“เดิมที ถ้าคนแบบพวกเรามีของอย่าง ’ความรู้สึกผิด‘ ล่ะก็ คงจะไม่มาถึงจุดนี้หรอกค่ะ“

”จะเพิ่งมารู้สึกอะไรอย่างนั้นเอาตอนนี้ มันน่าตลกออก“

“ถ้ามันเป็นความรู้สึกที่บริสุทธิ์อย่างนั้น ก็คงจะดีสิคะ?”

เพราะงั้นถึงในบรรดาออริจะมีพวกคลั่งรักหลายคน แต่ไม่มีใครอาการหนักเท่ารินะอีกแล้ว

แถมไม่มีใครจะเห็นดีเห็นงามกับทุกอย่างของอีกฝ่ายเท่ารินะด้วย เพราะคนอื่นน่ะยังมีเส้นศีลธรรมกั้นไว้…

รินะไม่มีอดีตที่เป็นปม ไม่มีอะไรบีบบังคับ แถมโดนเตือนตั้งแต่ครั้งแรกแล้วว่าตัวเองทำเรื่องผิด

แต่ยังทำต่อ ไม่มีความรู้สึกผิดหรืออะไรทำนองนั้น ไม่มีความเห็นใจต่อคนอื่น ขอแค่ได้ตอบสนองความสนใจตัวเอง

อย่างนั้นแหละ

ถ้านี่เป็นเรื่องของคนอื่นแล้วเจอคนที่ความสัมพันธ์แบบเอ็นด์กับเกรซ คงตบโต๊ะบอกว่าแฟนกันชัดๆ แต่พอเป็นลูกตัวเองดันคิดไม่ออก

เป็นคู่ที่คิดมานาน จนถึงตอนนี้ก็ยังคิดว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่คืออะไร เป็นเพื่อนที่สนิทและไว้ใจกันมากที่สุด เป็นผู้ช่วยเหลือของกันและกัน เป็นคู่หูที่คงจะอยู่ข้างกันไปตลอดกาล

คำถามเดียวคือ นี่คือความรักในเชิงโรแมนติกรึเปล่า?

ไวลด์ ลูกศิษย์(แต่งตั้งตัวเอง)ผู้เคารพบูชาฟรีดพอๆกับความอิจฉาต่อใครก็ตามที่ดูสนิทหรือได้รับความสำคัญจากท่านอาจารย์ :

มันควรเป็นข้า!!

โชโกะ > คางาริ(อุซามิมิ)

“ทฤษฎีสะพานแขวนครับ…ฮ่ะๆ ตอนแรกก็คิดอย่างนั้น แต่ไม่ใช่หรอก ผมคิดว่าตัวเองผิดหวังกับผู้คนและโลกนี้มากจนเป็นความเกลียดชังแล้ว”

“แต่คางาริคุงบอกว่า…ผมผิดหวังเพราะยังคาดหวัง ยังใยดีโลกนี้ เลยอยากให้เขารอดแค่คนเดียวก็ยังดี—แต่ไม่ต้องห่วงหรอกนะ เพราะเราจะรอดไปด้วยกัน…น่ะ“

รินะ > มิคาโดะ

“ไม่มีจังหวะที่ชัดเจนหรอกค่ะ…แต่คิดว่าหัวใจของฉันสั่นไหวเป็นครั้งแรก ก็คือตอนที่ได้รู้ตัวตนของมิคาโดะคุง ตอนที่ได้รับฟังแผนการ ตอนที่แสงสนธยาตกกระทบใบหน้าของเขา—หลังจากนั้น พอได้เฝ้าสังเกตมิคาโดะคุงไปเรื่อยๆ ฉันก็คิดว่านี่คือความรัก?”