(ถ้ารู้สาเหตุที่เวนดี้มีเวลาว่างคงทำให้เซร่าเศร้านิดนึงแน่นอนเลยค่ะ😔 แต่ไหนๆ ก็ว่างแล้วเซร่าก็ไม่เกรงใจชวนขี่ม้าบ่อยๆ แน่นอนนน😉😉🫳🏻❤️❤️❤️)

“อนาคตของฉัน ถ้าฉันยังอยู่ในฐานะนักแข่งม้าจะเป็นยังไง”

เธอเอ่ยอย่างเจาะจง ในใจของเธอกำลังลังเลเรื่องบางอย่างอะต้องการทำให้แน่ใจกับเส้นทางที่เธอจะเลือกเดิน

เซราฟีมลองตั้งใจนึกอีกครั้งก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบการ์ดขึ้นมาใหม่อีกสามใบก่อนจะพลิกขึ้นมา เธอมองหน้าอีกฝ่ายก่อนจะเอ่ย

“นี่หมายความว่ายังไง”

เธอถามด้วยเสียงปกติปนกับความอยากรู้

(เซบอกไม่คิดมาก ว่าได้เลยเต็มที่—/โดนลากไปเก็บ รูปสวยๆ ให้พี่สาวคนสวย🥺🫶🏻❤️✨)

เมื่อนึกถึงผู้ชายรอบตัวเธอแล้ว เธอนึกถึงคนที่มีนิสัยแบบนี้ไม่ออกเลย ถึงจะมั่นใจว่าไม่เป็นอะไรแต่คงต้องระวังเรื่องอื่นเอาไว้สักหน่อย

“ฉันอยากถามเพิ่ม”

เธอเอ่ยก่อนจะว่างเพิ่มอีก 20 ปอนด์ ความจริงแค่อยากสมทบทุนให้เด็กๆ เท่านั้นแหละ…

“เหมาะกับฉันดี ดูเหมือนว่าเธอจะเห็นฉันเป็นคนแข็งกระด้างอยู่พอสมควรนะ”

เธอแซวพร้อมกับกอดอก ยังคงมีรอยยิ้มเยาะอย่างขี้เล่นปรากฏอยู่บนริมฝีปากของเธอ

“เธอก็น่าสนใจเหมือนกัน”

(ไม่รู้ว่าจะจบตอนไหนขออนุญาตแปะรูปค่ะ🥺🫳🏻❤️✨)

“เหมาะกับฉันดี ดูเหมือนว่าเธอจะเห็นฉันเป็นคนแข็งกระด้างอยู่พอสมควรนะ”

เธอแซวพร้อมกับกอดอก ยังคงมีรอยยิ้มเยาะอย่างขี้เล่นปรากฏอยู่บนริมฝีปากของเธอ

“เธอก็น่าสนใจเหมือนกัน”

(ไม่รู้ว่าจะจบตอนไหนขออนุญาตแปะรูปค่ะ🥺🫳🏻❤️✨)

เซราฟีมหัวเราะออกมาเบาๆ ดูเหมือนว่าเธอจะพอใจกับการโต้ตอบในครั้งนี้

มีเพื่อนร่วมทางก็ไม่แย่เท่าไหร่

“ฉันไม่รู้ว่าทำไมสัตว์ถึงไม่ชอบคุณ แต่เห็นหลายคนเคยบอกว่าสัตว์รู้ว่าใครเป็นมิตร บางทีคุณต้องลองทำตัวเป็นมิตรกับสัตว์ดู”

เธอเอ่ยแซวเขา ความจริงเธอก็ไม่แน่ใจว่าจะได้ผลมั้ย-

“ถ้าคุณอยากลอง ฉันให้คุณลองกับม้าตัวโปรดของฉันได้ มันเป็นม้าใจดีและฉลาด ฉันเชื่อว่ามันจะยอมให้คุณขี่แน่นอน”

เธอพยักหน้าฟังเขาอย่างตั้งใจ รู้สึกสนใจในสิ่งที่เขาพูดอยู่พอสมควร

“โต้คลื่น.. น่าสนใจนะ ถ้ามีโอกาสฉันก็อยากลองดูบ้าง แต่ดูเหมือนว่าคุณจะชอบเที่ยวคนเดียวเหมือนฉัน”

เธอเอ่ยแซวเขาพร้อมรอยยิ้มมุมปากเล็กๆ ก่อนจะเอ่ยอีกครั้ง

“ฉันชอบม้า ชอบการขี่ม้า การปะทะกับสายลมพร้อมกับคู่หูเป็นสิ่งที่สดชื่นดี“

“ มาคนเดียวสะดวกกว่าการมีคนมาด้วย อาจจะด้วยความเคยชิน ฉันชอบออกมาคนเดียวมากกว่า ”

เธอเอ่ยระหว่างเดินตามถนนไปช้าๆ ดวงตาของเธอมองตรงไปข้างหน้าก่อนจะเอ่ย

“ คุณแรงค์กริตออกมาขับรถกลางคืนแบบนี้บ่อยหรือเปล่า? “

ริซซี่สะดุ้งนิดหน่อยเมื่อรู้สึกถึงแรงกดอ่อนๆจากมือเขา มันอุ่นกว่าแก้มน้ำชาที่พึ่งจับไป

เธอกะพริบตาปริบๆ แต่ไม่ทันได้เขินนาน ความซวยจากฝีมือทำขนมตัวเองก็ย้อนมาหา

มองคุกกี้ในมือด้วยแววตาอาลัย ก่อนตัดใจงับเข้าไปหนึ่งคำ

หวาน...หวานมาก แสบคอไม่พอ กัดทีกรามตึงไปหมด
+

“ดอกไม้ที่ทำให้นึกถึง…”

เธอมองไปที่อีกฝ่ายก่อนจะยิ้มออกมาจางๆ

“ฉันนึกถึงดอกไลเซนทัส ภายนอกที่ดูสง่างามและเข้าถึงยากเต็มเปี่ยมไปด้วยการเอาใจใส่ที่อ่อนโยน และความทรงจำดีๆ ที่เธอมักจะมอบให้คนอื่น“