พอพูดจบเขาก็ชะงักไปครู่หนึ่งด้วยสีหน้าที่เหมือนคิดว่าตัวเองพูดอะไรไม่เข้าท่าเอาซะเลย

"แบบว่า อย่าพึ่งมองผมว่าแปลกนะครับ"

"คือ- เท่าที่ผมสังเกตหลังจากมาที่นี่ถ้าไม่ใช่นักเรียนก็เป็นอาจารย์ เลยเดาเอาครับ"

"และก็- ถ้าไม่เป็นการเสียมารยาทไปผมขอถามชื่ออาจารย์ได้ไหมครับ-"

"ผมอิเคดะ โซเซนครับ"

ว่าจบก็โค้งตัวลงเล็กน้อย

หรือเพียงแค่ความรู้สึกว่าบางอย่างมันต่างไปจากความคุ้นชินเดิมที่เขาเองก็จำไม่ได้เหมือนกัน

"แล้วอาจารย์รู้สึกชินกับที่นี่หรือยังเหรอครับ"

พูดจบก็ก้มมองปลายนิ้วตัวเองเล็กน้อย มือที่ประสานกันขยับไปมาอย่างประหม่า ราวกับพึ่งคิดได้ว่าตัวเองกำลังเสียมารยาทอยู่ หรือเปล่านะ?

"อ่า- เอ่อ-..."

"คือว่า- เป็นอาจารย์ใช่ไหมครับ-"
"ผมแค่คิดว่าคงเป็นอาจารย์"
+

"ยังครับ-"

"ผมคิดว่ายัง"

เสียงแผ่วลงแล้วแผ่วลงอีก

"ไม่รู้สิครับ ผมรู้สึกว่าตัวผมเองคิดว่าที่นี่มีอะไรที่ผมคิดว่ามันอาจจะเพราะผมรู้สึกแปลกๆ อยู่แต่ไม่รู้คืออะไรเลยเหมือนใจผมเองทำใจให้คุ้นเคยไม่ได้ครับ"

ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในสถานที่นี่ ทุกอย่างดูปกติแต่กลับเหมือนมีบางสิ่งบางอย่างที่ไม่น่าไว้ใจในเวลาเดียวกัน
เขาไม่รู้จะเรียกมันว่าอะไร

ความไม่คุ้นเคย?

ความระแวง?
+

แต่สุดท้ายก่อนจะคิดอะไร
ฉันก็ตายลง

ฉัน
ขอโทษ

ขอโทษที่ช่วยอะไรไม่ได้เลย

[หว๋าาา น่ารักมากเลยครับ😭✨✨✨]

"ไม่รู้สิครับ คงเพราะอยากมาทำความคุ้นเคยกับที่นี่-"

"มั๊งนะครับ..."

หัวเราะแห้งๆ แผ่วๆ ออกมาแต่สายตาก็ยังสับสนไม่น้อยเลยก่อนยอมรับไปตามตรงราวกับหาคำดีๆ ไม่ได้แล้ว

"ตัวผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันครับ- ว่าทำไม-"

"อาจจะเหมือนที่อาจารย์ว่ามาก็ได้ครับ"

มือที่ประสานกันอยู่ด้านหน้าขยับยุกยิกเล็กน้อยราวกับไม่รู้จะวางมือไว้ตรงไหนดี

"มันดูแปลกไหมครับ...?"

แม้คำพูดจากอีกฝ่ายไม่ได้ยากทางภาษาแต่ยากทางความหมายจนเขาพยายามคิดตามแต่สุดท้ายก็ไม่เข้าใจทั้งหมดจึงเริ่มพยายามจับใจความหลักแทน

เพราะลมหนาว... หมายถึงลมพัดมาหรือบรรยากาศพาไปเลยมาอยู่ตรงนี้ หรืออะไรนะ...

คงบรรยากาศพามา- สินะ...

เด็กหนุ่มเงียบไปชั่วขณะ เหมือนกำลังเรียบเรียงคำพูด

"ผม-แค่เดินผ่านมาเฉยๆ ครับ"

+