ปลายนิ้วที่กำลังจะกดชัตเตอร์ชะงักค้างไปเล็กน้อย... เมื่อในเฟรมภาพที่เขากำลังจัดวางดันมีใบหน้าบูดบึ้งของใครบางคนแทรกเข้ามา...

ไซลัสค่อยๆ ลดกล้องลงจากระดับสายตา... พลางขยับแว่นกันแดดทรงกลมลงมาที่ปลายจมูกเพื่อมอง 'ระเบิดเวลา' ตรงหน้าด้วยตาเปล่า...

“ปัญหา? ฉันเหรอ...ไม่น่ามีหรอกมั้ง..."

“แต่...หน้าบูดๆ กับขอบตาคล้ำนั้นคงจะมีนะมันดูไม่หล่อในภาพเลย”

"ยิ้มหน่อยสิ--"

“เปล่าครับ... "

"ผมแค่บันทึก 'หลักฐาน' ของความเหนื่อยล้าน่ะ”

ไซลัสตอบกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่ฟังดูราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความขี้เล่น... เขามองตาที่กะพริบถี่ๆ ของอีกฝ่ายแล้วก็หลุดยิ้มจางที่มุมปาก...

“ไม่ต้องห่วงครับ ภาพเมื่อกี้แสงมันสวยมาก... แสงสีทองตกกระทบจังหวะที่คุณหาวพอดี "

ใช่...มันดูเป็นธรรมชาติกว่ารูปพอร์ตเทรตตั้งใจถ่ายที่ผมเคยเห็นมาทั้งชีวิตเลยล่ะ

ว่าละยกนิ้วโป่งให้

เขานิ่งครู่... นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนตัวบอดี้กล้องเบาๆ เป็นจังหวะ... ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายผ่านเลนส์แว่นกันแดดทรงกลมที่เริ่มจะมืดลงตามแสงอาทิตย์

“...ผมน่ะ ชอบเก็บ 'วินาที' นั้นไว้ดูคนเดียวมากกว่าที่จะปล่อยให้มันกลายเป็นแค่ยอดไลก์บนหน้าจอน่ะ”

เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นุ่มและจริงจังขึ้น

“แต่ก็นะ... พอได้ยินนายพูดแบบนี้แล้ว... มันก็น่าคิดอยู่เหมือนกัน”

“สไปค์... "

ไซลัสทวนชื่อนั้นเบาๆ

"ฉันไซลัส..."

"เเล้วนายอยู่เกรดไหนละ”

เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ เเนะนำตัวกลับไป พร้อมถามกลับอีกรอบ... ก็ว่าไม่ได้ที่จะสงสัย คงไม่มีเกรด10ที่ไหนกล้าเเต่งเเบบอีกฝ่ายเเน่ๆ คิดว่านะ---

“อยู่นิ่งๆ นะครับ... ยิ้มแบบเมื่อกี้แหละดีแล้ว”

— แชะ —

เสียงชัตเตอร์ทำงานอย่างนุ่มนวล ไซลัสลดกล้องลงพลางหมุนก้านขึ้นฟิล์มสำหรับภาพถัดไป เขาสบตากับอีกฝ่ายตรงๆ

“เรื่องภาพ... ผมถ่ายเเต่สถานที่น่ะ...ถ้านายเเบบจะหล่อไหมก็...."

"...เเละต้องเอาฟิล์มไปล้างก่อนน่ะ คงไม่ทันใจใครเท่าไรหรอกนะ”

“ส่วน... ช่องทางติดต่อ...นั้นสินะ...ผมไม่มีหรอก"

ถ่ายไว้ดูเองนี้สิ... =w=

“พังค์เหรอ? ...อืม...มันก็เท่ดีออกนะ”

เขาเอ่ยขึ้นพร้อมกับลดกล้องลงมา นิ้วเรียวยาวขยับขึ้นมาลูบปลายคางตัวเองเบาๆ อย่างใช้ความคิด สายตาจ้องมองไปที่อีกฝ่าย

“เด่นน่ะดี... เพราะถ้าทุกคนแต่งตัวเหมือนกันหมด..."

"โลกนี้คงเป็นภาพถ่ายขาวดำที่น่าเบื่อตายชักเลย”

ไซลัสขยับแว่นกันแดดให้เข้าที่

"เเล้ว... นายชื่ออะไรละ ? คุณพังค์ในชุดจัดจ้าน..."

ไซลัสปรายตามองนาฬิกาข้อมือของเขา เข็มยาวกำลังเคลื่อนตัวเข้าสู่เลขเก้าอย่างช้าๆ...

12:08...

|

|

|

12:09....

เขาลดมือที่กำลังจะหยิบคุกกี้เข้าปากลง... และสบตากับผู้คนระลอกแล้วระลอกเล่าที่เดินผ่านไปมา เพื่อพิสูจน์ว่าคำทำนายในมือนั้น... ที่เป็นเพียงเรื่องที่เเสนงมงาย

"เห้อ..."

'ไร้สาระชะมัด...'

เขายกกล้องขึ้นมาประคองไว้ในระดับอก นิ้วเรียวยาวขยับหมุนวงแหวนโฟกัสอย่างแผ่วเบาจนเกิดเสียงคลิกเล็กๆ สายตาสีเทาสว่างปรายมองผ่านเลนส์แว่นกันแดดทรงกลมไปยังอีกฝ่ายที่ยังคงส่งยิ้มสดใสมาให้

“ใช่... นายแบบ หมายถึงนายไง...”

“ในเมื่อคุณเดินเข้ามาขัดจังหวะแสงที่ผมเล็งไว้... ”

"ก็คงต้องมาเป็นนายเเบบให้เเทนละนะ..."

เขายกยิ้มที่มุมปากเพียงเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ดูนุ่มนวล

“เสียมั้ยเหรอ? ก็นิดหน่อย... เพราะผมไม่ได้ตั้งใจจะถ่าย 'คน' ตั้งแต่แรก”

เขากล่าวเสียงเรียบพลางขยับนิ้วเรียวปรับค่าแสงบนตัวกล้องท่าทางดูประณีต... ก่อนจะเงยหน้าสบตากับสไปค์ตรงๆ อีกครั้ง...

“แต่สารภาพตามตรงนะ... แฟชั่นของนายมันออกจะตัดกับแสงตอนนี้ได้จัดจ้านมาก พอตัวเลยละ...”

เด่นจัดดด

“เป็นพวกคิดบวกจังนะ...”

ไซลัสพึมพำพลางขยับยิ้มบางๆ ที่มุมปาก

“แต่ก็นั่นแหละ แสงน่ะมีใหม่ทุกวัน... แค่จังหวะอารมณ์ของคนในภาพมันเปลี่ยนไปเรื่อยๆ ตามวินาทีที่ผ่านไปมากกว่า”

เขากลับมาวางมาดนิ่งขรึมสไตล์ศิลปิน พล่างขยับเพื่อหาระยะห่างที่อีกฝ่ายจะอยู่ในภาพ ไซลัสปรายตามองอีกตรงๆ อีกครั้งผ่านเลนส์แว่นสีเข้ม

"งั้น... นายเเบบของเเสงนี้เป็นใครกันน่ะ"

เด็กหนุ่มลดกล้องลงจากระดับสายตา.... พลางขยับแว่นทรงกลมลงมาที่ปลายจมูกเพื่อเพ่งมองบุคคลที่เพิ่งเดินผ่านหน้ากล้องไปแบบงงๆ และดูเหมือนจะไม่ได้ตั้งใจโผล่เข้ามาในฉากนั้น...

เขายืนนิ่งในชุดเชิ้ตโอเวอร์ไซส์ที่ดูไหล่ตกพรางรูปร่างบอบบาง... ใบหน้าที่ขมวดคิ้วมุ่นในตอนแรกค่อยๆ คลายออกเมื่อเห็นสีหน้าฉงนของอีกฝ่าย...

“...เดินเหม่อจังนะ...เเต่....ก็เป็นรูปที่ดีเลย...”

เขามองตามสายตาของอีกฝ่ายที่หันไปมองวิวทิวทัศน์รอบตัว แสงสีทองยามที่ตกกระทบใบไม้

“...อือ บรรยากาศน่ะดีจริง... แต่จังหวะเมื่อกี้มันเสียไปแล้ว...”

เขาพึมพำตอบกลับพลางก้มลงมองหน้าปัดกล้องวินเทจในมือ... แม้คำพูดจะฟังดูเหมือนตำหนิ... แต่โทนเสียงนุ่มทุ้มนั้นกลับไม่ได้มีความโกรธเคืองเเต่อย่างใด

"แต่ก็ว่าเถอะ... ที่หลังเข้าหาแบบปกติคนเถอะนะ"

เสียงหาวหวอดที่ดังทำลายความเงียบของสวน... เขาลดกล้องลงเล็กน้อยแต่ไม่ได้เก็บมันลงกระเป๋า...

...นิ้วเรียวยาวขยับหมุนวงแหวนโฟกัสไปทางร่างที่กำลังอ้าปากกว้างอย่างลืมตัว...

มุมปากของเด็กหนุ่มยกยิ้มขึ้นบางๆ เป็นรอยยิ้มที่ดูเหมือนกำลังสนุกกับการได้เห็นจังหวะที่ 'ไม่เพอร์เฟกต์' ของมนุษย์

“เป็นช็อตที่... เรียลดีแฮะ”
ไซลัสพึมพำเบาๆ

—แชะ—

แรงกระทบเบาๆ ที่แผ่นหลังทำเอาคนที่กำลังมีสมาธิอยู่กับวงโฟกัสถึงกับชะงัก...

ไซลัสรีบใช้มือเรียวคว้ากล้องฟิล์มที่ห้อยคออยู่ขึ้นมาประคองไว้แนบอกทันที

ก่อนจะรีบหันขวับไปมองผู้มาใหม่.. ภายใต้เลนส์แว่นกันแดดทรงกลม..

เขาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อรักษาระยะห่าง ใบหน้าตอนนี้... ขมวดคิ้วมุ่นเมื่อโดนขัดจังหวะมากกว่าจะดูน่ากลัว

"ทำอะไรของนาย.."
“ตกใจนะเนี่ย..”

(/เเปะมือ-)