(ย๊าาาาาาา อย่าชรุ้บเหม่งงงงงงงง/ดิ้น)

เมื่อถูกกอบกุมโดยมือเรียบเนียน เพียงการออกแรงเบาๆก็ทำให้เขาเดินตามไปอย่างว่าง่ายแม้ว่าขอแค่ออกแรงต้านซักนิด อีกฝ่ายก็ไม่มีทางที่จะลากเขาไปไหนได้ทั้งนั้น

"โอเค"

ทำเพียงตอบและยอมรับข้อเสนอ ไม่เห็นและรับรู้สิ่งใด

สองเท้าก้าวเดินอีกครั้ง และอีกครั้ง

เพื่อเดินตามอีกคนไปในที่ที่ไม่รู้จัก

ในที่ที่มีเพียงแค่ชูฮิโระและโทริอิ
(จบโรลลลลล)

เขาหลุบตามองต่ำ เลื่อนลอยคล้ายจะเหม่อไปครู่หนึ่ง แล้วจึงส่ายหน้าเบาๆ

"ช่างเถอะ พอแล้ว"

"เราไปรวมตัวกันเถอะ"

พร้อมเอ่ยเสียงเบาคล้ายความเหนื่อยล้ากัดกินหัวใจ

"หรือไม่ก็แยกกันไปสองคน เหมือนทุกครั้ง"

กลิ่นของข้าวปั้นร้อนๆห่อสาหร่ายที่แม่เขามักจะทำให้เสมอยังคงอยู่ในความทรงจำชัดเจน

“นั่นสินะ ฉันเองก็อยากกินข้าวปั้น”

“…จะกาแฟดำก็ดี รามูเนะก็ดี หรือจะคาราอาเกะก็ตาม”

มือยังคงรื้อค้น จนพบเพียงความว่างเปล่า กระนั้นก็ยังค้นหาต่อไป

“ไว้ไปกินด้วยกันเถอะ เหมือนสมัยก่อนน่ะ”

ราวกับสร้างความหวังให้ตัวเองอีกครั้ง ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เขามองตามพร้อมหัวเราะเบาๆ แม้จะแหบแห้งเพียงไรแต่อย่างน้อยเขาก็ยังหลงเหลืออารมณ์ขันแสนน้อยนิด

“นั่นสินะ”

มองทั้งสองสิ่งสลับกัน ก่อนจะยื่นซองเครื่องปรุงให้โทริอิ

“บางทีอาจจะมีแถวนี้อีก”

เพราะไม่เพียงพอสำหรับสองคน และหากจำเป็นเขาอาจต้องทำเป็นไม่หิวอีกตามเคย

“นี่”

“ถ้ากลับไปเป็นเหมือนเดิมได้ นายอยากกินอะไร?”

มือขยับอีกครั้ง รื้อค้นข้าวของอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงเจอของที่พอจะใช้ได้

“อย่างน้อยมื้อสุดท้ายรสชาติก็คงจะไม่จืดชืดเท่าไหร่”

เขาเอ่ยพร้อมหยิบซองเครื่องปรุงมาปัดๆฝุ่นและดินออก หวังว่าจะยังกินได้นะ

มือเขานิ่งไป พร้อมกับหลุบตามองต่ำ และหันมาสบตากับอีกคน

ดวงตาใสเป็นประกาย ไร้ซึ่งความหม่นหมอง ราวกับโลกนี้ยังคงสวยงามเหมือนเดิม

รู้ทั้งรู้อยู่แก่ใจ แต่เขาก็ยังเลือกคว้าสิ่งที่เหลือเพียงสิ่งสุดท้ายมาโอบกอดเพื่อประคองสติ ตัวตน และอุดมคติ

ฮีโร่อะไรกัน เขาเป็นแค่คนเห็นแก่ตัวคนหนึ่ง

กระนั้นก็ยังนึกขอบใจ ในความเชื่อมั่นนั่นเสมอมา

“ขอบใจ โทริอิ”

เขาตอบรับเสียงเบา
+

“ถ้าฉันมีชีวิตอยู่ ฉันจะไม่ยอมให้นายเป็นอะไรทั้งนั้น”

เขาเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบราวกับเป็นคำพูดปกติทั่วไป ดวงตาก็ยังคงจดจ้องมองกองข้าวของที่ถูกรื้อค้น ไม่แม้แต่จะสบมองคู่สนทนาด้วยซ้ำ

“แค่อยากจะ…บอกเอาไว้”

อาจจะเพราะสถานการณ์ที่เกิดขึ้น หรืออาจจะเพราะปัจจุบันแสนริบหรี่ หรืออาจจะเพราะอนาคตที่หม่นหมอง

หรืออาจจะทั้งหมด ทำให้เขาอยากจะบอกอีกคนไว้

ด้วยคำมั่น

มองรอยยิ้มหวานนั่นด้วยสายตาไม่อ่านไม่ออก ก่อนที่เขาจะพยักหน้าและระบายยิ้มบางบ้าง…แม้จะไม่ถึงตา

“งั้นเราลองไปหาของแถวนี้ดูกัน”

เขาเอ่ย แล้วจึงกวาดตามอง เดินนำไปยังที่ที่คิดว่าน่าจะพอมีอะไรที่น่าสนใจ

ตัวย่อลง มือปัดรื้อข้าวของอย่างเบามือ พร้อมความคิดบางอย่างที่กำลังตีกันในหัว

“โทริอิ”