Doc : https://docs.google.com/document/d/1WY99shOKDom6CvZY5iRoLxBIViJPgyYz5Bdh9TjDw60/edit?usp=drivesdk
Acc for #SKZ_Commu
" อา— แค่นั้นก็พอแล้ว "
高巻 画鋲 | ทาคามากิ งะเบียว
ปี 1 | 178 / 60
——— .
Co / role / Dm👌🏻
; Doc : bio
#SKZ_Commu
โรลปิด | @rui-skz.bsky.social
"...."
หลังจากที่เริ่มปรับตัวกับเตียงใหม่ได้แล้วเมื่อล้มตัวลงนอนตามคืนก่อนหน้ากลับกลายเป็นตื่นมาในป่าทึบ ท้องฟ้าสีแดงชาดและบรรยากาศที่ดูน่ากลัว
มันก็ใช่.. กระทั่งเห็นของบางอย่างข้างตัว
หญิงสาวตัวเล็กได้แต่เอียงคอน้อยๆหยิบสิ่งนั้นขึ้นมาพินิจพิเคราะห์อย่างสงสัย
”..กระทะ?“
”มีคนอยากให้ซุยนะทอดไข่กลางป่าหรอ?“
(1/2)
โรลปิด | @rui-skz.bsky.social
"...."
หลังจากที่เริ่มปรับตัวกับเตียงใหม่ได้แล้วเมื่อล้มตัวลงนอนตามคืนก่อนหน้ากลับกลายเป็นตื่นมาในป่าทึบ ท้องฟ้าสีแดงชาดและบรรยากาศที่ดูน่ากลัว
มันก็ใช่.. กระทั่งเห็นของบางอย่างข้างตัว
หญิงสาวตัวเล็กได้แต่เอียงคอน้อยๆหยิบสิ่งนั้นขึ้นมาพินิจพิเคราะห์อย่างสงสัย
”..กระทะ?“
”มีคนอยากให้ซุยนะทอดไข่กลางป่าหรอ?“
(1/2)
โรลปิด | @rui-skz.bsky.social
"...."
หลังจากที่เริ่มปรับตัวกับเตียงใหม่ได้แล้วเมื่อล้มตัวลงนอนตามคืนก่อนหน้ากลับกลายเป็นตื่นมาในป่าทึบ ท้องฟ้าสีแดงชาดและบรรยากาศที่ดูน่ากลัว
มันก็ใช่.. กระทั่งเห็นของบางอย่างข้างตัว
หญิงสาวตัวเล็กได้แต่เอียงคอน้อยๆหยิบสิ่งนั้นขึ้นมาพินิจพิเคราะห์อย่างสงสัย
”..กระทะ?“
”มีคนอยากให้ซุยนะทอดไข่กลางป่าหรอ?“
(1/2)
ในขณะที่กำลังหลับอยู่ในห้องของตนก็สะดุ้งตื่นเพราะลักษณะที่นอนแปลกไป บรรยากาศที่มืดมีเพียงแสงจากพระจันทร์และท้องฟ้าสีแดงชาด
หันมองไปรอบๆก็พบเพียงค้อนจึงเหยียบขึ้นมาด้วยความสงสัย
ทว่ากลับได้ยินเสียงแปลกๆจากที่ไกลๆความหวาดกลัวเริ่มเพิ่มขึ้นจนต้องรีบซ่อนตัวจากบางสิ่ง..
ในขณะที่กำลังหลับอยู่ในห้องของตนก็สะดุ้งตื่นเพราะลักษณะที่นอนแปลกไป บรรยากาศที่มืดมีเพียงแสงจากพระจันทร์และท้องฟ้าสีแดงชาด
หันมองไปรอบๆก็พบเพียงค้อนจึงเหยียบขึ้นมาด้วยความสงสัย
ทว่ากลับได้ยินเสียงแปลกๆจากที่ไกลๆความหวาดกลัวเริ่มเพิ่มขึ้นจนต้องรีบซ่อนตัวจากบางสิ่ง..
สดับฟังเมื่อเจ้าอยู่
รับรู้จึงเฝ้าเขียน
บันทึกเพื่อร่ำเรียน
คอยเพียรอ่านและขานไป
— 「 與義 」
สดับฟังเมื่อเจ้าอยู่
รับรู้จึงเฝ้าเขียน
บันทึกเพื่อร่ำเรียน
คอยเพียรอ่านและขานไป
— 「 與義 」
คลื่นแห่งความสับสนบีดรัดลมหายใจให้ติดขัด ไม่ทันไรทัศนียภาพตรงหน้าก็ถาโถมเข้ามาไม่ทันได้ตั้งตัว
สิ่งที่อยู่ใกล้สายตาที่สุด คือฝ่ามือกร้านของชายวัยกลางคนกางออกมาข้างหน้าและร่างของเจ้าตัวที่อยู่ถัดออกไป ทันใดนั้นมุมมองก็ได้เลื่อนลงไปอย่างรวดเร็วก่อนจะสั่นสะเทือนรุนแรงเหมือนกับว่ามีคนทำกล้องหล่นจากที่สูงอย่างไงอย่างนั้น
+
คลื่นแห่งความสับสนบีดรัดลมหายใจให้ติดขัด ไม่ทันไรทัศนียภาพตรงหน้าก็ถาโถมเข้ามาไม่ทันได้ตั้งตัว
สิ่งที่อยู่ใกล้สายตาที่สุด คือฝ่ามือกร้านของชายวัยกลางคนกางออกมาข้างหน้าและร่างของเจ้าตัวที่อยู่ถัดออกไป ทันใดนั้นมุมมองก็ได้เลื่อนลงไปอย่างรวดเร็วก่อนจะสั่นสะเทือนรุนแรงเหมือนกับว่ามีคนทำกล้องหล่นจากที่สูงอย่างไงอย่างนั้น
+
ยามลืมตาขึ้น ความไม่คุ้นเคยถาโถมเข้ามาพร้อมกับความเย็นเฉียบ ทำให้ร่างกายมึนงงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนทุกอย่างจะค่อย ๆ สงบลง
เมื่อขยับตัวได้ เขาพยายามลุกขึ้นทันที ทว่าไม่ทันได้ก้าวไปไหน ขาทั้งสองกลับอ่อนแรง ทรุดล้มลงกระแทกพื้นอย่างไม่ทันตั้งตัว ความเจ็บแล่นวาบผ่านร่างกายราวสายฟ้า
+
ยามลืมตาขึ้น ความไม่คุ้นเคยถาโถมเข้ามาพร้อมกับความเย็นเฉียบ ทำให้ร่างกายมึนงงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนทุกอย่างจะค่อย ๆ สงบลง
เมื่อขยับตัวได้ เขาพยายามลุกขึ้นทันที ทว่าไม่ทันได้ก้าวไปไหน ขาทั้งสองกลับอ่อนแรง ทรุดล้มลงกระแทกพื้นอย่างไม่ทันตั้งตัว ความเจ็บแล่นวาบผ่านร่างกายราวสายฟ้า
+
[ เปิดโรล |แยกรูท | หลังจบปฐมนิเทศ ]
รอบข้างเริ่มเงียบลง นักเรียนส่วนใหญ่กระจายตัวออกไปแล้ว เหลือเพียงเสียงฝีเท้าประปรายกับลมที่พัดผ่านช่องทางเดินยาว
เมย์พิงกำแพงอยู่ตรงนั้น หน้ากากจิ้งจอกดำยังบดบังสีหน้าเขาไว้ทั้งหมด ราวกับเจ้าตัวไม่รีบร้อนจะถอดมันออก
+
[ เปิดโรล |แยกรูท | หลังจบปฐมนิเทศ ]
รอบข้างเริ่มเงียบลง นักเรียนส่วนใหญ่กระจายตัวออกไปแล้ว เหลือเพียงเสียงฝีเท้าประปรายกับลมที่พัดผ่านช่องทางเดินยาว
เมย์พิงกำแพงอยู่ตรงนั้น หน้ากากจิ้งจอกดำยังบดบังสีหน้าเขาไว้ทั้งหมด ราวกับเจ้าตัวไม่รีบร้อนจะถอดมันออก
+
「 ครูดีใจนะ ที่เธอเลือกมานั่งวาดรูปกับครูวันนี้ 」
「 ถ้าวันไหนพูดไม่ออก… ลองวาดมันออกมาแทนนะ 」
「 ถ้าฉันวาดเธอใหม่อีกครั้ง… เธอจะไม่หายไปอีกใช่มั้ย…? 」
__________🍵🎨__________
มิสุฮาระ เอมิ
อาจารย์วิชาศิลปะและภาษาอังกฤษ
doc : bio
(Role | Co-op: DM ได้เลยค่า!)
「 ครูดีใจนะ ที่เธอเลือกมานั่งวาดรูปกับครูวันนี้ 」
「 ถ้าวันไหนพูดไม่ออก… ลองวาดมันออกมาแทนนะ 」
「 ถ้าฉันวาดเธอใหม่อีกครั้ง… เธอจะไม่หายไปอีกใช่มั้ย…? 」
__________🍵🎨__________
มิสุฮาระ เอมิ
อาจารย์วิชาศิลปะและภาษาอังกฤษ
doc : bio
(Role | Co-op: DM ได้เลยค่า!)
#SKZ_HigetsuDay1
หน้าที่ของพวกคุณคือชำละล้างสิ่งที่ผิดบาปออกไป จนกว่าจะได้คำตอบ เก็บเรื่องราวในอดีตที่ผ่านมาว่าพวกคุณได้ทำอะไรลงไปบ้างครั้นเมื่อยังมีชีวิตอยู่
คุณคือคนบาป และทุกคนที่นี่เองก็เป็นคนบาปเช่นเดียวกัน
จงลงโทษพวกเขาเสียสิ ด้วยวิธีอะไรก็ได้ที่คุณอยากจะทำ คุณจะหนีก็ได้ถ้าไม่อยากรับรู้สิ่งใดแล้วเช่นความทรงจำที่หายไป
[1]
#SKZ_HigetsuDay1
หน้าที่ของพวกคุณคือชำละล้างสิ่งที่ผิดบาปออกไป จนกว่าจะได้คำตอบ เก็บเรื่องราวในอดีตที่ผ่านมาว่าพวกคุณได้ทำอะไรลงไปบ้างครั้นเมื่อยังมีชีวิตอยู่
คุณคือคนบาป และทุกคนที่นี่เองก็เป็นคนบาปเช่นเดียวกัน
จงลงโทษพวกเขาเสียสิ ด้วยวิธีอะไรก็ได้ที่คุณอยากจะทำ คุณจะหนีก็ได้ถ้าไม่อยากรับรู้สิ่งใดแล้วเช่นความทรงจำที่หายไป
[1]
『 砂糖 塞壬 』
อาจารย์สอนณิตศาสตร์และวิชางานช่าง
"ถ้ามีตรงไหนไม่เข้าใจ ได้โปรดถามมาได้เลยค่ะ"
"แล้วเราจะหาแนวทางการแก้ปัญหาไปพร้อมกัน"
▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁
∑ Co | role | talk | เวิ่น DM 24/7
∑ Doc - in bio
『 砂糖 塞壬 』
อาจารย์สอนณิตศาสตร์และวิชางานช่าง
"ถ้ามีตรงไหนไม่เข้าใจ ได้โปรดถามมาได้เลยค่ะ"
"แล้วเราจะหาแนวทางการแก้ปัญหาไปพร้อมกัน"
▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁
∑ Co | role | talk | เวิ่น DM 24/7
∑ Doc - in bio
【 โรลเปิด | แยกรูท 】
หลังจบพิธีปฐมนิเทศไปนั้น ริวเซย์ได้ออกเดินสำรวจสถานที่มาบางจุดก่อนจะเดินมาสะดุดตากับ(คุณ)เข้า จึงลองเข้าไปถามดูเพราะเห็นคุณดูไม่ค่อยดี
" คือว่า…สวัสดีนะคะ "
" คุณที่อยู่ตรงนั้นน่ะค่ะ "
ก่อนจะเดินเข้ามาให้ใกล้ๆทีละนิดแต่ก็ยังคงเว้นระยะห่างไว้อยู่
" อ่า…ต้องการให้ฉันช่วยอะไรมั้ย เห็นคุณดูไม่ค่อยดีเยยนะคะ "
เธอถามคุณด้วยความเป็นห่วง
【 โรลเปิด | แยกรูท 】
หลังจบพิธีปฐมนิเทศไปนั้น ริวเซย์ได้ออกเดินสำรวจสถานที่มาบางจุดก่อนจะเดินมาสะดุดตากับ(คุณ)เข้า จึงลองเข้าไปถามดูเพราะเห็นคุณดูไม่ค่อยดี
" คือว่า…สวัสดีนะคะ "
" คุณที่อยู่ตรงนั้นน่ะค่ะ "
ก่อนจะเดินเข้ามาให้ใกล้ๆทีละนิดแต่ก็ยังคงเว้นระยะห่างไว้อยู่
" อ่า…ต้องการให้ฉันช่วยอะไรมั้ย เห็นคุณดูไม่ค่อยดีเยยนะคะ "
เธอถามคุณด้วยความเป็นห่วง
(Cms.นอย ทุกสิ่งฯ - FB)
(Cms.นอย ทุกสิ่งฯ - FB)
โรลเปิด | หลังจบพิธีปฐมนิเทศ
คุณกำลังทยอยออกจากแถวหลังจากทำตามคำสั่งของประธานนักเรียนหญิง เสียงพูดคุยพึมพำดังขึ้นเป็นระยะ บางคนกังวล บางคนตื่นเต้น คุณอาจจะกำลังหาทางออก แต่กลับถูกนักเรียนชายคนหนึ่งเรียกไว้
“ ว่างรึปล่าว..?
มาเล่นเกมฆ่าเวลาหน่อยมั้ย ”
คุณอาจจะคุ้นหน้าเด็หคนนี้หรือไม่คุ้นก็ได้ แต่ว่า..คนๆนี้ไม่ใช่ว่ายืนข้างประธานเมื่อหี้นี้หรอ?
(+ได้นะ)
โรลเปิด | หลังจบพิธีปฐมนิเทศ
คุณกำลังทยอยออกจากแถวหลังจากทำตามคำสั่งของประธานนักเรียนหญิง เสียงพูดคุยพึมพำดังขึ้นเป็นระยะ บางคนกังวล บางคนตื่นเต้น คุณอาจจะกำลังหาทางออก แต่กลับถูกนักเรียนชายคนหนึ่งเรียกไว้
“ ว่างรึปล่าว..?
มาเล่นเกมฆ่าเวลาหน่อยมั้ย ”
คุณอาจจะคุ้นหน้าเด็หคนนี้หรือไม่คุ้นก็ได้ แต่ว่า..คนๆนี้ไม่ใช่ว่ายืนข้างประธานเมื่อหี้นี้หรอ?
(+ได้นะ)
[โรลเปิด +ได้ | แยกรูท]
ความเจ็บปวดค่อยๆจางเบาบางลงไปแล้ว แต่ผลตกค้างก็ยังคงเห็นได้ชัดในท่าทางของนักเรียนคนอื่นๆ
เอย์เซย์ยังมึนงงแต่ร่างกายกลับเดินไปเอง
ที่สุดแล้วก็มาหยุดตรงหน้าคุณพร้อมวงยางมัดผมในมือ
เขายกยิ้มบางๆ เอ่ยสุภาพด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลราวกับว่าการเสแสร้งดำเนินชีวิตให้เป็นไปอย่างปกติสามัญทั้งที่ไม่ได้เป็นเช่นนั้นช่างเป็นเรื่องคุ้นชินเอาเสียเหลือเกิน
[โรลเปิด +ได้ | แยกรูท]
ความเจ็บปวดค่อยๆจางเบาบางลงไปแล้ว แต่ผลตกค้างก็ยังคงเห็นได้ชัดในท่าทางของนักเรียนคนอื่นๆ
เอย์เซย์ยังมึนงงแต่ร่างกายกลับเดินไปเอง
ที่สุดแล้วก็มาหยุดตรงหน้าคุณพร้อมวงยางมัดผมในมือ
เขายกยิ้มบางๆ เอ่ยสุภาพด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลราวกับว่าการเสแสร้งดำเนินชีวิตให้เป็นไปอย่างปกติสามัญทั้งที่ไม่ได้เป็นเช่นนั้นช่างเป็นเรื่องคุ้นชินเอาเสียเหลือเกิน
ทันทีที่หน้ากากสีขาวโพลนถูกสวมเข้ากับใบหน้าที่เต็มไปด้วยคำถาม ไม่นานนักก็มีเสียงประกาศดังขึ้น
"จงพนมมือ และหลับตาลงเสีย"
บรรยากาศมาคุไม่ยอมให้ขัดขืน จำต้องทำตามอย่างว่าง่าย
ภายในความมืดที่เงียบสงัด
ลวดลายบนหน้ากากได้ถูกสลักขึ้น รอบข้างเต็มไปด้วยเสียงกระซิบมากมายน่าขนลุก ฟังแทบไม่เป็นภาษา
+
ทันทีที่หน้ากากสีขาวโพลนถูกสวมเข้ากับใบหน้าที่เต็มไปด้วยคำถาม ไม่นานนักก็มีเสียงประกาศดังขึ้น
"จงพนมมือ และหลับตาลงเสีย"
บรรยากาศมาคุไม่ยอมให้ขัดขืน จำต้องทำตามอย่างว่าง่าย
ภายในความมืดที่เงียบสงัด
ลวดลายบนหน้ากากได้ถูกสลักขึ้น รอบข้างเต็มไปด้วยเสียงกระซิบมากมายน่าขนลุก ฟังแทบไม่เป็นภาษา
+
| เมื่อทุกสิ่งทุกอย่างสิ้นสุดลง เขาค่อยๆจับหน้ากากจิ้งจอกออกมาช้าๆ
หัวใจของชายหนุ่มเต้นรัว
“ อะไร..วะเนี่ย? ”
เศษเสี้ยวความทรงจําต่างๆปั่นป่วนไปทั่ว สําหรับอาราตะแล้ว ความรู้สึกนี้มีทั้งชวนให้ตื่นเต้น และ ทําให้หวาดกลัว
‘ สรุปว่า ก็จริงสินะ ’
สงสัย แต่ก็ปริปากเพื่อถามมากกว่านั้นไม่ได้ - ในเมื่อได้รับโอกาศในการแก้ไข ก็จะยอมรับไว้แต่โดยดี
| เมื่อทุกสิ่งทุกอย่างสิ้นสุดลง เขาค่อยๆจับหน้ากากจิ้งจอกออกมาช้าๆ
หัวใจของชายหนุ่มเต้นรัว
“ อะไร..วะเนี่ย? ”
เศษเสี้ยวความทรงจําต่างๆปั่นป่วนไปทั่ว สําหรับอาราตะแล้ว ความรู้สึกนี้มีทั้งชวนให้ตื่นเต้น และ ทําให้หวาดกลัว
‘ สรุปว่า ก็จริงสินะ ’
สงสัย แต่ก็ปริปากเพื่อถามมากกว่านั้นไม่ได้ - ในเมื่อได้รับโอกาศในการแก้ไข ก็จะยอมรับไว้แต่โดยดี
|โรลเปิด | แยกรูท |
การแนะนำกฎเกณฑ์ของ ‘โชคุไซ’ ได้จบลง ผู้คนในห้องโถงค่อย ๆ ทยอยเดินออกไปเรื่อย ๆ ทว่า ทาคายามะ ฮารุโตะ ยังคงนั่งนิ่งอยู่กับที่ ในมือถือหน้ากากจิ้งจอกที่แต่งแต้มไปด้วยลวดลายแห่ง ‘บาป’
มืออีกข้างบีบรัดต้นคอไว้แน่น ราวกับว่าแรงบีบนั้นจะช่วยพิสูจน์การมีอยู่ของตัวเขาเอง
|โรลเปิด | แยกรูท |
การแนะนำกฎเกณฑ์ของ ‘โชคุไซ’ ได้จบลง ผู้คนในห้องโถงค่อย ๆ ทยอยเดินออกไปเรื่อย ๆ ทว่า ทาคายามะ ฮารุโตะ ยังคงนั่งนิ่งอยู่กับที่ ในมือถือหน้ากากจิ้งจอกที่แต่งแต้มไปด้วยลวดลายแห่ง ‘บาป’
มืออีกข้างบีบรัดต้นคอไว้แน่น ราวกับว่าแรงบีบนั้นจะช่วยพิสูจน์การมีอยู่ของตัวเขาเอง
เมื่อหลับตาลงและพนมมือขึ้นตามเสียงประกาศ ความเงียบก็ถาโถมเข้าครอบงำบรรยากาศรอบตัวราวกับมีผ้าดำผืนใหญ่คลุมทับ
ร่างสูงโปร่งนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ ทั้งที่ควรเป็นเพียงไม่กี่อึดใจแต่กลับยาวนานราวชั่วกาล เสียงกระซิบที่จับใจความไม่ได้เริ่มแทรกเข้ามา แผ่วเบา ทับซ้อน และดังขึ้นเรื่อยๆ จนเหมือนก้องอยู่ในกะโหลกของเขาเอง
(+)
เมื่อหลับตาลงและพนมมือขึ้นตามเสียงประกาศ ความเงียบก็ถาโถมเข้าครอบงำบรรยากาศรอบตัวราวกับมีผ้าดำผืนใหญ่คลุมทับ
ร่างสูงโปร่งนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ ทั้งที่ควรเป็นเพียงไม่กี่อึดใจแต่กลับยาวนานราวชั่วกาล เสียงกระซิบที่จับใจความไม่ได้เริ่มแทรกเข้ามา แผ่วเบา ทับซ้อน และดังขึ้นเรื่อยๆ จนเหมือนก้องอยู่ในกะโหลกของเขาเอง
(+)
เลือดที่ไหลเวียนในกายเริ่มเย็นเฉียบ
กลายเป็นร่างที่ค่อย ๆ จมลงสู่ห้วงมหาสมุทรอันไร้ก้นบึ้ง
ทั้งดำมืดและเยือกเย็น ไร้ความรู้สึก
.
.
ไม่มีเสียงสะอื้น ไม่มีความเจ็บปวด
มีเพียงความเงียบงันที่โอบกอดตัวเราไว้
.
.
แสงค่อย ๆ เลือนดับลง
จนมืดสนิท
.
.
ทว่า
“เฮือก!!”
ความเงียบนั้นถูกฉีกกระชากออกอย่างรุนแรง
วิญญาณถูกดึงกลับคืนสู่ร่างจนแทบแตกสลาย
เลือดที่ไหลเวียนในกายเริ่มเย็นเฉียบ
กลายเป็นร่างที่ค่อย ๆ จมลงสู่ห้วงมหาสมุทรอันไร้ก้นบึ้ง
ทั้งดำมืดและเยือกเย็น ไร้ความรู้สึก
.
.
ไม่มีเสียงสะอื้น ไม่มีความเจ็บปวด
มีเพียงความเงียบงันที่โอบกอดตัวเราไว้
.
.
แสงค่อย ๆ เลือนดับลง
จนมืดสนิท
.
.
ทว่า
“เฮือก!!”
ความเงียบนั้นถูกฉีกกระชากออกอย่างรุนแรง
วิญญาณถูกดึงกลับคืนสู่ร่างจนแทบแตกสลาย
มันเป็นความย้อนแย้งที่น่าฉงน เมื่อสมองขาวโพลน ทว่าความรู้สึกกลับร่ำร้องจะจดจำ
“ทำไมล่ะ?”
“...”
“ทำไมล่ะ?”
น้ำเสียงที่คิดว่าคุ้นเคยนี่...มันวนเวียนกระซิบข้างหูเขาสักพักแล้ว
ใครกัน? ทำไม? หมายถึงอะไร?
+
มันเป็นความย้อนแย้งที่น่าฉงน เมื่อสมองขาวโพลน ทว่าความรู้สึกกลับร่ำร้องจะจดจำ
“ทำไมล่ะ?”
“...”
“ทำไมล่ะ?”
น้ำเสียงที่คิดว่าคุ้นเคยนี่...มันวนเวียนกระซิบข้างหูเขาสักพักแล้ว
ใครกัน? ทำไม? หมายถึงอะไร?
+