เก็นไซฉงนใจ คิดอยู่ว่าตนต้องทำอะไรสักอย่างตอบกลับไป

มือข้างหนึ่งจึงเอื้อมไปกำอวัยวะเดียวกันของอีกฝ่ายเอาไว้

กระชับและดึงตนให้ลุกขึ้นโดยไม่สร้างภาระทางน้ำหนักมากเกินไป

“เริ่มจาก..“

”อ่า”

คนที่พึ่งเคยมาจะรู้ที่ทางได้อย่างไรกัน

“อยากไปที่ไหนไหมคะ เลือกเลยค่ะ”

เก็นไซผายมือไปสักทาง เชื้อเชิญให้เธอนำไปก่อน

นั่นสิ อะไรล่ะ

“ก็ไม่ร้อน..ขนาดที่ว่านั่งไม่ได้”

พอเริ่มสนใจก็เหมือนจะร้อนขึ้นมาแล้วซะงั้น ไอ้สภาพอากาศไม่รักดีเอ้ย

“ไม่สิคะ เธอบังแดดให้ฉันอยู่นี่ ไปที่อื่นกันเถอะ”

เก็นไซเงยหน้าขึ้นมามอง ขยับหมวกตนออกเล็กน้อย

“สวัสดีค่ะ”
ใครล่ะเนี่ย

“ตรงนี้ ? อ๋อ..”

เธอเริ่มเปรยตามองยังรอบ ๆ

จะให้บอกว่าเพราะแค่อย่างนั่งพอดีกับตอนที่เดินมาถึงจุดนี้ก็คงจะน่าอายไม่หยอก

“ฉัน..ไม่อยากอยู่ใกล้คนอื่นค่ะ”
ตอบเสียงเรียบพอกับหน้า

แม้ภายในหัวจะวิ่งวุ่นและเสียงดัง ที่ตอบคนอื่นได้อย่างไร้วาทะศิลป์สุด ๆ

“ไม่ได้หมายความว่าที่พูดไป”

“หมายถึงว่า”

“จะนานแค่ไหนกันนะ”

หนึ่งปี สองปี หรืออาจจะทั้งชีวิต

คนที่ตายไปแล้วะมีทั้งชีวิตได้ยังไงกันล่ะ คิดอะไรตลกไม่หยอก

“สำรวจที่นี่ครบรึยังคะ?”

“ออกจะเอาแต่ใจนี่”

เก็นไซชันเข่าขึ้นเอนแก้มตนลงแนบลงไป

ดวงตาเกลือกกลิ้งมองไปเรื่อยเปื่อยตามประสา , ต่อด้วยคือ ไม่เข้าใจเอาซะเลย มาอยู่โดยไม่ได้ตั้งตัว นึกสิ่งใดไม่เป็นดั่งใจ

สมควรที่จะหงุดหงิดอยู่เล็กน้อย

รึเปล่า

“ทั้งที่เป็นเรื่องของฉันก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะรู้อย่างนั้นเหรอคะ”

แต่ทำอย่างไรได้เล่า ในเมื่อเป็นเช่นนั้นไปซะแล้ว คงได้แต่นั่งรับชะตากรรมอย่างช่วยไม่ได้ไปนั่นแหล่ะ

เรื่องที่ว่าทำไมอีกฝ่ายถึงไม่ได้ใส่เครื่องแบบคล้ายเราอยู่กันหนอ

… เป็นคนของที่นี่อยู่แล้วรึเปล่านะ

“อยากให้เรียกวยังไงเหรอคะ”

“แล้วก็ .. อินโด”

“อินโด เก็นไซ ค่ะ”

“สีหน้าเหรอคะ”

เก็นไซถามทิ้งทวน มือลูบไล้ใบหน้าตนพยายามระลึกว่าแท้จริงแล้วมันเป็นอย่างไร

“ก็คงจะแบบนั้นล่ะมั้งคะ”
ไม่รู้สักหน่อยนี่นา

เก็นไซใช้หมวกบังดวงตา ก้มหน้าหงุดลงพื้นหญ้า
ไม่มีท่าทีชอบใจหรือกระอักกระอ้วนเมื่ออีกคนนั่งลงมา

“เหลือแต่ต้องเลือกเองแล้วสินะคะ“ กับชีวิตที่ผ่านมาจะเป็นยังไงก็ตาม

”ขอบคุณนะคะ คุณเองก็ด้วย“

เก็นไสเหลือบตาไปมองคนข้าง ๆ ยังคงสงสัย

“ถ้าไม่ได้เสียใจก็ดีแล้วค่ะ”
“ขอโทษที่ถือวิสาสะคิดเอาเองนะคะ”

เก็นไซมีท่าทีผ่อนคลายขึ้นแม้ใบหน้ายังประดาด้วยเส้นตรง

มือติดซีดคล้ายคนไม่เจอแดดเอื้อมไปวางทาบบนหัวของอีกคนไปตามบรรยากาศที่นำทาง

“อย่าเศร้าเลยนะคะ รวมไปถึงหลังจากนี้”
“แล้วก็”

ทิ้งช่วงเอาไว้

“ถ้าเป็นแบบนั้นจะเหมือนเดินสลับกับกระโดดไหมนะ .. แค่ว่าไปได้ไกลขึ้น”

“กลับกันแล้วคิดว่ายังไงคะ?”

เธอถามกลับบ้าง ไม่ได้คาดหวังถึงขนาดว่าเป็นความจริงอันซ่อนใต้เปลือกนิทานเล่มหน้าที่เรียกว่าโลกหลังความตาย

แค่ไม่ด่ากันก็เป็นพอ . . (?)

เก็นไซเอนคอหันไปตามทางที่เรียกช้า ๆ แม้แสงจะแสบตาก็ไม่ได้ทำให้คนคนนี้หรี่ตัวรับภาพลงเลยแม้แต่น้อย

ประมวลคำถามอยู่พักใหญ่

ระหว่างนั้นมีเพียงการจ้องมองและความเงียบบรรเลงสถานกาณ์

“ร้อน..แล้วก็ไม่ลอยไปมา”

คาดว่าคุณคงกำลังพูดถึงเรื่องนี้อยู่ แม้อันที่จริงก็ตอบไปแบบไม่มีใจความสำคัญเช่นเดียวกัน

“ต่างจากที่คิดแต่คงเป็นแบบนั้น”
เก็นไซเสริม

แล้วควรทำอย่างไรต่อไปกันดีล่ะ

“ฉันไม่ถูกกับแดดเลย”

เก็นไซทำหน้าเหมือนว่าจะไม่เห็นด้วยสักเท่าไหร่

“แต่ถ้าว่าแบบนั้นก็คงจะดีล่ะมั้งคะ”
ไม่รู้แม้กระทั่งความคิดตนเองเลยสินะ

เธอค่อย ๆ ขยับตัวลุกขึ้นเนิบนาบจนผ้าคลุมพัดไหวเอนซ้ายขวาไปมา

“ถ้าไม่รังเกียจที่ต้องไปกับฉัน“
”ก็ได้ค่ะ“

ในขณะมี่กำลังจะก้าวขาย้ายที่ปักหลัก ก็ชะงัก ใบหน้าไร้อารมณ์เอี้ยวตัวไปมาตอบ

”ได้สิคะ“
“กลับกันเรียกว่าโซมะคุงได้ใช่ไหมคะ ?”

( คนที่ .. ไม่มีหลังคา . . มัน คำพูดทาง … นี้ต่างหาก เล่า . . . ❤️‍🔥🦉🦉

มาขโมย . . กันก่อนแท้ ๆ … ป้าแค้น ป้าแค้ .. น แค้นที่สุด ด..ด.. )

ขณะที่สองเท้าไต่ให้ระดับของเราไม่ห่างกันมากนัก ดวงตาสังเกตเห็นไรผมที่ปลิวคู่ลม

เก็นไซเร่งจังหวะนำไปขนาบข้าง
หมวกใบเดิมถูกวางลงบนหัวอีกฝ่าย

“แดดมันร้อน”

“เป็นเด็กเป็นเล็ก”
“เดี๋ยวก็อ้วกอีก”

อายุห่างกันเท่าไหร่เชียว พูดจาอย่างกับคุณป้าลูกสอง . . .

อันที่จริงเจอแล้ว

ก็อุตส่าห์ชวนกันเข้าร่มทั้งที่ไม่ต้องก็ได้นี่นา

เก็นไสขยับตัวเริ่มก้าวเดินตามไป เหลือบมองหมวกบนหัว ชั่งใจอยู่ครู่เดียวแล้วหยิบมันลงมา

“หาห้องน้ำไม่เจอน่ะเหรอ”

เก็นไซฟังอยู่เงียบ ๆ ไม่ได้ตอบในคราวแรก ยังคงชั่งใจอยู่ว่าจะพูดอะไรดีกันหนอ ในสถานการณ์แบบนี้

“ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ” เธอว่าเสียงเบา
พรันส่ายหน้าปฏิเสธ

“ไม่ได้รบกวนอะไรเลยนะคะ”
“แค่ว่ามันออกจะ ไม่เข้าใจล่ะมั้งคะ?”

พยายามนึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกถึงเรื่องที่ผ่านมา ตื่นลืมตาก็มาอยู่ตรงนี้กับความทรงจำขาดตอน

“ทำได้แค่ทำใจรึเปล่าคะ ?”
“แย่จัง..”

เก็นไซหลุดออกมาจากห้องความคิด เธอกรอกตาไปตามทิศทางเสียง

ผู้หญิง … ไม่ใช่ชุดเครื่องแบบ …

“สวัสดีค่ะ” เธอผงกหัวเบา ๆ
เอียงคอจ้องนั่งประมวลคำถามอยู่ครู่หนึ่ง

“เพราะว่าไม่รู้ ว่าต้องทำยังไงต่อไป”
ว่าตามนึก ไร้ซึ่งร่องรอยการปิดบัง

“ตรงนี้ ไม่ได้เหรอคะ . .”

เสียงคานยาวที่ท้ายประโยค เก็นไซหยิบหมวกเอียงลงมาปิดใบหน้าบังแดดเล็กน้อย

จะด้วยเจตนาแบบไหน แต่ก็คงรับเพียงน้ำใจเท่านั้น

ดวงตากลมยังคงจ้องเขาที่ยืนทาบบังแดดให้ แม้ตั้งใจหรือไม่ก็ตามทว่าก็ขอบคุณอยู่ไม่น้อย

“แทนที่จะนั่งอยู่ตรงนี้ ไม่ลองไปสำรวจโรงเรียนดูหน่อยเหรอคะ ?”

“หรือว่าไปมาแล้ว ?”

“แต่แบบนั้น”
เก็นไซชั่งใจในคราวแรก

เธอเหลือบมองดูเขาอยู่พักหนึ่ง แม้ใบหน้าจะไม่ได้บ่งชี้ไปในทิศทางใดเป็นพิเศษ กระนั้นภายในหัวกับวิ่งวุ่นไปหมด

คล้ายฝูงหนูตัวเล็กแตกตื่นอยู่ไม่น้อย

“ไม่เป็นอะไร”
จริง ๆ นะ

“เพราะผ้าคลุมของเธอก็จะเปื้อนเหมือนกัน” เป็นของใหม่ด้วยไม่ใช่หรืออย่างไรกัน หรือมีแค่เราที่เข้าใจว่าแบบนั้นอยู่คนเดียว

“อันที่จริงมันไม่ได้เปื้อนเท่าไหร่อย่าใส่ใจเลย”

“แต่เหมือนจะไม่ค่อยดีขึ้นเท่าไหร่นะคะ”

เธอเอียงคอเล็กน้อย เหลือบมองฟ้าเป็นระยะ

“ยิ่งนึกก็ยิ่งไม่เข้าใจ”
“ไม่เห็นอะไรอยู่เลย”

“ทั้งที่เป็นเรื่องของตัวเอง”

“ลำบากแย่เลยสินะคะ”

เก็นไซเอ่ย แม้ใบหน้าจะไม่ได้แสดงออกถึงอารมณ์ใดเป็นพิเศษก็เพียงแต่หวังว่าความห่วงใยจะพอส่งไปถึงบ้าง

“นั่นสินะ ตกใจอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน”

แต่เพราะไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น สิ่งเดียวที่ยังตกตะกอนอยู่จึงมีเพียงความพะอืดพะอมของภาพก่อนเส้นชีวิตจะจบลงไป

“อือ แค่นั้นแหล่ะ”
เก็นไซพยักหน้าหงึก ไม่มีเหตุจำเป็นให้ต้องโกหกด้วยนั่นแหล่ะ