดีมะ?"

แปล: สภาพนายดูไม่น่ากลับถึงบ้านเลยอะโทโมดาจิคุง

"นั่นสิน้า"

ก็เพราะได้ซ้ำง่ายนี่แหละ ถึงได้ขายดิบขายดีกันนัก ทั้งสินค้า ทั้งกาชา

ไดอิจิหลับตาพริ้ม รู้สึกเพลินสุด ๆ ที่มีคนมาเล่นหัว, เพื่อนบ้านของเขาดูเหมือนจะมือเบากว่าที่คิด

เขาถามต่อ
"ริงโกะจังไม่สนใจเหรอ?"

ฮปเป้กับของสุ่ม

อืม...

คิดภาพไม่ออกเลยน้า...

"ไปก็ได้..."

สภาพ

ไดอิจิยืนครุ่นคิดว่าตัวเองควรจะขอให้อีกฝ่ายช่วยมัดผมให้ดีมั้ย แต่ดูจากสภาพน้ำมูกย้อยจมูกแดงของเจ้าตัวแล้ว

"วันนี้ลุงทำไรกินอะ"

มัดเองก็ได้วะ

((มาเร้วมิโอะจัง😎))

"คาสึคุง ฉันสิต้องถามคำนั้น..."

ทั้งสองคนยืนมองหน้ากันราวกับว่าเซลล์สมองครึ่งหนึ่งถูกเกสรดอกลิลลี่ถมจนไร้รอยหยักไปแล้ว

ฟืด เสียงสูดน้ำมูกของอีกฝ่ายดังขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ

ไดคุงรู้สึกต้องมีอะไรผิดพลาดตรงไหน

"...โรงเรียนยังไม่เปิดนะ"

((ซึนไม /จิ้ม))

โอ๊ะ หันมาแล้วล่ะ

พอสมใจอยาก ไดอิจิก็หยุดทำท่าเสียใจแบบปลอม ๆ แล้วยกมือข้างที่กำลังกำริบบิ้นอยู่ขึ้นมาโบกทักทายอีกฝ่ายอย่างร่าเริง

"กีวี่จัง~ มาเดินเล่นเหรอ~"
เขายิ้มร่า

"อย่าลืมแวะไปอุดหนุนนิตยสารรายเดือนน้า"

จะได้มีริบบิ้นน่ารัก ๆ แบบไดคุงยังไงล่ะ

หึฟ์ 😎