"อือ.."ชิองพยักหน้ารับเบา ๆ เมื่อได้ยินชื่อเพลงนั้น

"มีนะ นี่"

เขาก้มมือค้นหาของในผ้ากันเปื้อนก่อนจะหยิบหูฟังไร้สายออกมา แล้วยื่นข้างหนึ่งไปให้เธอ

"ซูมิเนะ..."

จังหวะที่เงยหน้าขึ้นมา พบครีมเค้กติดตรงมุมปากของเธอ ก่อนจะยกนิ้วขึ้นแตะเบาๆตรงมุมปากตัวเอง

พอได้ยินว่าเธอเคยไปเปิดหมวก ดวงตาสีเขียวเปร่งประกายอย่างมาก

"จริงเหรอ…"

ทีนี่เขาก็สามารถร่วมวงกับเธอได้แล้วสิ

เมื่อซูมิเนะชวนฟังเพลงด้วยกัน ใบหน้านิ่งเต็มความตื่นเต้นก่อนพยักหน้าเบา ๆ

"เอาสิ"

"ไหนๆ ก็แลกเพลย์ลิสต์กันแล้วนี่นะ"

เขาหยิบมือถือขึ้นมา วางไว้บนโต๊ะใกล้ ๆ ระหว่างทั้งสองคน แต่ยังไม่กดเปิดทันที

"ถ้ามีเพลงที่ซูมิเนะอยากเล่นเป็นพิเศษ…เปิดให้ฟังเลยก็ได้"

"มี๊~ (มาเล่นกะเลาบ่อยๆนะ)"

ชาล็อตต์ส่งเสียงพริ้มเบาๆ ตอบรับ ดวงตาเป็นประกายทันทีที่ได้ขนมเปียกเพิ่ม แล้วซุกซูมิเนะอย่างออดอ้อนก่อนจะเลียขนมอย่างเอร็ดอร่อย

"แม่ฝากเอามาให้น่ะ"

ชิองกลับมาพร้อมจานขนมช็อตเค้กสตรอว์เบอร์รี่ก่อนจะนั่งฝั่งตรงข้ามเธอ

"เอ่อ—ที่ถามเมื่อกี้ เธอชอบไปเล่นเปิดหมวกไหม"

เขาหายใจเข้าลึกๆ รวบรวมความกล้าพูดออกไป

"ว่าจะชวนไปเล่นด้วยกันอีก..."

"อ-อ้อ ขอบคุณนะ.."

เสียงตอบรับเบากว่าปกติ ใบหน้าร้อนผ่าวไม่แพ้กัน เขาหลบสายตาลงเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ เงยขึ้นมาสบตาเธออีกครั้ง

"คือว่า..."

ยังไม่ทันจะพูดต่อ—

"ชิอง! มาหลังร้านหน่อยลูก!"

เสียงแม่ดังขึ้นจากหลังเคาน์เตอร์พอดี

“ครับ!” เขารีบตอบรับทันที

"เดี๋ยวมานะ.."

เขาทิ้งคำพูดสั้นๆ ก่อนรีบวิ่งไปหลังร้านทั้งที่ใบหน้าแดง ใจเต้นแรงไม่หยุด

"มี๊!(มีแต่คนเขินละซุกขนเรานี่!)"

ชาล็อตต์ส่งเสียงแง้วเบา ๆ เมื่อถูกซุกหน้ากับขนฟู ๆ โดยไม่ทันตั้งตัว

ชิองเห็นภาพตรงหน้าแล้วเกิดอาการเลิ่กลั่กขึ้นมา นึกว่าคำพูดเขาทำให้เธออึดอัดหรือเปล่า เขาก้มหน้าลงเล็กน้อยอย่างไม่รู้ตัว

"...!"

เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ก็เห็นซูมิเนะอุ้มแมวขึ้นมาบังใบหน้าที่แดงจัดไว้ ราวกับใช้เป็นโล่กำบัง คำพูดของเธอทำให้เขาชะงักไปทันที สมองเหมือนหยุดประมวลผลไปชั่วขณะ

+

"…อ้วงเอ๋ย"

เขาพึมพำกับแมวเบา ๆ แล้วเงยหน้าขึ้นมองเธอ เห็นแววตาที่ตื่นเต้นจริงจังกับการป้อนขนมก็เผลอยิ้มมุมปาก

"ว-วันนี้แต่งตัวได้น่ารักดีนะ.."

เขาสบตาเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนรวบรวมความกล้าพูดออกไปด้วยเสียงแผ่วเบา

"เข้ากับเธอดี.."

พูดจบก็ละสายตาหนี แก้มขึ้นสีจาง ๆ อย่างปิดไม่มิด

"มี้~"

ชาล็อตต์ครางเสียงพอใจ ก่อนจะเลียขนมเปียกอย่างเอร็ดอร่อย

"ชาล็อตต์ชอบหมดแหละ ขอแค่ได้กิน—โอ๊ย!"

ชิองพูดหน้านิ่งแต่คำพูดยังไม่ทันจบก็สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อโดนงับนิ้วเจ้าแมวเข้าให้ แถมยังมองค้อนอีก

ก่อนที่ชาล็อตต์จะหันกลับไปเลียขนมเปียกต่อ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แถมยังอ้อนซูมิเนะหนักกว่าเดิม

(+)

ยิ่งเห็นท่าทางยกนิ้วโป้งกับแก้มที่เคี้ยวตุ่ยๆ คล้ายแฮมสเตอร์นั้น ชิองก็เผลอมองเพลินโดยไม่รู้ตัว

'น่ารัก...'

เขารีบดึงสติกลับมา เมื่อได้ยินเธอพูดถึงการซื้อขนมไปฝากแฝดคนน้อง

"มีขนมอีกหลายอย่างเลยนะ ก่อนกลับแวะไปดูได้นะ"

ยังพูดไม่ทันจบ—

"เมี๊ยว~!"

เขาชะงักเล็กน้อย เมื่อเห็นเจ้าชาล็อตต์ดีดตัวขึ้นมาซุกอ้อนซุมิเนะทันทีที่ขนมเปียกปรากฏตรงหน้า

"ดูท่ามีคนรอกินอยู่นะ.."

(ขอบคุณที่โรลด้วยกันนะงับ เพ้ทๆมิยะจังงง🥺💗)

(แจ้งเตือนมันดัน ขอโทษทีค่ะ😭)

"ขี้เกียจหลับ เธอฝันอยู่ก็บอกเลขหน่อยสิ"

พอเห็นหน้าตาเบื่อหน่ายของคางุระก็หลุดขำแล้วพูดหยอกล้อใส่อีกรอบ

"แล้วก็ตื่นได้แล้ว นอนงี้มันไม่สบายตัวนะ"

เขาลุกนั่งมองแล้วสะกิดปลุกอีกรอบ

ปลายนิ้วเขาเอื้อมไปลูบหัวชาล็อตต์เบา ๆ ก่อนจะชะงักมือแล้วดึงกลับมาอย่างรวดเร็ว เหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าเผลอเข้าใกล้ซูมิเนะมากเกินไป

"อ-อืม สโคนที่บ้านเราทำเอง อบใหม่ตลอด"

เขารีบเปลี่ยนเรื่อง น้ำเสียงพยายามกลับไปเรียบเหมือนเดิม

"ลองกินคู่กับชาก็ได้นะ ความเปรี้ยวหวานของชาตัดสโคนได้ดีเลย"

ว่าจบเขาก็รินน้ำชาให้เธอ

ชิองมองภาพตรงหน้าเงียบๆ อยู่ชั่วครู่ตั้งแต่ซูมิเนะซุกหน้ากับชาล็อตต์ไปจนเด้งตัวขึ้นมาขอโทษ ก่อนจะหลุดขำเบาๆ เอ็นดูกับท่าทางเมื่อกี้

"ไม่เป็นไรเลย เราก็ทำบ่อย"

เขาพูดเสียงเรียบ แต่แววตาอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

"ชาล็อตต์เองก็ชอบที่ซูมิเนะทำนะ ดูสิ"

ชิองเหลือบมองเจ้าแมวที่ยังนอนพริ้มอยู่บนตักของเธอ หางกระดิกช้า ๆ อย่างพอใจ

(+)

"อย่างงั้นเหรอ..ชวนคุยเรื่องที่เขาชอบสินะ"

ชิองพยักหน้าคิดตามคำแนะนำของมิยะอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อโดนศอกเพื่อนสาวดันแขนเข้ามาแบบแซว ๆ จนต้องหันไปมองทันที

"ล-แล้วทำไมอ่ะ!"

เขารีบแก้ตัวเสียงแข็งขึ้นนิดหน่อย

" เราก็ปรึกษาเรื่องพวกนี้ได้เหมือนกันเถอะ!"

พูดจบก็เบือนหน้าหนีเล็กน้อย ลดเสียงลงเหมือนพึมพำกับตัวเอง

"แค่ไม่เก่งเรื่องพวกนี้.."