" ครับ "

เขาขานรับสั้นๆแต่มือกระชับเล็กน้อยพร้อมกับรอยยิ้มที่ระดับไว้บนใบหน้าเช่นเคย คำขอบคุณที่ได้รับกลับคืนมาทำให้เขารู้สึกราวกับได้รับการตอบแทนความรู้สึกดีๆ

ไม่ว่าสิ่งนั้นจะเป็นมิตรภาพหรือความจริงใจทั้งหมดที่มีให้กัน ชินยะยินดีที่จะโอบกอดมันเอาไว้ด้วยความยินดี

ฝีเท้าของเขาเริ่มออกตัวก้าวเดินไปพร้อมกับอีกฝ่ายเดินย้อนกลับทางเดิมที่จากกันมาอย่างไม่รีบร้อนเพื่อกลับไปพักผ่อนกัน

-จบรูท

ใครหลายคนมักเข้าใจผิดถึงนิสัยอันอัธยาศัยดีของเขาว่าคงจะมีเพื่อนมากมายที่เลือกใช้เวลากับเขา แต่นั่นเปล่าเลย มันกลับโดดเดี่ยวกว่าที่คิดแม้ว่าเขาจะไม่มีกำแพงเลยก็ตาม

ช่วงเวลาสำคัญของเขามักจะมีอีกฝ่ายเสมอ ทั้งถูกที่และเวลา..

" ดีใจจังครับที่ได้มากับยูเมโตะคุง ขอบคุณสำหรับทุกอย่างจริงๆนะ "

เขาส่งยิ้มให้โดยไม่ได้เจือปนจุดประสงค์ใด เพียงแค่อยากให้อีกคนรับรู้ไว้ว่าเขาคิดอย่างไรในตอนนี้

พอถ่ายรูปเสร็จเขาก็ลดมือลงแต่กลับกระชับมือแน่นขึ้นอีกนิดเพื่อไม่ให้อีกคนต้องหลุดลอยไปกับลมที่นำส่งโคมไปยังท้องฟ้า มันอาจจะเป็นข้ออ้างเล็กๆน้อยๆเพื่อให้ใกล้ชิดกับอีกฝ่ายก็ได้

" สูงจนเริ่มแยกไม่ออกแล้วสิว่าอันไหนของพวกเรา "

เขากล่าวไปพลางยิ้มเล็กๆในยามที่มองมันก่อนจะหันไปทางอีกฝ่าย มันคงจะเหงาน่าดูเลยทีเดียวถ้าเขาได้มางานคนเดียว

+

" นั่น... สินะครับ "

เขาพูดไปก็เหมือนกำลังคิดไปด้วยก่อนจะยกมือขึ้นมาระดับอกทั้งรอยยิ้มอันขี้เล่นเหมือนทุกที

" ยังไม่อยากปล่อยเลย แต่ว่า.. ขอยืมข้างนึงนะ "

เมื่อพูดจบเขาก็ละมือข้างนึงมาหยิบมือถือจากนั้นชูแขนอีกฝ่ายยกขึ้นมากับเขาแล้วเอานิ้วตนเองชี้โคมที่เพิ่งปล่อยไปของพวกเขาให้ติดเฟรมด้วย

" เอ้า! ขึ้นไปสูงๆเลย~! "

หัวใจของเขาเบาหวิวรู้สึกใจหายแต่ก็ตื่นตาในเวลาเดียวกัน แม้ว่าโคมจะขึ้นไปแล้วแต่มือของเขาก็รองไว้ใต้ฝ่ามืออีกฝ่ายประคองไว้ไม่คลายจาก

" วิเศษมากเลยครับ คืนนี้ผมหลับฝันดีแน่เลยล่ะ "

ถ้าหากอยู่แถวๆนี้ล่ะก็วิวที่ได้มองออกจากหน้าต่างห้องตัวเองคงจะสวยมากแน่นอน

ระหว่างที่อีกคนกำลังขอพรนั้นเขาก็ทอดมองภาพตรงหน้านั้นเงียบๆราวกับได้มองดูภาพอันงดงามของช่วงเวลาที่แสนหวานนี้ จนกระทั่งเขาหลับตาลงบ้างขอพรในใจระยะสั้นๆแล้วลืมตาขึ้นมาพร้อมกับอีกฝ่าย

" ค่อยๆปล่อยนะครับ "

มือของเขาประคองมันยกสูงขึ้นแล้วปล่อยให้มันล่องลอยขึ้นไปบนฟากฟ้ารวมกันของคนอื่นๆราวกับดวงดาวนับร้อยดวงขณะที่มันหลุดลอยขึ้นไปบนท้องฟ้าและมือของพวกเขา

+

" หลับตาอธิฐานสิครับ.. "

นอกจากความร้อนของไฟอ่อนๆแล้วยังคงมีฝ่ามือของเขาราวกับโอบกอดคำอธิฐานของอีกฝ่ายเอาไว้เช่นกัน เขาอยากส่งมันให้ถึงฝั่งฝัน บางทีแล้วเขาอาจจะกำลังขอร้องกับเหล่าทวยเทพให้เอ็นดูอีกฝ่ายเยอะๆอยู่ก็เป็นได้

ทั้งความฝันแหละความหวัง เขาอยากให้อีกคนได้รับสิ่งดีๆและเจอคนดีๆรอบกาย คอยพิทักษ์ปกป้องเอาไว้ไม่ให้ต้องหลั่งน้ำตา

มือเขาคอยประคองมันไว้พลางใช้สายตาจ้องมองมันเป็นอย่างดีเพื่อไม่ให้มันเสียสมดุลในขณะที่อีกคนกำลังพูดอยู่ สายตาของเขากลับมามองยังคนมีมาด้วยอีกครั้งหลังได้ยินถ้อยคำสุดท้าย

" ผมก็สนุกเหมือนกัน.. อยากรู้จังว่านายจะขอว่าอะไร "

ดวงตาหยียิ้มน้อยๆอย่างอารมณ์ดีจากนั้นเคลื่อนมือของเขาทาบกับหลังมืออีกฝ่ายขณะที่ประคองโคมไปด้วย

+

" เป็นหนึ่งในนั้นก็ไม่แย่นะครับ.. "

พอได้ลองนึกแล้วอนาคตอันใกล้นี้พวกเขาจะได้มาทำอะไรแบบนี้ด้วยกันอีกไหมนะ ในเวลานี้เขาดีใจจริงที่ได้เก็บเกี่ยวมัน

ชินยะขอให้คนแถวนั้นช่วยถ่ายรูปในตอนที่เขากับอีกฝ่ายจับโคมไว้ด้วยกันคนละด้าน อย่างน้อยๆก็ควรมีสักใบที่ได้มีร่วมกัน

" ขอบคุณนะครับ "

เขากล่าวขอบคุณแล้วเก็บมันเข้ากระเป๋าไปก่อนเพราะตอนนี้ควันเริ่มเยอะขึ้นจนทำให้มันเริ่มเบาขึ้นเรื่อยๆแล้ว

ShinYah : แน่นอนอยู่แล้ว ฝากมาได้เลย ✨

เขาเดินมาที่จุดนึงแล้วค่อยๆหยิบโคมออกมาจากถุงแล้วกางมันออกเพื่อเตรียมตัวสำหรับจุดมันในต่อจากนี้ ชินยะส่งให้ยูเมโตะได้ลองถือดูก่อนจะได้เริ่มจุด

" ช่วยถือไว้หน่อยนะครับ เดี๋ยวผมจุดไฟให้เอง "

รอยยิ้มบางคลี่ออกมาค่อยๆช่วยดึงให้มันได้ทรงกว่านี้ก่อนจะเริ่มจุดมันจริงๆจังๆให้มันสว่างเหมือนกับคนอื่นๆที่กำลังจัดเตรียม

ShinYah : เราสามารถขนขนมกลับได้มากแค่ไหนกันนะ!

" อุ๊บ— แบบนี้จะลุกไหวมั้ยครับฮ่ะๆ "

เขาหัวเราะเบาๆก่อนจะค่อยๆช่วยเก็บขยะให้อีกฝ่ายให้เรียบร้อยเอาไปทิ้งให้เป็นที่จากนั้นค่อยเหยียดตัวลุกขึ้น

" เราไปหาที่ปล่อยโคมกันดีกว่าครับ เวลานี้กำลังเหมาะเลยล่ะ "

พอมองแล้วก้เห็นว่าคนจำนวนนึงปล่อยไปแล้วทำให้บริเวณนี้น่ามองเลยทีเดียว

" ฮู่ว อิ่มแล้วล่ะ ที่จริงผมซื้อขนมไว้ในกระเป๋าอีก เห็นทีต้องเก็บไว้ทานที่บ้านแล้วล่ะครับ "

โชคดีที่ไม่ได้เป็นพวกเค้ก ไม่งั้นกว่าจะถึงบ้านเขาคงทำมันเละซะก่อนจะได้เปิดทานแน่ๆ

" ยูเมโตะคุงทานเสร็จรึยังครับ? อยากได้อะไรเพิ่มไหม "

" คิกๆ ได้เลยครับ งั้นผมจะขออะไรที่ยิ่งใหญ่ดู จะได้สมหวังแน่ๆไงครับ! "

เขายกมือขึ้นมาปั้นฮึบไว้ที่อกเชื่อว่าถ้าขอแล้วโชคของอีกคนจะทำให้เขาได้ดั่งใจแน่นอน ถึงจะไม่ได้มีความเชื่ออะไรพวกนี้นักแต่ขอไว้ก็ไม่เสียหาย

พอพูดคุยกับพอควรแล้วก็ทานอาหารร่วมกันไปไม่นานก็พร่องลงและทานจนอิ่มทั้งคาวหวาน เขาเช็ดปากตนเองและไม่ลืมที่จะแบ่งทิชชู่ให้อีกคนด้วย

+

" ดูสนใจเรื่องโคมนะครับ มีเรื่องที่อยากสมหวังรึเปล่า? "

เขาไม่อาจคาดเดาได้เลยว่าอีกคนนั้นจะมีความต้องการแบบไหน อาจจะขอเพื่อคนอื่น.. ไม่สิ เขาไม่ควรตัดสินเรื่องเหล่านี้

" ถึงไม่ปล่อยโคมผมก็จะอวยพรให้สมหวังทุกอย่างนะ ผมเชื่อว่าเหล่าเทพเองก็คงเอ็นดูนาย "

" อืม.. ปกติก็อธิฐานกันนะครับ แต่ว่าจะให้มันเป็นแค่เรื่องสนุกๆก็ได้ "

เขาส่งยิ้มบางๆให้จากนั้นค่อยๆทานอาหารในมือให้หมดจากนั้นยื่นปูอัดให้อีกฝ่ายได้ทานด้วย

" อันนี้อร่อยดีนะครับ ผมทานไปไม้นึงแล้วเมื่อกี้ยังมีอยู่พอควรเลย ทาซอสย่างรสชาติกำลังดีเลยทีเดียว "

ชินยะดูจะไม่ได้คิดอะไรมากกับการอธิฐาน ไม่แน่ว่าเขาอาจจะไม่ได้คิดถึงความปรารถนาเหล่านั้น

+

" ผมซื้อมาอันนึงล่ะ ตอนนี้เห็นแค่ไม่กี่ดวงบนท้องฟ้าเอง "

อาจจะเพราะมันยังไม่ค่ำมากคนเลยยังไม่เลือกจุดกัน มันคงจะสวยมากเลยทีเดียวถ้าได้เป็นหนึ่งในแสงสว่างเหล่านั้นด้วยกัน

" ไม่เลยครับ ผมเพิ่งมาถึงเอง "

เขากล่าวไปพลางยิ้มให้แม้ว่าตนเองจะมารอก่อนอยู่แล้วแต่ก็ไม่ได้อยากทำให้อีกคนร้อนรน พอเห็นว่าซื้อติดมือมาฝากด้วยเขาก็ยกมือขึ้นยีผมเบาๆ

" ขอบใจนะ เราไปนั่งทานตรงนั้นกันเถอะ "

ดวงของเขาหยียิ้มแล้วพายูโมโตะไปนั่งด้วยกันจุดนึงแล้วพูดไปด้วยยกแขนให้ดูว่าเขาซื้อโคมมาแล้ว

" ไว้ค่ำกว่านี้เรามาปล่อยโคมด้วยกันนะยูเมะจัง "

+

เขายิ้มรับแล้วขานตอบไปก่อนจะแยกย้ายไปซื้อเสบียงสำหรับช่วงเย็น ชินยะได้ทั้งขนมหวานและของคาว ส่วนพวกเครื่องดื่มเขามีติดตัวจากก่อนหน้านี้อยู่แล้ว

เขาเลือกซื้อโคมมาไว้กับพวกไฟแช็กสำหรับใช้งาน ถึงจะโดนถามเซ้าซี้จากคนอื่นบ้างแต่ก็ไม่ได้สนใจนัก

พอได้ครบเขาก็มารอยูเมโตะก่อนพลางกัดข้าวปั้นในมือไปพลาง เพราะเขาค่อนข้างตัวสูงจึงเป็นที่สังเกตได้ง่าย แต่นั่นก็คงไม่เท่ากับอีกฝ่ายที่ผมสีชมพหวาน

เมื่อได้ยินดังนั้นเขาก็ไม่ปฏิเสธพยักหน้าตอบไปพลางกวาดสายตามองก่อนจะค่อยๆลุกขึ้นพร้อมสะพายกระเป๋าไว้

" ผมว่าจะซื้อมาทานสักหน่อย ยูเมโตะคุงเองก็ต้องทานอะไรไว้หน่อยนะครับ "

แอปเปิ้ลเองก็ทำให้อีกคนไม่อยู่ท้องขนาดนั้น ถึงอีกคนจะแข็งแรงแต่ก็ไม่ควรอดข้าว

" งั้นแยกกันไปซื้อก่อนไหมครับ ถ้าผมเสร็จก่อนผมจะไปรอแถวๆนั้น "

เขาชี้ไปทิศนึงที่มีจัดสรรพื้นที่ไว้สำหรับนั่งพักทานอาหารกัน

" กรอบรูป.. "

เขาครุ่นคิดชั่วครู่แล้วลูบปลายคางตนเองไปพลาง เขาคงไม่มีที่พอสำหรับใส่ทุกรูปวางไว้บนโต๊ะแน่ๆเลย

" เลือกยากเหมือนกันนะครับ ผมอยากวางรูปไว้ทุกใบเลย~ "

ชินยะยิ้มกว้างออกมาและเก็บมือถือไป ตอนนี้เริ่มเย็แล้วอีกไม่นานก็คงจะมืดเขาเองก็ชักจะอยากเติมพลังสักหน่อยหลังจากผ่านมาระยะนึงแล้ว

" เหมือนจะมีโคมมาขายกันแล้วนะครับ "

ภาพในจอถูกถ่ายเก็บเอาไว้รูปสองรูปเป็นระยะห่างที่ลดลงตามลำดับก่อนที่เขาจะให้ยูเมโตะได้ดูว่าพวกเขาเป็นอย่างไรบ้าง

" ดูดีจัง ไว้ผมส่งให้นะครับ~ เผื่อคิดถึงจะได้เปิดดู "

รอยยิ้มของเขาคลี่ออกมาอย่างสดใสก่อนที่เขาจะเอนศีรษะพิงไปกับพนักมองภาพพวกเขาทั้งคู่ ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาชอบการได้เก็บภาพเหล่านี้ไว้เพราะเหลือเวลาไม่มากแล้วที่พวกเขาจะต้องเติบโตไปในเส้นทางของผู้ใหญ่ที่มากขึ้น

สบจังหวะหนึ่งเขาก็พาดแขนไปกับพนักเก้าอี้ฝั่งอีกฝ่ายจากนั้นค่อยเอนกายเข้าไปหาพร้อมกับยกมือถือขึ้นมาหลังกินหมดคำแล้ว

" เรามาถ่ายด้วยกันอีกสิครับ เข้ามาใกล้ๆสิครับยูเมะจัง "