ราวกับกำลังปลอบประโลม และปล่อยให้เวลาและความเงียบงันในตอนนี้ค่อย ๆ บรรเทาความโศกาของคนตรงหน้าไปทีละน้อย

ไม่เป็นไร
ไม่เป็นไร...

ในใจกล่าวย้ำ ซ้ำคำเดิม ๆ อยู่เช่นนั้น ไม่รู้ว่าต้องการบอกเด็กหนุ่มที่กำลังอ่อนแอที่สุด

หรือตัวเองกันแน่

สุดท้ายแล้วริมฝีปากจึงจรดลงบนกลุ่มผมนุ่มนั่นเบา ๆ ก่อนเอียงหน้าวางข้างแก้มลงบนนั้นค้างเอาไว้ไม่ยอมผละออก

ราวกับว่าคำพูดของเขานั้นเป็นตะปูเหล็กที่ตอกลงบนธารน้ำแข็งอันเปราะบาง ─จนมันแตกสลายอย่างไรอย่างนั้น

ทั้งที่ใกล้ชิดเพียงนี้ แต่กลับรู้สึกเพียงความหนาวเหน็บที่กัดกินในจิตใจ ความสงสัยเต็มภวังค์ความคิด แต่หาใช่เรื่องของราวตน

ของอีกคนต่างหาก ที่เขาสนใจ

ฝ่ามือข้างหนึ่งผละออกจากมือของอีกฝ่าย เคลื่อนขึ้นไปลูบเรือนผมสีสว่างนั่นอย่างเบามือ

+

"ไม่เป็นไรนะครับ"

"ใจเย็น ๆ หายใจเข้าลึก ๆ"

เข้าเริ่มประคองมืออีกฝ่ายด้วยสองมือของตน โอบมันเอาไว้หลวม ๆ พลางดึงมาวางไว้บนหน้าตักของตัวเอง

เทียบกันแล้ว

ใยเขาจึงไร้ซึ่งความกลัวแสดงออกมาให้ใครเห็นกันนะ

ทั้ง ๆ ที่ความรู้สึกของลมหายใจที่ติดขัดและความอึดอัดรอบลำคอก็เคยเกิดขึ้นในวันแรกแท้ ๆ เชียว

"เมย์มีผมอยู่ตรงนี้นะ"

คงเพราะมีใครคนอื่นที่หวาดกลัวมากกว่ากระมัง

เขารับรู้แรงบีบที่แน่นขึ้นนั้นได้ในเพียงแค่เสี้ยววิ ท่าทีของเจ้าของห้องยังคงสงบนิ่งอยู่ตลอดในตอนนี้ , และเพียงแค่พยักหน้าเป็นคำตอบให้แก่คำถามแรกของคนข้าง ๆ

สิ่งที่น่าแปลกใจสำหรับเขาในตอนนี้คงจะเป็น─

"ผมนึกว่าเมย์จะเชื่อเรื่องนั้นตั้งแต่วันปฐมนิเทศแล้วซะอีก"

─อีกฝ่ายที่เพิ่งเข้าใจสถานการณ์

+

เรียกว่าต่างออกไป
อย่างสมบูรณ์เลยต่างหาก

"เมื่อคืนเมย์ได้เจอใครคนอื่นในป่าหรือเปล่า ?"

เขาเกริ่นขึ้นมา พลางเอียงคอมองหน้าอีกฝ่าย อีกอย่าง─เขาไม่เคยใช้คำว่า 'ความฝัน ' ในประเด็นที่เรากำลังคุยกันอยู่เลยด้วยสิ

ฝันอีกแล้ว

คนข้าง ๆ เขายังคงเชื่อว่ามันเป็นฝันอยู่งั้นเหรอ

เขาที่รับบทเป็นผู้ฟัง ทำเพียงแค่คอยบีบมือของอีกฝ่ายเอาไว้เป็นช่วง ๆ ราวกับกำลังพยายามช่วยให้ใจเย็นลง

เขาอยู่ตรงนี้ทั้งคน

"ทางผมเองก็เกิดอะไรคล้าย ๆ แบบนั้น"

"...แต่ไม่เหมือนกันซะทีเดียว"

+

เขาพอจะปะติดปะต่อเรื่องที่เกิดขึ้นมาจากห้วงความฝันได้ ยิ่งเห็นท่าทีของอีกฝ่ายก็ยิ่งมั่นใจ

บางทีมันอาจไม่ใช่แค่ฝัน

เสียงบานประตูปิดลง พร้อมล็อกลูกบิดประตูเอาไว้มิให้ใครเข้าออก

เขาสาวเท้าตามหลังอีกฝ่ายไปเงียบ ๆ รอให้ใครอีกคนเป็นผู้เปิดบทสนทนาออกมาก่อน

เจ้าตัวเพียงแค่จูงมือีกฝ่ายเหมือนอย่างเคย พาเราทั้งคู่มานั่งข้างเตียงนอน

เว้นแต่สีหน้าของเขานั้นกลับไม่ใช่การตื่นตระหนกต่ออะไรทั้งปวง , และไม่ได้ชื่นมื่นเหมือนก่อนหน้าที่พานพบกัน

"เมย์ ?"

เสียงนั้นขานชื่อใครอีกคนที่อยู่เบื้องหลังบานประตู

ไม่ต้องกล่าวอะไรให้มากมาย เขาดึงบานประตูเข้ามาให้กว้างมากขึ้น เป็นการเชื้อเชิญให้อีกฝ่ายเข้ามา

เสียงเคาะถี่รัวที่ดังมาจากบานประตูนั้นทำให้เจ้าของห้องเดินมาเปิดมันในเวลาต่อมา

เขาอยู่ในสภาพที่สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวยับยู่ยี่ และหากสังเกตให้ดี มันเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ ไม่ใช่แค่เสื้อผ้า กรอบหน้าเองก็มีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นมา

ดูท่าคงมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นไม่ต่างกัน

+

〖 Announcement Butterfly Effect 〗

ยินดีด้วย คำปรารถนาของผู้ลงทัณฑ์ Ỳ̸̔́͝?̷͆̈́͒̚-̴̄͛̿̈-̶͂͗͋͠-̴̳̫͂͜-̴́̽̇̍-̷͚̄̍̒-̶͈̘̥̈́-̷̬̓̈́͝-̷͛̓͘̚-̶̓͘͠͝-----̸͍͂̿̍-̴̅͒̌͘-̸̎͛̎̃-̷́̏́̊-̸--̂̍?̷̀̉̇͘?̷̓ เปนจรงแล้ว
การขอให้คนบาปทั้งหมดถูกล้างบาง (ในคืนวันพุธนี้)

( เหนื่อยอะไรกันคะ😭😭😭😭🫳🏻🫳🏻🫳🏻 เรื่องแค่นี้สบายมากกกก )

( แงมุมุจังงง ไว้มาให้ปลอบอีกนะคะ )