"แน่นอนค่ะ"

"ฟลอร่า ช่วยไปเอาขนมมาเพิ่มหน่อยได้ไหม"

วันนี้โต๊ะน้ำชามีแขกเพิ่มถึงสองชีวิต ขนมที่ตระเตรียมไว้ตอนแรกคงไม่พอ

แม้จะส่งเสียงกรุ้งกริ้งไม่ค่อยพอใจนัก แต่ฟลอร่าก็ยอมบินออกไปหาขนมมาเพิ่มให้ตามที่หญิงสาวขออยู่ดี

"เดี๋ยวฟลอร่าจะตามมา เราไปที่สวนกันก่อนเถอะค่ะ"

หล่อนประคองถาดชุดน้ำชาก้าวนำไป เพราะอุบัติเหตุเมื่อครู่ทำให้ช้านิดหน่อย หวังว่าโต๊ะในสวนจะยังไม่ถูกจับจองจนเต็ม

เมื่อตกลงเรื่องชื่อกันเรียบร้อย เซลีนก็ก้าวนำไปที่แผงลอย หล่อนสั่งเนื้อกระต่ายมาสองไม้

แต่เมื่อรับเนื้อสองไม้มาจากเจ้าของร้านและหันกลับมามองอีกฝ่ายแล้วก็เหมือนจะเพิ่งนึกออก

"องค์— เดลทานเนื้อกระต่ายเป็นไหม ถ้าไม่จะสั่งอย่างอื่นก็ได้ ฉันเลี้ยง"

เกือบหลุดแต่กลับมาได้

ชายหนุ่มดูสีหน้าไม่ค่อยดีเอาเสียเลยเมื่อเอ่ยถึงพี่สาวของตน แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องที่จะสามารถถามออกไปได้ตามใจ

"ได้ค่ะ"

แม้ชะงักไปแวบหนึ่งเมื่อเขาเสนอว่าจะเรียกพยางค์หลังของชื่อ แต่ก็ตอบตกลงไป ไม่มีคนเรียกเธอด้วยชื่อนั้นมานานแล้วตั้งแต่กลายเป็นชนชั้นสูง

อาจเพราะแบบนั้น บรรยากาศรอบตัวของหญิงสาวจึงค่อยๆผ่อนคลายลงจากตอนแรก

(+)

นี่เธอน่ากลัวเกินไปเหรอ

เพียงแค่อยากให้อีกฝ่ายระวังให้มากขึ้นสักหน่อย สังคมชนชั้นสูงไม่ได้ใจดีขนาดนั้น

ไม่ได้คิดจะกดดันแต่เพราะใบหน้าที่ไร้รอยยิ้มและน้ำเสียงเรียบนิ่งคงทำให้เด็กหนุ่มคิดว่าเธอตำหนิเขา

เอายังไงดีนะ—

"คุณเด็ปบี้"

"หากคุณไม่มีธุระด่วนล่ะก็ ฉันอยากเชิญคุณมาร่วมโต๊ะน้ำชาค่ะ"

"ถ้าไม่รังเกียจสภาพมาการองที่แตกไปนิดหน่อยนะคะ"

รู้สึกเหมือนทำอะไรไม่ดีลงไป

หญิงสาวก้มลงมองตามสายตาของเพื่อนร่วมชั้น

บนถาดนั้นมีเค้กอยู่สองชิ้น ช็อกโกแลตครีมสดและสตรอเบอร์รี่ช็อตเค้กที่เหลือเป็นชิ้นสุดท้าย

หรือว่า—

"หากองค์หญิงไม่มีธุระอะไรต่อ สนใจมาร่วมโต๊ะน้ำชาด้วยกันก่อนไหมเพคะ"

"หม่อมฉันยกเค้กให้องค์หญิงเลือกก่อนชิ้นหนึ่งเลยเพคะ"

หากไม่ได้เข้าใจผิดไป เหมือนว่าเธอจะอยากทานเค้กที่เหลือเพียงชิ้นสุดท้ายนั่นน่ะ

คำถามถูกตอบโดยชายหนุ่ม และหญิงสาวนั้นเข้าใจถึงต้นสายปลายเหตุแล้ว

หล่อนเงียบไป ดวงตาจับจ้องอยู่ที่พัฟบอลทั้งสอง ฟลอร่ากำลังบินวนไปมา เสียงคล้ายกระดิ่งลมดังราวกับกำลังช่วยปลอบแซนดี้ด้วยอีกแรง

"บางที สิ่งที่เราคิดว่าเป็นเรื่องเล็กๆ แต่สำหรับผู้อื่นแล้วอาจเป็นเรื่องใหญ่ก็ได้นะเพคะ"

หวังว่าจะไม่ทำให้อีกฝ่ายขุ่นเคือง

"การที่ต้องถูกทิ้งไว้คนเดียวนั้นไม่ฟังดูน่าเศร้าหรือเพคะ?"

"เดล"

เพราะเห็นด้วยกับอีกฝ่ายและได้รับอนุญาตแล้วจึงซ้อมเรียกชื่อขององค์ชายรอบหนึ่งเพื่อให้ชินปาก

"เซลีนก็พอค่ะ เรียกรุ่นพี่กลางตลาดที่เต็มไปด้วยสามัญชนนั้นก็ฟังดูแปลกเช่นกัน"

"และถ้าไม่รังเกียจ ไปซื้อนั่นมาทานด้วยกันก่อนไหมคะ?"

ยังไม่ได้ตอบคำถามในทันที แต่กลับชี้ตรงไปยังร้านเนื้อเสียบไม้ที่อยู่ไม่ไกลนัก กลิ่นของมันหอมจนทำให้คนที่ท้องว่างอยากเดินเข้าไปลิ้มลอง

คนท้องว่างคนนั้นคือเธอเอง

"ม้านั่งคงไม่ใช่สถานที่ที่เหมาะแก่การนอนนัก อย่างไรท่านก็คงหลับไม่นานหรอกค่ะ"

กระชับเสื้อคลุมที่ได้รับคืนมา หญิงสาวไม่ได้ตอบสนองต่อคำพูดหวานหูที่อีกฝ่ายเอ่ย แต่พยักหน้าตอนรับอีกประโยคหนึ่ง

"นั่นก็อาจจริงดังท่านว่า"

"แม้จะแตกต่างไปเสียหน่อยที่เลือกที่นอนเป็นม้านั่ง แต่ก็ถือว่าเป็นประสบการณ์ครั้งหนึ่งสินะคะ"

เหมือนจะเข้าใจแต่ก็ไม่ โลกของชนชั้นสูงเนี่ยเข้าใจยากจริงๆ

ฟลอร่าส่งเสียงงุ้งงิ้งออกมาราวกับกำลังบ่นทั้งเจ้าพัฟบอลที่มาฉกของคนอื่นไปและรวมไปถึงคู่หูของมันด้วย

ส่วนหญิงสาวเดินตามมาก้มลงเก็บกล่องมาการองขึ้นพลิกสำรวจ ดูเหมือนจะมีบางชิ้นที่แตกไปบ้าง แต่โดยรวมแล้วก็ยังทานได้ไม่มีปัญหา

"ฉันน่ะไม่ว่าอะไรคุณหรอกนะคะ แต่กับท่านอื่นนั้นฉันก็ไม่แน่ใจนัก คุณต้องระวังมากกว่านี้นะคะคุณเด็ปบี้"

กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่บรรยากาศรอบตัวนั้นปราศจากความกดดัน

พยักหน้าและตอบอ่อกลับไปแบบไร้เสียง โชคดีที่พัฟบอลของชายหนุ่มที่ชื่อแซนดี้ลอยหนีมาทางที่เธอหยุดยืนอยู่พอดี มือเล็กจึงคว้าจับเจ้าก้อนนุ่มอย่างแผ่วเบา

"เป็นอะไรหรือเปล่าคะ ทำไมถึงร้องไห้ล่ะ?"

แม้ใบหน้าของหล่อนจะไร้รอยยิ้ม แต่บรรยากาศกลับชวนให้ผ่อนคลาย

"ถ้าไม่เป็นการล้ำเส้นมากเกินไปจะช่วยบอกฉันได้ไหมคะ?"

รับผ้าเช็ดหน้ามาจากฟลอร่า— พัฟบอลของตน และช่วยซับน้ำตาอย่างเบามือ

"ค่ะ"

หล่อนพยักหน้าประกอบคำตอบก่อนจะกล่าวต่อ

"จะปล่อยให้ท่านนอนอยู่ข้างนอกแบบนี้นานๆคงไม่ดีนัก"

"แต่จะให้ปลุกนั้นก็คงไม่ดีเช่นเดียวกัน เพราะเห็นว่ากำลังหลับสบาย"

"แต่โชคดีท่านบอกว่าขออีกเพียงห้านาที เราเห็นว่านั่นกำลังพอเหมาะก็เลยรอปลุกน่ะค่ะ"

แม้ไม่รู้จักมักคุ้นเป็นพิเศษ เพียงแค่เคยเห็นผ่านๆ แต่ในฐานะรุ่นพี่ (แค่ปีเดียว) ก็อยากจะดูแลรุ่นน้องล่ะนะ

"ทำไมไม่ไปนอนที่หอดีๆล่ะคะ?"

(ขออนุญาต+นะคะ)

เสียงแหลมดังเข้าโสตประสาททำให้หญิงสาวที่กำลังเดินคุยกับพัฟบอลของตนอยู่ต้องหันไปมองหาต้นตอของเสียงนั่น

นัยน์ตาสีม่วงสบเข้ากับสายตาของผู้ชายคนหนึ่ง แต่เซลีนนั้นไม่เข้าใจความหมาย

เมื่อเห็นว่าต้นตอของเสียงร้องไห้นั้นน่าจะเป็นพัฟบอลของเจ้าตัวเอง หล่อนก็ส่งสายตาตั้งคำถามกลับไป

'ทำไมปล่อยให้พัฟบอลของตัวเองร้องไห้อยู่แบบนั้นล่ะคะ?'

สายตาเหมือนจะตั้งคำถามแบบนั้นล่ะ

ใบหน้าเรียบนิ่งไม่แสดงอารมณ์อะไรออกมาแม้ถูกขอต่อรองเวลา

ถ้าอีกห้านาทีก็คงไม่เป็นไรล่ะมั้ง ไม่อยากจะปลุกคนที่กำลังหลับ

คิดแล้วก็ถอดเสื้อคลุมของตัวเองมาห่มให้อีกฝ่าย และพัฟบอลของเธอก็ราวกับรู้ใจ นำผ้าผืนเล็กออกมาปูบนพื้นหญ้าใกล้ๆ หล่อนนั่งลงและนับเวลาในใจ

เอาล่ะ ครบห้านาทีแล้ว

"ครบห้านาทีแล้วนะคะท่านวินเซนต์ ได้เวลาลุกแล้วค่ะ"

คราวนี้จับแขนของชายหนุ่มแล้วออกแรงเขย่าเบาๆ

(ขออนุญาต+นะคะ)

ระหว่างทางเดินเตร็ดเตร่ก็ได้พบเข้ากับชายหนุ่มที่นอนอยู่บนม้านั่ง

อดคิดไม่ได้ว่าเจอคนกำลังนอนบ่อยจังเลย ทำไมไม่ชอบไปนอนในหอพักกันดีๆล่ะนั่น?

ปกติเธอก็ไม่คิดจะปลุกคนที่กำลังหลับสบาย หากไม่ติดว่านี่ก็เริ่มเย็นแล้วและอากาศก็คงเย็นลงเช่นกัน คงไม่ดีนักถ้าเขาล้มป่วยตั้งแต่เปิดเทอม

เอาล่ะ คนๆนี้น่าจะชื่อ—

"ท่านวินเซนต์? ตื่นเถอะค่ะ"

นิ้วชี้จิ้มเข้าที่ต้นแขนของรุ่นน้องสูงศักดิ์