ราวกับว่าความทรงจำของเหตุการณ์สุดท้ายบนโลกคนเป็นที่ได้รับกลับมาไม่มีผลอะไรกับหล่อนทั้งสิ้น

“คิดซะว่าที่นี่คือนรกในรูปแบบหนึ่งคงเข้าใจง่ายกว่า แต่พวกเรามาที่นี่ได้ยังไงหรือจะออกไปยังไงน่ะไม่รู้หรอก“

ท่าทางตื่นตระหนกของเด็กหนุ่มที่โวยวายขึ้นมาอย่างสับสนดึงความสนใจของเธอ ดวงตาสีเถ้าหลับลงชั่วครู่ใต้หน้ากากจิ้งจอกวาดลายเพลิงก่อนถอดมันออกเพื่อมองไปยังอีกฝ่ายโดยตรง

“ถ้าเข้าใจไม่ผิด ไม่ว่าฉันหรือนาย ทุกคนในที่นี้ที่ถูกสวมหน้ากากนี่ก็มีแต่คนตายทั้งนั้น“

คำพูดของเธอสงบและนิ่งเรียบผิดกับคู่สนทนาอย่างสิ้นเชิง
+

(โอเคค่า ตัดตรงนี้เลย 🥺👌✨)

“ก็พวกคำมันเชื่อมโยงกับเรื่องราวนี่นา?”

ตั้งแต่ตอนที่จำชื่อได้ ตัวอักษรไม่กี่ตัวแต่เขาสามารถรู้ความหมายของมัน จากนั้นความจำจึงค่อยๆถูกรื้อฟื้นขึ้นมา …วิธีจัดเรียง …การออกเสียง …การประยุกต์ใช้ร้อยเรียงเป็นคำอื่นในรูปประโยคใหม่ๆ

ยิ่งได้พูด ความรู้ที่เคยจำได้ก็ยิ่งพรั่งพรู

คำศัพท์จากจุดเริ่มต้นที่แตกแขนงไปถึงประโยค ประโยคร้อยเรียงเป็นเรื่องราว…ที่มนุษย์ใช้สื่อสารกันมานับพันปี

“จะจำได้หมดเมื่อไหร่นะ?“

“ใช่ เว้นเสียแต่เธอจะจำอะไรได้นอกจากฉากตายของตัวเองน่ะ”

เธอเองก็ไม่มีสิ่งใดที่จดจำได้นอกจากฉากนั้นและเปลวเพลิงที่ถูกจุดขึ้นอีกคราในอก

ดวงตาสีเถ้านิ่งสงบมองพิจารณาเด็กสาวตรงหน้า อากัปกิริยาและวิธีการพูดคงยากจะจัดหมวดหมู่รวมกับบางคนที่ดูตื่นตระหนกหรือหวาดหวั่น

“ยินดีที่ได้รู้จัก ฉันจะจำเธอไว้ในฐานะคนที่ดูไม่ปกติอีกคนละกัน”

"ชั้นใต้ดินอาจจะล็อคกุญแจไว้ก็ได้“

มือจับปลายคาง

ถ้าเธอเป็นสภาก็คงไม่เขลาขนาดห้ามปากเปล่าแล้วไม่มีมาตรการป้องกันเพิ่มเติม หากลองคงจบแค่ถูกลงโทษโดยไม่ได้อะไรกลับมา

”ไปตรงต้นซากุระตามที่เธอว่าดีกว่า“

ออกเดินมุ่งหน้าไปยังเป้าหมายแม้ไม่คิดว่ามันจะมีอะไรน่าสนใจเป็นพิเศษก็ตาม

ดวงตานิ่งเสมือนม่านผิวน้ำทะเลมืดมองพิจารณาชายตรงหน้า

“อาจารย์...หรือแค่ได้รับบทบาทนั้นเพื่อให้โรงเรียนละครลิงสมบูรณ์คะ?“

พวกตนได้รับบทบาทนักเรียน จึงไม่น่าแปลกใจหากมีผู้วายชนม์ได้รับบทบาทบุคลากรด้วย

ดูจากรูปลักษณ์แล้ว บางทีสิ่งที่แบ่งแยกระหว่างนักเรียนกับพวกเขาอาจเป็นช่วงเวลาที่เสียชีวิต...

“ยาสึรุกิ มิสะค่ะ สำหรับนักเรียน พวกเราจำได้แค่ชื่อกับฉากตายเท่านั้นละค่ะ“

เห็นด้วย ดังนั้นเธอจึงไล่ทักทายคนที่พอมีสติให้พูดคุยอยู่บ้าง

“อยากไปสำรวจที่ไหนไหมล่ะ ฉันเองก็สงสัยว่าเราไปตรงไหนได้บ้างเหมือนกัน“

อาคารเรียนกับหอพักคงไม่ใช่สิ่งปลูกสร้างเดียวแถวนี้อยู่แล้ว บางทีอาจมีบางอย่างให้ความบันเทิงระหว่างอยู่ที่นี่ได้บ้าง แม้ตามจริงเธอจะเชื่อว่าไม่ควรมีแต่แรกก็ตาม

"อย่างน้อยก็คงรู้ชื่อตัวเองใช่ไหม“

นอกจากนั้นก็คงวาระสุดท้ายเหมือนคนอื่น แต่สำหรับเด็กสาวตรงหน้าเธออาจไม่ใช่ข้อมูลที่มากพอให้เรียกตัวตนในอดีตกลับมาแม้สักส่วน

“ยาสึรุกิ มิสะ”

เธอแนะนำชื่อของตนเองด้วยเสียงต่ำนิ่งเรียบ

“ถึงจะแค่ส่วนหนึ่งก็พอรู้ว่าตัวเองเป็นใคร แต่ก็ไม่คิดว่าจำเป็นต้องเปิดเผยกับคนอื่นเหมือนกัน“

“แต่นั่นคือการตายจาก...เรียกว่าระบบของที่นี่แล้วกัน ฉันอยากรู้ว่าถ้าพวกเราฆ่ากันเองแล้วจะเกิดอะไรขึ้นมากกว่า ทั้งกับผู้กระทำและผู้ถูกกระทำ”

สำหรับสถานที่ซึ่งรวมพวกสมองกู่ไม่กลับจำนวนหนึ่งเอาไว้รวมกับคนที่น่าจะยังปกติ เธอคิดว่ามันคงมีมาตรการบางอย่างอยู่แล้วสำหรับเหตุการณ์เช่นนี้ ติดแค่ว่าในรูปแบบไหน

การฆ่าตัวตายก็ไม่น่าตอบคำถามของเธอด้วย

”คงต้องรอสักระยะจนกว่าจะมีใครเป็นตัวอย่างให้ดู“

“บางทีคนที่หวาดผวาอาจปกติกว่าด้วยซ้ำ”

คนที่จำภาพความตายของตัวเองได้แต่ยังประคองสติดี หากไม่จิตแข็งก็บิดเบี้ยวมาแต่แรกแล้ว

”ไม่รู้ว่าในนี้มีพวกอันตรายกี่คน ถ้าความทรงจำทั้งหมดกลับมา คนที่จะหันอาวุธเข้าใส่คนอื่นก็อาจมีเพิ่มขึ้นด้วย“

นัยน์ตาสีเถ้าเหลือบกวาดมองก่อนกลับมายังคู่สนทนา

“แต่ถ้าเราตายที่นี่อีกครั้งจะเกิดอะไรขึ้น เรื่องนั้นฉันก็อยากรู้เหมือนกัน”

เทียบก็คงเป็นเรื่องที่ว่าในระยะเวลาเท่ากัน ฉากของใครใส่รายละเอียดลงไปเยอะกว่ากระมัง

คริสต์...

เธอพูดออกมาโดยไม่ได้คำนึงถึงศาสนา แต่หากทบทวนดูแล้วก็คงใช่

”คิดว่า แต่ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นสายไหน“

ความทรงจำที่ขาดหายไม่อนุญาตให้เธอรื้อฟื้นความมากพอสำหรับตอบคำถามนั้น

รู้เพียงแค่ตัวเธอแตกต่างจากคนอื่นเท่านั้น

“ดูท่าภาพวาระสุดท้ายของแต่ละคนจะส่งผลต่อความทรงจำที่กลับมาต่างกัน ยิ่งรุนแรงหนักแน่นก็ยิ่งช่วยสร้างตัวตนเก่ากลับมา...ทั้งในแง่ดีและร้าย”
+