"ฮะ.. ฮ่า"

ในระหว่างเวลาที่วิ่งอยู่เขาคงตอบได้เพียงเสียงหัวเราะแห้งปนหอบหายใจ

จังหวะนั้นฝีเท้าอีกคนหยุดในช่วงเวลาเหมือนเป็นใจ ตอนที่อีกคนกำลังเผลออยู่

"มี้ย๊าาาาาากกกก"

เออารุวิ่งกระโจนกระโดดเข้าใส่มิยะสุดแรงที่เหลืออยู่ กางแขนออกกอดหมับหวังลากอีกฝ่ายให้ล้มกลิ้งไปด้วยกันบนสนามหญ้า นี่คงเป็นการเอาคืนที่โดนแกล้งในตอนแรก

"โอ่ยยย ฉันไม่ได้บอกว่าจะให้แข่งซักหน่อย!!!"

เสียงบ่นดังไล่หลัง อีกคนเล่นฉวยโอกาศออกตัวไปก่อน เริ่มช้ากว่าย่อมเสียเปรียบอยู่แล้ว แต่ใครจะไปยอมกัน!

ขาที่พยายามเร่งฝีเท้าไล่ตามไปข้างหน้า แต่ระยะห่างกลับไม่ดุเข้าใกล้เลยเสียงหายใจหนักขึ้นทุกก้าว เขาคงรู้ได้ชัดว่าตัวเองไม่ใช่พวกที่รักกีฬาหรือออกกำลังกาย

"งั้นมาวิ่งกันเพื่อทดสอบร่างกายกัน" คำพูดสั้นๆที่เต็มไปด้วยเอนาจี้ ดูเหมือนเขาจะเอาจริง

ถ้าไม่รู้จักร่างกายก็แค่ทดสอบให้รู้แล้วรู้รอด

"อืมมมมมม" เสียงลากยาวเหมือนกับกำลังรวบรวมความคิดอยู่ครู่

ฮึบ!

เขาลุกขึ้นสูดหายใจเข้าเฮือกใหญ่พร้อมกับลุกขึ้นราวกับตัดสินใจได้แล้ว ก่อนปล่อยลมหายใจออกอย่างผ่อนคลาย

"ไปเดินสำรวจด้วยกันหน่อยไหมล่ะ สิกิชิโระ"

คำพูดเชิญชวนสุดกระปรี้กระเปร่าอฝงไปด้วยพลังราวกับไม่ใช่คนเดียวกับที่นั่งอึมครึมในคราแรก

"ได้สิ" เขายิ้มตอบทันที

เขาสังเกตเห็นถึงความกังวลเล็กๆ ของอีกฝ่าย เจ้าตัวเองก็เข้าใจดีคงไม่หากบทสนทนายังหัวเรื่องเดิมคงเป็นเรื่องที่ชวนปวดหัวและไม่น่าคุยเสียเท่าไหร่

"เราไปทำความรู้จักกับที่นี่กันดีกว่า แต่ว่าฝากอิเออิระจังนำด้วยนะ"

"ชอบ? หลังจากที่เห็นภาพพวกนั้นหรอ"

น้ำเสียงถูกพูดอย่างดูเหมือนไม่ค่อยอยากจะเชื่อเท่าไหร่

"เอ๋~ ไม่ลองเปิดจะรู้ได้ไงว่าหล่อจริงจนตกหลุมรัก"

เห็นอีกคนดูผ่อนคลายเขาก็ไม่ได้มีท่าทีเกร็งอะไร ดูเหมือนความมืดหม่นในคราแรกจะหายไปแทบหมดเสียแล้ว

พอเดินออกมาก็เจอสนามกีฬาเป็นที่แรก สนามกีฬาโล่งท้องฟ้าเปิดผิดกับที่เมื่อกี้

"โอ้สนามกีฬาแฮะ นายเล่นกีฬาไหม"

"ฮ่า ฮ่า ขอบใจนะ"

เสียงหัวเราะพร้อมสีหน้ายิ้มแย้มตอบให้กับคำชมของอีกคน ทว่าเขาไม่ได้รู้สึกพิเศษอะไรราวกับรู้สึกชินกับคำชมนั้นเสียแล้ว

"งั้นเดินไปด้วยกันเดี๋ยวก็ได้รู้นี่แหล่ะ"

"แต่นายไม่อึดอัดหรอ เปิดหน้าหล่อของมิ้ย้ะให้ฉันเห็นบ้างสิ"

"ไม่รู้เหมือนกัน ฉันไม่รู้จักที่นี่เลย"

สวมหน้ากากนานเข้าก็เริ่มที่จะอึดอัดใจ มือซ้ายจึงค่อยๆหยิบจับขอบ ถอดมันออกมาเผยให้เห็นใบหน้า ใบหน้ายิ้มกรุ่มเล็กน้อยบรรยากาศดูผ่อนคลาย ราวไม่ใช่คนเดียวกับที่ปล่อยความอึมครึมในคราแรก

"นายมีที่อยากไปไหม มี่่่่่่--ย้ะ"

"อื้ม ฉันกำลังเรียนรู้จากนายล่ะมั่ง"

ความกังวลที่นั่งจมปักอยู่ในคราแรกได้หายไปเกินครึ่งหลังจากที่ได้คุยกับคนเฮฮาอย่างเขา ถือว่าเป็นโชคดีที่ได้รู้จักกันในตอนนี้

"เอจิ้ อืม...ก็ได้มี่ย๊ะ" เออารุถือวิสาสะตั้งชื่อเล่นให้อีกคนด้วยซะเลย

"คนอื่นเขาออกไปหมดแล้ว ทำไมเราไม่ ไปกันเถ้อะ มี่ย๊ะ"

เขาเดินนำออกไปก่อน โดยใช้นิ้วชี้ไปด้านหน้าเดินไปอย่างกระปรี้กระเปร่า

(+)

เออารุหัวเราะแห้งไปที คำตอบที่เขาตอบได้ในตอนนี้มีแต่สิ่งที่เขาไม่รู้เต็มไปหมด ถ้าให้ตอบจริงคงเป็นความรู้สึกในตอนนี้เสียมากกว่า ไม่อาจรู้เลยว่าตนเองในอดีตคิดอะไรอยู่

"ผมอาจจะเสียดาย คงเป็นสาเหตุที่ทำให้มาโผล่ที่นี่ได้ แล้วอิเออิริจังล่ะ"

"ยินดีที่ได้รู้จัก อิเออิริจัง เราเป็นเพื่อนร่วมชั้นปีกันล่ะ"เขาพนักหน้าตอบรับด้วยท่าทีร่าเริง

"อายุสั้นกันจริงแฮะเรา ถึงแม้จะอยู่คนละโลกแล้วแต่ก็ยังมาโผล่ที่โรงเรียนอีก ถือว่าเรารักการเรียนรึเปล่า" เขาพูดตลกร้าย

"อืม...ไม่รู้สิเพราะจำอะไรไม่ได้เลยเป็นตัวเองแท้ๆแต่กลับไม่รู้จักตนเองซะงั้น"