ปลายนิ้วที่ลากไล้ไปตามรอยแผลประปรายไปทั่วบริเวณมันช่างอ่อนโยนจนน่าขบขันสำหรับหนุ่มตัวใหญ่อย่างเขา—ไม่ใช่ในทางที่แย่นักหรอก

"หืม?"

เขาฮัมเสียงในลำคอเบาๆ ก่อนที่คำถามนั้นจะถาโถมใส่เขา

"..."

เขานิ่งไปซักพัก ดวงตานั้นหม่นลงเล็กน้อย

"ถ้ามันเป็นร่องรอยจากความทรงจำของฉันที่หายไปแล้วละก็..."

"ฉันยังอยากให้มันอยู่บนร่างของฉัน"

มืออีกข้างที่ว่างก็เอื้อมมาแตะไปตามแผลเป็นเช่นกัน

คำพูดที่ตอบเขากลับมาทันควันพร้อมกับท่าทีที่จะคว้ามือของเขาไว้ราวกับว่ากลัวว่าเขาจะชักกลับไปมันยิ่งทำให้เขาขมวดคิ้วเข้าหาด้วยความสงสัย—และรอยยิ้มนั้น มันคงจะเป็นหนึ่งในสิ่งดีๆ ที่มีไม่มากในเกาะโชคุไซแห่งนี้

"ความอบอุ่นหรอ...?"

"ถ้าเธอชอบ นั่นก็คงเป็นเรื่องที่ดี"

ส่วนตัวเอง—เขาไม่ได้เอ่ยถึง หากแต่ดูจากท่าทีที่เขาปล่อยตัวตามสบายหลังจากที่เจอเรื่องร้ายๆ มาตั้งแต่ตื่นแล้ว...

+

แต่แล้วคำพูดนั้นกลับทำให้เขาประหลาดใจมากขึ้นอย่างนึกไม่ถึง ดวงตาสีมรกตจับจ้องพลางพิจารณาอยู่ชั่วครู่ เจ้าตัวที่เอียงหัวมองตนเองเนื่องด้วยความสูงที่ต่างกันมันช่างทำให้รู้สึกถึงความรู้สึกที่เขามิอาจเข้าใจได้ในตอนนี้

สายตาที่ดูคาดหวังนั่นมันอะไรกัน?

"...ชอบอะไรมือฉันหรือไง?"

แม้จะว่าเช่นนั้น แต่มือหนาก็ละออกจากหัวพลางยื่นให้อีกฝ่ายได้จับตามใจชอบ

"มือฉันสากจะตายชัก"

จังหวะที่อีกฝ่ายหลับตาปี๋ มันเหมือนเป็นความคุ้นเคยที่เขาไม่อาจนึกออกได้ เขาพอจะคาดเดาจากหน้าตาของตัวเองได้ว่าหลายคนคงจะกลัวเขาเป็นแน่แท้หากไม่ได้เข้ามาคุยกับเขา—หรือแม้กระทั่งคุยกับเขาก็ยังกลัวกันได้นะ..?

...ช่างมันก่อนละกัน

ตอนนี้เขาก็แค่ลูบหัวอีกฝ่ายไปมาอย่างเบามือ ดวงตาคู่นั้นจับจ้องเขาโดยไม่อาจเข้าใจความคิดของเขาได้

ก็ดี...

เขายังไม่อยากให้ใครเดาเขาออก

+

ก็เกิดมาหน้านิ่งแล้วน่ากลัวนี่นา?

"เหอะ ฉันไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้นซะหน่อย"

ฝีปากนั้นถูกแสดงออกมาให้เห็นอย่างชัดเจนพลางกัดฟันกรอด เขาคงไม่ได้สติแตกเพียงเพราะคำพูดคำจาของคนเหล่านั้นเสียหน่อย—

ก่อนที่เขาจะรู้ตัวว่าเขาปากไม่ดีใส่คนตรงหน้าเสียแล้ว

"...แต่ขอบคุณที่มาแวะดู"

เขาเอ่ยเช่นนั้น แม้ว่ามันจะห้วนก็ตาม

"แล้วเธอล่ะ? มัวแต่ดูคนอื่น ตัวเองน่ะโอเคหรือเปล่า?"

"อืม"

เขาส่งเสียงในลำคอเบาๆ พลางใคร่พิจารณาอีกฝ่ายด้วยสายตาที่นิ่งเฉย ดวงตาสีเขียวน้ำทะเลยังคงจับจ้องหญิงสาวภายใต้หน้ากากไม่วางตา—เหมือนกับว่ากำลังดูทุกการกระทำของเจ้าตัวอยู่

"เสียงเธอสั่นขนาดนั้น"

มาซากิเอามือหนานั้นลูบหน้าเอาความ 'อ่อนแอ' ของเขาออกไป ก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นใบหน้าที่ไม่ได้แสดงอารมณ์อะไรเป็นพิเศษ แต่คนอื่นที่เห็นก็อาจกลัวไม่น้อย

+

จนกระทั่งเขาสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่เริ่มจางหายไปเมื่ออีกฝ่ายค่อยๆ ผละออกมาจนมันห่างเหินกันไป แต่ถึงอย่างนั้นแรงบีบที่หญิงสาวลงแรงไว้ก็ทำให้เขารู้สึกถึงมันได้สักพักใหญ่ๆ

"อย่าตีโพยตีพายไปเองสิ"

"ยังไม่ได้รู้จักกันดีเลย"

เขาเอ็ดดุคนตรงหน้าพลางขมวดคิ้วส่งเสียงจิ๊ปากเบาๆ มือหนานั้นลูบหัวอีกฝ่ายหวังจะปลอบประโลม

แบบนี้...ใช่มั้ยนะ?

"...ไม่ได้อึดอัด"

แค่ทำตัวไม่ถูก

แต่เขาไม่ได้เอ่ยมันออกไป

รอยยิ้มอันแสนกว้างราวกับพระอาทิตย์นี่มันอะไรกันนะ? ทั้งๆ ที่อยู่ในสถานที่ที่โหดร้ายแบบนี้แท้ๆ เขาละไม่ค่อยจะเข้าใจหญิงสาวตรงหน้าเท่าไหร่เลย—แต่ว่าตัวเองก็ไม่ได้ว่ารู้สึกไม่ดีกับมัน เรียกว่าประหลาดใจก็คงไม่ไกลเกินความจริงนัก

"โอเค...โทโมโยะ"

เขาเรียกห้วนๆ โดยที่ไม่ได้มีหางเสียงเฉกเช่นคนญี่ปุ่นทั่วไป บางคนก็อาจตัดสินเขาว่าไม่ดีเพียงเพราะเรื่องพรรค์นี้

แต่เขาก็ไม่ได้สนใจ

+

ว่ามันเป็นสิ่งที่ควรจะรู้สึกดี...

ละมั้ง?

"เช่นกัน"

เขาตอบกลับสั้นๆ ไม่แน่ใจว่าควรตอบอะไรกลับไป

"...ฉันควรเรียกเธอด้วยนามสกุลไหม?"

"แต่จะเรียกฉันมาซากิก็ได้ ฉันก็ไม่ได้สุภาพหรือถือสาอะไรขนาดนั้น"

เขามองมือของตนที่ยังคงกอบกุมมือเล็กของหญิงสาวไว้พลางพิจารณาว่าควรเอาออกหรือไม่ ใจหนึ่งก็ไม่อยากให้ใครมาเห็นความ 'อ่อนแอ' ของเขา แต่—

...ให้โทโมโยะตัดสินใจละกัน

ความไพเราะและความนุ่มนวลของอีกฝ่ายช่างแตกต่างกับความแข็งกระด้างและคำพูดห้วนๆ ของเขาเสียเหลือเกิน แต่มาซากิก็ไม่ได้คิดอะไรไปมากกว่านั้น—อีกฝ่ายจะรับเขาที่เป็นเช่นนี้ได้หรือไม่ นั่นไม่ใช่เรื่องที่เขาจะไปควบคุมได้

"งั้นหรอ...?"

คิ้วหนาเลิกขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ

"อืม..."

เขาไม่แน่ใจว่าควรจะรับคำชมอย่างไรดี จึงไม่ได้ตอบอะไรกลับไป แต่ทว่าเขาก็ไม่อาจปฏิเสธได้

+

แม้จะมีความอบอุ่นภายในฝ่ามือเล็กที่เขายังคงกุมอยู่ แต่ร่างกายของเขายังคงหวาดระแวง—รวมไปถึงใบหน้าของอีกฝ่ายเมื่อไม่นานมานี้ที่ดูหม่นลงแม้จะมีรอยยิ้ม พวกเราทั้งสองต่างอยู่ในเรือลำเดียวกันเสียแล้ว

เขาไม่รู้ว่าควรจะปลอบเธอ หรือทำให้รู้สึกเบาบางใจอย่างไร

เพราะก่อนหน้านี้เขาก็โดนอะไรบางอย่าง 'ฆ่า' อยู่เลย

"ฉันอยู่นี่"

เขาไม่รู้ว่านั่นคือคำปลอบประโลมที่ดีหรือไม่ แต่ก็พูดออกไปแล้ว

+

ก่อนที่น้ำหนักที่ถูกกดลงมาที่มือของเขาอย่างอ่อนโยนที่ดึงเขาออกจ้างห้วงความคิด ทำให้หัวใจของเขาถูกปลอบประโลมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน—

ด้วยความไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงต่อ มาซากิจึงเลือกที่จะกุมมือของเขาไว้ และบีบลงบนมือเล็กนั้นให้เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้

ราวกับว่าต้องการทะนุถนอมคนตรงหน้าไม่ต่างกัน

"มาซากิ"

เขาเอ่ยเสียงแผ่ว

"นากามูระ มาซากิ"

"ยินดีที่ได้รู้จัก"

แต่เขาก็ไม่ได้ชักมือของเขาออกแต่อย่างใด กลับกันแล้วดวงตาคู่สีเขียวมรกตยังคงจับจ้องเรียวนิ้วที่ลูบไล้ไปตามรอยแผลเป็นของเขาทีละจุด พลิกไปพลิกมาราวกับต้องการสำรวจ

คงพอใจเจ้าหล่อนแล้วกระมัง—

"..."

เขาชะงักไปเล็กน้อยเมื่ออีกฝ่ายเอ่ยเช่นนั้น

"...ก็คงจะเป็นแบบนั้นแหละมั้ง"

หางคิ้วตกลงเล็กน้อยพร้อมกับใบหน้าที่แปรเปลี่ยนไปเป็นความอาลัยอาวรณ์กับความทรงจำที่เขาไม่เคยมี

+

เมื่อเห็นท่าทางที่ดีอกดีใจของอีกฝ่ายแล้วมาซากิก็ได้แต่ใคร่พิจารณา เพียงแค่เขาให้หญิงสาวคนนี้ได้แตะมือที่ไม่ค่อยจะน่ามองสักเท่าไหร่ของเขา—เท่านั้นมันก็เพียงพอจะให้เธอผู้นี้มีความสุขแล้วหรอ?

คงจะเป็นเรื่องดีแหละ...

ใบหน้าของชายหนุ่มคนนี้ยังคงไร้ซึ่งรอยยิ้มเช่นเคยแม้มือของเขาจะถูกมือเล็กนั้นกุมเอาไว้ แต่ความอบอุ่นที่ไม่ได้มาจากมือของตนเองก็ยังเป็นอะไรที่เขาไม่ชินเท่าไหร่

+

"...ก็ดีแล้วที่ไม่มี"

มาซากิหรี่ตามองลงด้วยสีหน้าที่นิ่งเฉยกึ่งขมวดคิ้วเล็กน้อย หากแต่มันไม่ได้ดูเหมือนเขาอารมณ์เสีย เพียงแค่กำลังนึกคิดอะไรในใจเท่านั้น

และแล้วคำขอนั้นก็ทำให้เขาประหลาดใจไม่น้อย

...นี่ไม่กลัวเขาอย่างนั้นหรอ?

"...หา?"

เขาพยายามชั่งน้ำหนักภายในหัว

ก่อนที่จะตอบรับกลับไป

"...ก็ได้ เอาสิ"

เขายื่นมือหนาอันหยาบกร้านที่เต็มไปด้วยบาดแผลให้อีกฝ่ายได้แตะมัน

"งี้นี่เอง..."

สายตานั้นจับจ้องดูอีกฝ่ายที่กำลังมองหาดูแผลของตนเอง แต่ก็ไม่ได้มีเช่นตน มาซากิก็ไม่แน่ใจว่าเขาได้บาดแผลเป็นเหล่านี้มาจากไหน หากแต่ว่าร่องรอยนั้นก็ชัดเจนมากพอว่าในอดีตเขาคงเคยผ่านอะไรมาเยอะ

เพียงแต่ว่าเขาจำอะไรไม่ได้...

"อืม...เหมือนกัน..."

เขาเลือกที่จะเลี่ยงในการพูดถึงเหตุการณ์สุดท้ายของชีวิตของตัวเอง แต่ฝ่ามือหนานั้นก็เผลอลูบคอของตัวเองโดยไม่รู้ตัว

+

〖 Announcement Butterfly Effect 〗

ยินดีด้วย คำปรารถนาของผู้ลงทัณฑ์ Ỳ̸̔́͝?̷͆̈́͒̚-̴̄͛̿̈-̶͂͗͋͠-̴̳̫͂͜-̴́̽̇̍-̷͚̄̍̒-̶͈̘̥̈́-̷̬̓̈́͝-̷͛̓͘̚-̶̓͘͠͝-----̸͍͂̿̍-̴̅͒̌͘-̸̎͛̎̃-̷́̏́̊-̸--̂̍?̷̀̉̇͘?̷̓ เปนจรงแล้ว
การขอให้คนบาปทั้งหมดถูกล้างบาง (ในคืนวันพุธนี้)

(โหย ยากเลย งั้นมาไม่ปกติแทน(?))

(พี่บ่าวเป็นม๋าบ้า โปรดเป็นหนุ่มหล่อปกติให้พรี่)

...จนกระทั่งเจ้าหล่อนเอ่ยถามถึงแผลเป็นตามมือหนาของเขา

มาซากิหรี่ตาลงเล็กน้อยราวกับว่ากำลังใช้ความคิด แต่ทว่าเขากลับนึกไม่ออกเลยว่าเขาได้แผลเหล่านี้มาได้อย่างไร—อะไรกัน? เขาจำอะไรไม่ได้เลยอย่างนั้นหรือ?

"...ฉ-ฉันจำไม่ได้"

น้ำเสียงนั้นดูอ้ำอึ้งไม่น้อย

"รู้แค่ว่าตรงนี้"

"โดนคนทำร้ายมา"

เขาชี้ไปยังที่ลำคอของเขา

"เธอ...จำอะไรได้มั้ย...? เกี่ยวกับตัวเองน่ะ..?"

เขามองหน้ากากทั้งสองอีกครั้ง—ลวดลายทั้งสองแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง เพราะอะไรกันนะ...?

"...ก็จริง"

"อาจเป็นอะไรเฉพาะตัวละมั้ง?"

"แบบ ตัวตนเก่าของพวกเรา"

มันก็เป็นเพียงแค่การสันนิษฐานก็เท่านั้นแหละ และเขาก็เขยิบออกเว้นระยะห่างให้อีกฝ่ายได้นั่ง ไม่แน่ใจว่าเพราะอะไร—อาจเป็นเพราะความเป็นมิตรของผู้หญิงคนนี้กระมัง เขาจึงไม่ได้คิดจะหาเรื่องอะไรมากนัก

+

มาซากิยังคงลอบมองหญิงสาวร่างเล็ก (ในสายตาของเขา) ยังคงพิจารณาเจตนาของอีกฝ่ายด้วยความหวาดระแวง ก็เพราะเขาตื่นมาอยู่ในสถานที่แปลกๆ แถมเขาก็ตายไปแล้ว มันไม่มีอะไรน่าวางใจได้เลยแม้แต่น้อย

แต่เสียงหัวเราะนั้นช่างไร้เดียงสายิ่งนัก

แม้ว่ามันจะเป็นอะไรที่แปลกประหลาด แต่มันก็ไม่ได้แย่...

เขามองฝ่ามือของอีกฝ่ายที่ยังคงประคองหน้ากากของตนไว้โดยที่ไม่ได้พูดอะไร

+