"แค่ได้คบกับนาย มันก็ถือว่าเป็นสิ่งที่ดีมากที่สุดในชีวิตของฉันแล้วแหละคาฟก้า

ไปเก็บของเลย มาอยู่ด้วยกันที่ห้องพักของฉันดีกว่า เพราะฉันจะได้เริ่มจีบแฟนตัวเองได้อย่างเต็มที่สักที"

นารุมิพูดแทรกคาฟก้าขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนที่เจ้าตัวจะจับมือคาฟก้าขึ้นมาจุมพิตลงไปเบา ๆ ให้คนแก่กว่ามีริ้วสีแดงจาง ๆ ขึ้นมาพาดผ่านอยู่บนใบหน้าเล่น ๆ (77)

มันเป็นการหายตัวไปที่ไร้ร่องรอย และไม่มีหลักฐานอะไรให้ตามตัวเจอเลยแม้แต่นิดเดียว

จนกระทั่งวันหนึ่งในช่วงฤดูหนาว บาจิระ คุนิงามิ และจิงิริก็ได้รับกล่องของขวัญปริศนามาพร้อม ๆ กัน

มันเป็นกล่องขนาดกลางใบหนึ่งที่มีสีดำสนิท พอทั้ง 3 คนเปิดฝากล่องออกมา พวกเขากลับได้พบกับรูปภาพของอิซางิในนิตยสารต่าง ๆ (2)

พออิซางิย้อนกลับไปคิดถึงเหตุการณ์ในตอนนั้นทีไร ตัวอิซางิก็ยิ่งรู้สึกได้ว่าโลกิเป็นคนที่ใจดีมาตั้งแต่เกิดแล้วจริง ๆ

และตัวอิซางิก็กลัวว่าความรู้สึกของตัวเองที่มันได้เกินเลยไปจากคำว่าพี่น้องไปแล้ว มันจะทำให้โลกิอึดอัดได้

เจ้าตัวถึงได้ตัดสินใจที่จะไม่พูดออกไป เพราะอิซางิไม่อยากเสียโลกิไปเลยจริง ๆ (90)

เจ้าตัวก็ได้แกล้งทำเป็นดัดเสียงเล็กน้อย เพื่อเพิ่มอรรถรสให้ผู้ฟังมากขึ้น จนอันริเองก็อดที่จะขำออกมาอย่างเสียไม่ได้

"แรงมากเลยค่ะเอโกะซัง ถ้าพวกเด็ก ๆ มาได้ยิน ก็คงจะมีช้ำในตายกันไปข้างแน่ ๆ เลย"

"ก็สมน้ำหน้าพวกมันล่ะ อยากช้ากันดีนัก อดทั้งฝูง กลายมาเป็นนกฝูงใหญ่ให้ฉันเลี้ยงแทน" (59)

หรือว่าโลกิจะชอบสไตล์การเล่นของไค--- อันนี้ก็ยิ่งแล้วใหญ่ ไม่มีทาง ไม่มีทางเป็นไปได้แน่นอน!'

และในขณะที่ชาร์ลกำลังยืนตบตีกับความคิดของตัวเองอยู่นั้น โลกิก็เบนสายตากลับมามองที่ชาร์ลอย่างรำคาญ

"ถ้าจะชิดขนาดนี้ ไม่มาขี่คอผมเลยล่ะครับชาร์ล" (29)

ซึ่งเรื่องนี้ห้ามให้นารุมิรู้อย่างเด็ดขาด เพราะคาฟก้ารู้ดีเลยว่านารุมิจะต้องโวยวายออกมาแน่นอน

"ขอพูดตามตรงเลยนะคาฟก้า ฉันโคตรหึงนายเลย กับคนอื่นฉันไม่อะไรเลยนะคาฟก้า แต่นายอย่าไปสนิทกับมันมากได้ไหม

เดี๋ยวฉันฝึกให้นายแทนมันก็ได้ ไม่ทำตัวรุ่มร่ามใส่ด้วย สัญญาเลย แต่อย่าไปยุ่งกับมันเลยนะ ฉันหวง" (67)

ส่วนทางด้านอุเมมิยะนั้น หลังจากที่สงบลงไปได้ด้วยลำแข้งของสึบากิโนะแล้ว เจ้าตัวก็ถูกเพื่อนทั้ง 2 คน ลากมานอนอยู่บนชั้นดาดฟ้า

ฮิอิรากิที่เริ่มรู้สึกเครียดขึ้นมา เจ้าตัวจึงหยิบแก๊สคุงออกมาแกะกินใหญ่ จนสึบากิโนะต้องร้องห้ามไม่ให้เพื่อนตัวดีแกะออกมากินเพิ่มแล้ว (245)

อยู่ที่นี่ต่อไป สักวันคนอื่นก็ต้องรู้เรื่องนี้แน่ ๆ

ไปอยู่กับฉันที่หน่วยน่ะปลอดภัยสุดล่ะ เพราะฉันเป็นหัวหน้า ฉันสามารถควบคุมคนในหน่วยฉันได้"

"เอ่อ...ก็ขอบคุณในความหวังดีนะครับ แต่ผมกับรุ่นพี่สมัครสอบไปเป็นเจ้าหน้าที่ของหน่วยที่ 3 แล้ว"

"อะไรนะ!!!" (121)

ราวิญโญ่จึงไม่คิดที่จะซ้ำเติมบันนี่อีก เพราะการที่บันนี่สำนึกผิดได้ด้วยตัวเอง แค่นี้มันก็ทำให้ราวิญโญ่รู้แล้วว่า บันนี่รู้สึกผิดจริง ๆ

ราวิญโญ่ถึงได้ยอมให้โอกาสกับบันนี่ แต่คนอื่นที่รู้วีรกรรมของบันนี่จะให้โอกาสไหม ราวิญโญ่ก็ไม่สามารถตัดสินแทนอีกฝ่ายได้เลย

แต่อย่างน้อยตอนนี้ราวิญโญ่ก็รู้แล้วว่า อิซางิยอมให้โอกาสกับบันนี่ และตัวราวิญโญ่เองก็จะไม่ยอมให้บันนี่ทำลายโอกาสนี้ไปอย่างเด็ดขาด (164)

"ฉันให้โอกาสได้ แต่จะต้องไม่ใช่อิซางิ แล้วอีกอย่างจินคงไม่ชอบใจแน่ ถ้าได้รู้เรื่องนี้"

ราวิญโญ่กัดริมฝีปากของตัวเองแน่น เพราะสิ่งที่โนอาพูดออกมามันถูกทั้งหมด แต่ในตอนนี้บันนี่ไม่ได้มีนิสัยแบบเดิมแล้วจริง ๆ ราวิญโญ่ถึงอยากให้โอกาสกับบันนี่ได้เริ่มต้นใหม่

"เชื่อฉันนะอิซางิ ว่าบันนี่มันปรับปรุงตัวเอง แล้วก็รู้สึกผิดกับสิ่งที่เคยทำลงไปจริง ๆ" (144)

พร้อมกับความรู้สึกแปลก ๆ ที่ตัวเอโกะเองก็ไม่เข้าใจอยู่เหมือนกันว่าทำไมถึงได้รู้สึกแบบนี้ขึ้นมา

ส่วนทางด้านโนอานั้น เจ้าตัวก็มาถึงสเปนเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เพราะความหงุดหงิดเพื่อนตัวดี มันก็เลยทำให้โนอาไปสนามบิน แล้วซื้อตั๋วไปสเปนที่เร็วสุดมาเลย

'แกเจอฉันแน่ราวิญโญ่!' (103)

"ถ้ามีอะไรแปลก ๆ หรือสิ่งที่มันทำให้นายรู้สึกไม่สบายใจเกิดขึ้นมา ต่อให้มันจะเล็กน้อยแค่ไหน

นายก็ต้องโทรหาฉันเลยนะอิซางิ ไม่ต้องเกรงใจ"

"ขอบคุณนะครับราวิญโญ่ซัง" อิซางิตอบกลับไป พร้อมกับโค้งหัวลงไปด้วย

"เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะมารับนะ สักประมาณ 7 โมงเช้า ฝันดีอิซางิ" (94)