"ชู่ว... ไม่เป็นไร หายใจเข้าลึกๆนะครับ ถ้าอยากบีบก็บีบมือผมได้เลย"

"หลับตาลง หายใจช้าๆ ลึกๆ... พยายามให้ใจเย็นลงก่อนนะครับ ไม่เป็นไร..."

เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยกระซิบปลอบเรียบเรื่อย ราวกับว่ามันเป็นความเคยชินที่เขาจะต้องเข้าไปปลอบคนอื่นอยู่แล้ว

"เมย์... ขอโทษครับ ผมไม่น่าพูดอะไรแบบนั้นเลย..."

เอย์เซย์กดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อยแล้วขยับมือกุมมืออีกฝ่ายจนแทบมิด

ทำไมถึงดูทรมานขนาดนั้น... ก็แค่ความตาย แถมดูเหมือนอีกฝ่ายจะตายโดยไม่ทันได้เจ็บปวดด้วย

ไม่มีความเจ็บปวด ไม่มีความทรงจำในอดีตให้ห่วงหาอาวรณ์

ยังมีอะไรให้ต้องตระหนกกัน

คนปกติก็ควรจะมีปฏิกิริยาต่อความตายของตนเช่นนี้งั้นหรือ?

ทำไมตัวเขาไม่เข้าใจเอาเสียเลย

+

"ฮ่าๆๆ ถ้าอยากลองไว้คราวหน้าจะหามาให้นะครับ"

เขาไม่ได้ถือโทษโกรธอะไรแถมยังตามใจอีกฝ่ายพลางหัวเราะเบาๆให้ท้ายอีกต่างหาก

มีคนที่ดูมีสีสันแบบนี้ทำให้อารมณ์ดีขึ้นมานิดหน่อย

สายตาเขากระพริบปริบก่อนจะยิ้มบางๆออกมา

"จะว่าไป ผมเอย์เซย์ครับ ยินดีที่ได้รู้จัก"

"สุดยอดเลย ส่วนผมน่ะ ตื่นมาจำอะไรไม่ได้สักอย่าง... ถ้าได้เจอพรสววค์ของตัวเองเหมือนกันกับคุณไวๆก็คงดีนะครับ"

เขายิ้มพลลูบแผลที่ลำคออีกครั้งอย่างแผ่วเบา

"อืม... เหมือนจะอยู่ห้องBครับ"

เอย์เซย์ยิ้มพลางเอามือไพล่หลัง

"คันซากิคุงล่ะครับอยู่ห้องไหน? ถ้าได้อยู่ด้วยกันก็คงดีเนอะ..."

รู้ตัวไวเหมือนกันนี่?

เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย เอาขาไปเกี่ยวลากเก้าอี้เข้ามาใกล้ๆและย่อกายนั่งลง

"ไม่เป็นไรแล้วครับ... หายใจเข้าลึกๆ มองหน้าผมไว้ ไม่มีน่ากลัวอะไรแล้ว"

มือหนาหยาบด้านที่ยังคงมีไออุ่นบีบเบาๆบนมืออีกฝ่าย

อยู่ๆก็สงสัยขึ้นมาว่าสิ่งที่อีกฝ่ายเจอคืออะไร...

สงสัยว่าคนตรงหน้า'ตายอย่างไร'

แต่พอคิดแล้วว่ามันไม่สมควรพูดในขณะนี้ เอยเซย์จึงกลืนมันลงคอไปอย่างเงียบๆ

"ได้สิครับ เรียกแล้วก็ดูสนิทสนมดีเหมือนกัน... ฝากตัวด้วยนะครับ โอโตเสะคุง"

เอย์เซย์ยิ้มรับ

"จะว่าไป ได้ลองเดินสำรวจที่นี่บ้างหรือยังครับ"

"จะบอกว่าเป็นโรงเรียน...บรรยกาศก็แปลกไปหน่อย แถมยังความทรงจำเมื่อกี้อีก"

เขายกมือลูบแผลเป็นที่กลางลำคอตนอย่างครุ่นคิด

(เมื่อครู่พี่เท่หรือไม่ /เก๊ก)

เอย์เซย์ชะงักมือตนไป

ความทรงจำขาดหาย คล้ายจะเห็นภาพซ้อนทับกับเด็กสาวตรงหน้า

เดิมทีคนเราจะกล้าลูบหัวคนแปลกหน้าได้อย่างเคยชินงั้นหรือ?

หรือเพราะเขาเห็นเธอเป็นใครกันแน่

"อ๊ะ...ขอโทษครับ ผมเสียมารยาทเอง"

เอย์เซย์โค้งตัวลง

"โยรุฮาระ เอย์เซย์... อยู่ปี3ครับ เมื่อกี้ต้องขอโทษด้วยนะครับ เรย์..."

"ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ"

"โยรุฮาระ เอย์เซย์... อย่างน้อยในบัตรนักเรียนก็เขียนไว้แบบนั้นครับ"

เขายังคลี่ยิ้มเบาบางอย่างที่เคย

"แต่อย่างอื่นก็นึกอะไรไม่ออกเลย"

"ถ้าที่นี่เป็นโรงเรียน...คุณก็เป็นอาจารย์หรือครับ?"

เอย์เซย์ถาม ปลายนิ้วหยาบด้านละจากการสำรวจมืออีกฝ่ายกลับมาวางไว้ที่ตัก

"ผมแนะนำตัวเองแล้ว ทางนั้นละครับ อยากให้ผมเรียกคุณว่าอะไรดี?"

มือใหญ่ หยาบกระด้าง แต่อบอุ่นเสมือนยามยังมีชีวิตอยู่คลี่ออกเล็กน้อยให้เมย์จับได้สะดวก

"เขาว่ากันว่าคนที่อยู่โลกเดียวกันจะสัมผัสตัวกันได้น่ะ"

เอย์เซย์บีบมืออีกฝ่ายเบาๆ

"แต่ว่าถ้ายังไม่พร้อมยอมรับก็ไม่เป็นไรนะครับ"

"ที่นี่ดูๆแล้วก็ไม่ได้มีอะไรน่ากลัว อาจจะเป็นโลกหลังความตายที่สบายที่สุดแล้วก็ได้"

"บางทีการไม่มีความทรงจำอาจจะดีต่อการเริ่มต้นใหม่ก็ได้ มาค่อยๆปรับตัวไปด้วยกันนะครับ"

เอย์เซย์ยืมยิ้มนิ่งค้างงงๆ ทรงผมแปลกประหลาดทำให้รู้สึกไม่ชินนิดหน่อย

"ขอบคุณครับ ว่าแต่นี่ทรงอะไร"

เขายื่นมือขึ้นไปคลำๆลองจินตนาการดู

โบว์?

เอ่อ หรือว่าโชกุน?

คิดอีกทีก็เหมือนโอยรัน...

ไม่ได้โกรธอะไร แค่ยังงงๆอยู่นิดหน่อยกับเหตุการณ์ฉับไวโดยไม่ทันตั้งตัว

"ช่างเถอะ แบบนี้ก็โล่งคอดีเหมือนกันครับ ได้แรงบันดาลใจยังไงครับนี่"

แล้วทำไมถึงถามไปทางนั้นได้กันนะ...?

เอย์เซย์สังเกตสีหน้าของอีกฝ่ายอย่างระมัดระวัง แม้จะยังคาใจแต่ครั้นจะซักไซ้หาคำตอบไปในสถานการณ์เช่นนี้ก็คงไม่มีประโยชน์

"ขอโทษที่ต้องรบกวนนะครับ แค่หางม้าธรรมดาก็พอ"

เขาคลี่ยิ้ม วางเส้นยางมัดผมให้ในมืออีกฝ่ายแล้วนั่งลงหันหลังให้

"โยรุฮาระ เอย์เซย์ ปี3ครับ แล้วไม่ทราบว่าทางนั้น..."

"ไม่เจ็บแล้วละครับ มันกลายเป็นแผลเป็นไปแล้วนี่นา"

เขาเอียงคอหงายขึ้นเล็กน้อย แผลเป็นนั้นมีรูปร่างชัดเจนว่ามาจากกระสุนของอาวุธปืน

"ครับ...มีแผลเป็นบนตัวเยอะแยะเลย แต่ว่าไม่รู้ทำไมถึงจำไม่ได้สักอย่าง"

เอย์เซย์ยิ้มเย้าแล้วเอ่ยติดตลก

"ไม่ว่าหรอกครับ ผมเข้าใจ ตราบใดที่คุณไม่บีบคอผม"

"เชิญตามสบายเลยครับ"

เอย์เซย์ไม่ได้เอ่ยอะไร เพียงแต่ชักมือกลับอย่างเป็นธรรมชาติและคงคารอยยิ้มบางๆประดับใบหน้าเช่นเดิม

"ยินดีที่ได้รู้จักครับ"

"อืม... จริงสิ เร็นจิคุงอยู่ห้องไหนเหรอ? ผมอยากรู้จักคนไว้เยอะๆ..." เอย์เซย์โคลงหัวเล็กน้อยพลางเอานิ้วชี้ข้างขมับ

"สรุปก็คือเพราะว่าตอนนี้ผมไม่มีความทรงจำอะไรเลย... ก็เลยอยากจะหาอะไรมาเติมน่ะครับ"

"แล้วผมก็อยากรู้จักคนเท่ๆแบบเร็นจิคุงด้วย"

(อ้ยยหนูลูก😭🫳)

เอย์เซย์รู้สึกเหมือนรอยยิ้มของคนแข็งค้างชะงักอยู่บนใบหน้าเนิ่นนาน จนในที่สุดเขาก็พยักหน้ารับ

"ครับ เท่าที่ลองคิดดูแล้วก็เป็นแบบนั้น"

เขาค่อยๆวางมือบนไหล่อีกฝ่ายพลางบีบเบาๆ

"โอเครึเปล่าครับ เมย์?"

สีหน้าอีกฝ่ายทำให้ใจกระตุกวูบขึ้นมา ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเวทนาสงสาร...หรือว่าเป็นเพราะเพิ่งจะเคยได้เห็นสีหน้าแปลกใหม่ที่น่าสนใจกันแน่

ตั้งสติได้? เจ็บปวด? ..นั่นมันหมายความว่ายังไง

เมย์ฟังแล้วไม่เข้าใจก่อนที่สายตาจะเหลือบไปมองรอยแผลที่ลำคอของอีกฝ่ายที่ดูเหมือนกำลังจะบอกใบ้บางอย่างกลายๆ พอคนตรงหน้าพูดว่าตายเขาก็หยุดเดินนิ่งไปทันที

"ตาย?"

"บ บ้าไปแล้ว นี่รุ่นพี่เอ์เซย์คงไม่ได้อำกันเล่นใช่มั้ย?"

เขาแสดงอาการออกมาแบบนั้นเพราะบุลลิคของอีกฝ่ายดูไม่เหมือนคนที่ชอบอำใครเล่นเลย

เอย์เซย์ไม่ได้ตอบรับในทันที เขาลากปลายนิ้วแตะสัมผัสบนเส้นผมสีดำสนิทที่ถูกแบ่งเป็นช่อถักทอจนเป็นหางเปียเรียบร้อย

แล้วเขาก็หัวเราะออกมา

"ฮ่าๆ... ไม่ใช่แบบนั้นเลยครับ แบบนี้ก็ไม่ตึงจนเกินไปดีเหมือนกัน ชอบมากเลยครับ"

ดวงตาสีเข้มเหลือบและหยีขึ้นตามรอยยิ้ม

"ทำได้ดีทั้งที่ตัวเองก็ผมสั้นแท้ๆ...สุดยอดไปเลยนะ คันซากิคุงเนี่ย"

มือหยาบด้านค่อยๆบรรจงลากสำรวจเส้นผมตนเองอย่างระมัดระวัง

"ว้าว ...สุดยอดเลยครับ ถักได้เนี้ยบเรียบร้อยมากเลย"

"แบบนี้ไม่ตึงเกินไปด้วย"

เอย์เซย์คลี่ยิ้มออกมาเบาบาง

"ขอบคุณนะครับ ช่วยได้มากเลย"

ว่าแล้วก็ถือวิสาสะลูบผมอีกฝ่ายไปทีอย่างชื่นชม

(ขอมาแจมด้วยนะครับ🥺✋)

เสียงฝีเท้าหนามาหยุดลงข้างๆ ฝ่ามือหนาค่อยๆนาบลงบนไหล่บีบเบาๆพร้อมเสียงเอ่ยถามนุ่มนวล

"สวัสดีครับ ต้องการความช่วยเหลืออะไรหรือเปล่า?"

ในใจพลันเกิดความสงสัยใคร่รู้ขึ้น

ทำไมจึงได้ดูทรมานปานนั้นกัน?

แต่ก็ไม่ได้ถามออกไป อย่างน้อยก็ไม่ควรในตอนนี้...

(มาแจมมาจอยย)

ความมืด สัมผัส และอุณหภูมิของรูปทรงกล้ามเนื้อทำให้รู้ตัวว่ากำลังถูกปิดตาด้วยฝ่ามือของใครบางคนอยู่

มนุษย์หรือ?
หรือว่าเป็นภาพหลอนเหมือนดังเช่นเมื่อครู่?

"สวัสดีครับ?"

เอย์เซย์เอ่ยพลางยกมือตัวเองขึ้นแตะคลำหลังมือที่บดบังทัศนวิสัยของตนอยู่

"เล่นทายคนเหรอครับ? เรื่องนั้นคงจะไม่ได้เพราะผมไม่รู้จักใครที่นี่สักคนเลย" เขาเอ่ยติดตลก

เอย์เซย์ยิ้มรับก่อนจะวางยางมัดผมจากปลายนิ้วหยาบด้านใส่มือให้สาวน้อยตรงหน้า

"ขอบคุณครับ รบกวนด้วยนะ"

"ที่จริงแค่มัดรวบก็พอ แต่ถ้าอยากทำทรงอื่นผมก็ไม่มีปัญหาครับ"

เขาหมายความตามนั้นจริงๆ

เด็กหนุ่มตัวสูงหย่อนตัวนั่งลงบนเก้าอี้หันหลังให้ เส้นผมสีดำสนิทตรงยาวสลวยถูกปัดมาไว้ด้านหลังเพื่ออำนวยความสะดวกให้