| LNDBOT | TH/EN |
ในยานลำใหญ่ที่ถูกทิ้งร้างเอาไว้อยู่หลายปี ภายในยานนั้นเต็มไปด้วยแผงควบคุมที่ทันสมัยเกินยุคและแคปซูนต่างๆบนยาน แม้ว่ามันจะไม่ได้ถูกใช้งานมานาน แต่ระบบต่างๆภายในบางส่วนนั้นยังคงดำเนินการได้ตามปกติ ที่นี่มักจะไม่เป็นที่พบเห็นจากใคร เว้นแต่หนุ่มผมบลอนซีดและสหายอีกคนของเขา . . .
ในยานลำใหญ่ที่ถูกทิ้งร้างเอาไว้อยู่หลายปี ภายในยานนั้นเต็มไปด้วยแผงควบคุมที่ทันสมัยเกินยุคและแคปซูนต่างๆบนยาน แม้ว่ามันจะไม่ได้ถูกใช้งานมานาน แต่ระบบต่างๆภายในบางส่วนนั้นยังคงดำเนินการได้ตามปกติ ที่นี่มักจะไม่เป็นที่พบเห็นจากใคร เว้นแต่หนุ่มผมบลอนซีดและสหายอีกคนของเขา . . .
ท่ามกลางป่าสนอันมืดมิด ห่างไกลจากแสงสว่างและผู้คน เสียงร้องรำไรของสัตว์ป่ากลางคืนดังคล้อยออกมาอยู่ไกลๆ แสงจากดวงจันทร์และดวงดาวส่องลอดผ่านเข้ามาในป่าเผยให้เห็นเส้นทางรอบๆ
นัยตาขยายกว้างเพื่อปรับให้เข้ากับความมืด ขายาวก้าวย่ำผ่านใบไม้แห้งและดินที่ชื้นหมอกเย็น
ป่าอันกว้างใหญ่มีเพียงชายหนุ่มผมสีบลอนซีดที่เดินอยู่เพียงลำพัง
ท่ามกลางป่าสนอันมืดมิด ห่างไกลจากแสงสว่างและผู้คน เสียงร้องรำไรของสัตว์ป่ากลางคืนดังคล้อยออกมาอยู่ไกลๆ แสงจากดวงจันทร์และดวงดาวส่องลอดผ่านเข้ามาในป่าเผยให้เห็นเส้นทางรอบๆ
นัยตาขยายกว้างเพื่อปรับให้เข้ากับความมืด ขายาวก้าวย่ำผ่านใบไม้แห้งและดินที่ชื้นหมอกเย็น
ป่าอันกว้างใหญ่มีเพียงชายหนุ่มผมสีบลอนซีดที่เดินอยู่เพียงลำพัง
‘ 𝑾𝒉𝒐 𝒅𝒐 𝒚𝒐𝒖 𝒍𝒊𝒌𝒆 𝒎𝒐𝒓𝒆-𝒎𝒆 𝒐𝒓 𝑳𝒖𝒎𝒊𝒆𝒓𝒆? ’
‘ 𝑺𝒐, 𝒘𝒉𝒂𝒕'𝒔 𝒚𝒐𝒖𝒓 𝒂𝒏𝒔𝒘𝒆𝒓? ’
‘ 𝑾𝒉𝒐 𝒅𝒐 𝒚𝒐𝒖 𝒍𝒊𝒌𝒆 𝒎𝒐𝒓𝒆-𝒎𝒆 𝒐𝒓 𝑳𝒖𝒎𝒊𝒆𝒓𝒆? ’
‘ 𝑺𝒐, 𝒘𝒉𝒂𝒕'𝒔 𝒚𝒐𝒖𝒓 𝒂𝒏𝒔𝒘𝒆𝒓? ’
ฉันบันทึกเทปเสียงนี้เอาไว้ให้เธอเหมือนอย่างเคย แต่ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเธอจะได้ฟังมันมั้ย
ฉันมองเห็นดวงดาวที่สว่างที่สุดจากที่แสนไกล มันคืออุลลุรุ ดาวดวงน้อยของเรา
ฉันยังคงจำมันได้ ในวันที่เราอยู่ที่ป่าฝนดาวตก ฉันเคยบอกเธอเอาไว้ว่าอยากจะพาเธอไปที่นั่น
ฉันไม่เคยลืมมันเลย แต่การจะทำตามสัญญาคงต้องใช้เวลาซักหน่อย
ฉันบันทึกเทปเสียงนี้เอาไว้ให้เธอเหมือนอย่างเคย แต่ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเธอจะได้ฟังมันมั้ย
ฉันมองเห็นดวงดาวที่สว่างที่สุดจากที่แสนไกล มันคืออุลลุรุ ดาวดวงน้อยของเรา
ฉันยังคงจำมันได้ ในวันที่เราอยู่ที่ป่าฝนดาวตก ฉันเคยบอกเธอเอาไว้ว่าอยากจะพาเธอไปที่นั่น
ฉันไม่เคยลืมมันเลย แต่การจะทำตามสัญญาคงต้องใช้เวลาซักหน่อย
*เดินเข้าไปหาเธอเพื่อไล่ต้อนให้เธอจนมุมอย่างช้าๆ*
*เดินเข้าไปหาเธอเพื่อไล่ต้อนให้เธอจนมุมอย่างช้าๆ*
เซย์ยะกุมมือเรียวสวยขึ้นมาแนบกับใบหน้าของตน พรมจุมพิตจากริมฝีปากของตนลงบนฝ่ามือนุ่มของเธออย่างเบาบางแต่แฝงไปด้วยความโหยหา
"วันนี้ใช้เวลากับเธอไปเยอะมากเหมือนกัน แต่ฉันไม่เคยเบื่อเลยนะ"
เซย์ยะกุมมือเรียวสวยขึ้นมาแนบกับใบหน้าของตน พรมจุมพิตจากริมฝีปากของตนลงบนฝ่ามือนุ่มของเธออย่างเบาบางแต่แฝงไปด้วยความโหยหา
"วันนี้ใช้เวลากับเธอไปเยอะมากเหมือนกัน แต่ฉันไม่เคยเบื่อเลยนะ"
เซย์ยะเตรียมของขวัญต่างๆนาๆเอาไว้ให้เธอเพื่อเป็นของขวัญขอบคุณสำหรับความรักที่เธอได้มอบให้
"เลือกมาซักกล่องสิ มันคือของเธอ"
เซย์ยะเตรียมของขวัญต่างๆนาๆเอาไว้ให้เธอเพื่อเป็นของขวัญขอบคุณสำหรับความรักที่เธอได้มอบให้
"เลือกมาซักกล่องสิ มันคือของเธอ"