เนื้อความในจดหมายนั้นกล่าวไว้อย่างชัดเจนว่าให้ช่วยเขียนจดหมายรักเพื่อนัดพบกับหญิงสาวที่ตนแอบหลงรักโดยใช้เพียงนามแฝงว่าเวลา

ติดที่ว่า

“....ถ้าข้าเขียนไปแค่ว่า ‘เจอกันหน้าลานรูปปั้นมังกรโบราณ 21.14’ ลงชื่อ เวลา พร้อมแนบขนมปังไป”

“เท่านี้ก็น่าจะเพียงพอแล้วรึเปล่า” ...

แม้อีกฝ่ายจะกล่าวล้อเล่นเช่นนั้น แต่คนผมฟ้าดูจะยังคงจริงจังกับสิ่งที่อีกฝ่ายพูดเอาไว้เมื่อซักครู่อยู่

“นี่น่ะ...” แผ่นจดหมายเนื้อหาจากผู้จ้างวานถูกยกขึ้นให้ฟีอัสดู

“หากช่วยเหลือสำเร็จท่านก็แบ่งเงินรางวัลไปเลย ตามแต่ที่ท่านจะตกลง”

คงไม่ใช่บ่อยครั้งนักที่จะพบซิกฟรีดในสภาพอับจนหนทางเช่นนี้ แต่เมื่อเป็นเรื่องที่ตนไม่ถนัด การถามผู้รู้ก็เป็นเรื่องที่สมควร

+

(🥶🥶🫨🫨🫨)

(หลังคาพ่อผมยังไม่ได้ขโมยเลย)

(ชาวรูหนอนไม่มีใครปลอดภัยทั้งนั้น🙈หลังคาเป็นของหายากคับ)

แต่เนื้อความในจม.กลับมาพร่ำเพ้อบอกให้ช่วยเขียนจดหมายรัก??

ซิกฟรืดยืนถอนหายใจเข้าลึกอยู่ขณะที่คิดว่าจะทำอย่างไรกับสิ่งนี้ดี หากจะยกเลิกภารกิจก็คงจะต้องเสียเงินเพิ่ม อีกทั้งยังเงินที่แนบมาแล้วนี่อีก

ครั้นสายตาก็ไปเห็นคนคุ้นตาที่เดินผ่านมาทางนี้พอดีจึงรีบรั้งตัวเอาไว้

"ท่านฟีอัส .......ตอนนี้ท่านพอจะมีเวลาซักครู่หรือไม่..?"

((พ้มวิ่งมาเปิดแล้วค้าบบ😭🏃🏃🏃🙏))

สายตาที่พยายามจะโฟกัสกับภาพตรงหน้าทำให้หัวคิ้วขมวดมุ่นยิ่งขึ้น
จริงอยู่ที่รสชาติมันก็ไม่ได้แย่นัก แต่หากจะให้กล่าวว่าชอบหรือไม่นั้น...

"...ข้า ยังไม่แน่ใจนัก" เขาว่าขณะส่งแก้วที่ว่างเปล่าคืนให้

"ถ้าหากท่านฟีอัสยังมีอะไรแนะนำเพิ่ม ข้าก็ยินดี" เพราะคิดว่าตนยังไหว เพียงแค่เท่านี้ยังไม่น่าจะเป็นอะไร
แม้อาการเบาโหวงในหัวเล็กๆนี่จะไม่ได้ทำให้เขาชอบใจนัก
แต่ในเมื่อตนคิดว่าจะลองดูแล้วก็คงต้องไปต่อ

(/หมอฟันเวนโทเรียมารับจัดฟันแล้วค้าบ⛏️ /เคาะฟันกลับเข้าที่)

(ผมมาปิดตาเมริสต์ย้อนหลัง 🙈🙈🙈)

"และคู่เต้นรำข้าก็ไม่มีหรอก" เขาว่าเช่นนั้นขณะมองหาเครื่องดื่มที่น่าจะปลอดภัย เมื่อเห็นแก้วเครื่องดื่มที่วางเรียงรายไว้ก็หยิบมาแก้วสองแก้วยื่นให้กับอีกฝ่ายดื่มแทน

แก้วหนึ่งเป็นเครื่องดื่มสีใส และอีกแก้วก็ดูจะเป็นน้ำส้มคั้นสดธรรมดา

..........
ดูเหมือนว่าคิ้วของเขาจะเลิกขึ้นกับประโยคที่คนตรงหน้าตนพูดออกมา
ใบหน้าเอียงเล็กน้อยขณะที่ตนใช้สมองที่เชื่องช้ากว่าเดิมเล็กน้อยคิดภาพตามนั้น

"......ท่านเซอย่า อยากโดนจับข้อหาทำลายของหลวงหรือ?"มองสงสัยอยู่ชั่วครู่ก็ตัดสินใจลากอีกฝ่ายเดินไปทางซุ้มน้ำแทน หาอะไรมาดื่มให้สร่างก็น่าจะดี

+

ซิกฟรีดส่งสัญญาณให้ท่านเซอย่าเป็นคนเปิดศึกยิงไปทางมุมมืดนั้นก่อนที่จะวิ่งตามไปซ้ำ แม้จะยังไม่มีอะไรดรอปมา แต่กลับพบกับทางแยกเล็กๆข้างหน้าที่ซ่อนตัวอยู่ในมุมมืดที่ห่างออกไป

เขาหันกลับมาถามคนที่มาด้วยกัน
"...เราควรจะไปต่อทางนี้ไหม?"

ซิกฟรีดพยักหน้าเรียบนิ่งตอบกลับ แน่นอนว่าเรื่องนั้นเป็นสิ่งที่ตนตั้งใจไว้ว่าจะทำ และตนเชื่อว่าอีกฝ่ายก็คงทำเช่นเดียวกันจึงไม่ได้ถามกลับไป

ขาก้าวตามค้างคาวที่นำเข้าไปตามทางโดยไม่ได้มีบทสนทนาต่อจากนั้นมากนัก
หลังผ่านพ้นมอนสเตอร์ชั้นต่ำมาได้ชั่วครู่ ตนก็เริ่มจะมองเห็นเค้าลางของไอควันสีทมิฬที่ซ่อนอยู่ตามซอกหลืบในรายทาง หากแต่เมื่อพยายามจะเข้าใกล้ มันกลับยิ่งถอยหนี

+

(อยากเห็นแมวจ้มน่ารักมั่งอะคับ ต้องทำไง🥺)

"........??" คนไร้สติตนตรงหน้าดูอยากจะพยายามสื่อสารอะไรบางอย่าง

แต่หากว่าสัญญาณมือเพียงแค่นั้นทำให้เขาไม่มั่นใจในความหมายนั้นได้มากนัก

เมื่อหันมองไปตามทิศทางที่นิ้วชี้ไป คู่เต้นรำคู่หนึ่งก็ก้าวสเต็ปผ่านไปทางนั้นพอดี ซิกฟรีดจึงได้แต่มองอย่างสงสัย

"..."
".......ท่านเซอย่าอยากเต้นรำหรือ?"

(หึฮ่า เปนไปตามแผน พ้อมดักตีหุวคนไร้บ้านเข้าบ้านแร้วคับ🙈🙈🙈🖤/ไม่รับฝากเพราะจะเอาความรักให้อีก-----)

และยิ่งเป้าหมายในวันนี้เป็นดอปเปอร์แกงเกอร์ที่เล่นงานพวกเขาไว้อย่างเจ็บแสบด้วยแล้ว

การจะตั้งใจกำจัดพวกมันก็คงจะ ไม่ยากเย็นนัก...?

โดยไม่รอช้า พวกเขาก้าวเข้าไปข้างในดันเจี้ยนป่าอันแสนคุ้นเคยอย่างชำนาญ แม้ว่าดันเจี้ยนแห่งนี้จะยังคงปรับเปลี่ยนรูปแบบไปเสมอทุกครั้งที่เข้ามาก็ตาม

".....คราวนี้ข้าก็ขอฝากตัวกับท่านด้วย"

((กระดึ้บมาเปิดแล้วคับ ย้าก🏃💨💨💨))

“ฟีอัส
“เจ้าต้องการจะรักข้าจริงๆหรือ?”

ไซรอสถามย้ำอีกครั้ง

เขาทั้งหัวรั้น ไม่ฟังใคร หยาบกระด้าง และมีข้อเสียตั้งมากมาย เขาเป็นเช่นนี้มาโดยตลอด

และอีกฝ่าย ต้องการที่จะรักเขาจริงๆใช่ไหม?

" อันที่จริง..ที่เจ้าพูดมันก็ใช่นะ " เขาเอ่ยก่อนจะเดินมาใกล้อีกคนเล็กน้อยแล้วประคองมืออีกฝ่ายมาจับหน้าตัวเองพร้อมส่งสายตาอ้อนใส่

" เพราะเวลาเจ้ามองมันจะได้...นึกถึงข้าไง " เน้นประโยคหลังแบบชัดเจน

(🫣🫣🫣ไม่มีอะไรทั้งนั้นคับเชฟ)

ทีฟาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยื่นมือรับผืนผ้านั้นมาอย่างระมัดระวัง เธอเริ่มนําผ้ามาผูกไว้บริเวณคออย่างหลวมๆ ก่อนที่ความอบอุ่นจะเริ่มแผ่เข้ามาสู่ร่ายกายอย่างช้าๆ

ใจที่สั่นไหวนั้นเริ่มสงบลง เธอยืนนิ่งเงียบ ราวกับจะซึมซับไออุ่นนั้นไว้ให้ลึกที่สุด

“ข…ขอบคุณมากนะ”

เธอเอ่ยเสียงเบาภายใต้ผ้าพันคอที่คลุมขึ้นมาจนถึงแก้ม

‘มีกลิ่นของเอตวลจางๆด้วย…ไม่สิ! น่าอายแย่เลยถ้าถูกรู้เข้า’

กุหลาบในมือถูกยื่นให้อีกฝ่าย พลางเรียกเสียงแผ่ว

“ นี่…ไซรอส ”

เสียงที่เปล่งออกมานั้นเจือไปด้วยความจริงจังมากกว่าทุกครั้ง..จนรับรู้ได้ในทันที

น้ำหนักของมืออีกข้างที่วางบนลาดไหล่กล้าง ผ้าคลุมของตนผล็อยหลุดลงไปกองบนพื้น

ก่อนริมฝีปากทาบลงบนอวัยวะเดียวกันอย่างแผ่วเบาราวกับแมลงปอแตะผิวน้ำ