Ama sonra bir yerde — mesela şu an olduğum gibi — doğanın ortasında, kalbinin sesini duyduğunda fark ediyorsun: Gerçek hayat bu. Huzur, sadelik, anda kalmak… belki de sadece “var olmak’’

Hayatı hiç ölmeyecekmiş gibi yaşıyoruz, Sanki sonsuz vaktimiz varmış gibi erteliyoruz her şeyi. İçimize sinmeyen hayatlara, bizi tüketen insanlara, istemediğimiz şehirlerde yaşamaya devam ediyoruz. Oysa hayat o kadar kırılgan ki… bir gün uyanıyorsun ve hiçbir şey aynı kalmıyor.