"อ๋า~"

คลี่ยิ้มแป้นแล้นพอรู้ชื่อ ตาเขียวหรี่ลงจนคล้ายเสี้ยวพระจันทร์คว่ำ

เห็นพยายามจะงับซาโตะก็ทำนิ้วจิ้มจะเข้าปากป้อนให้กัด แต่พอดีนิ้วยาวกว่าปากเขี้ยวนั่นเลยป้อนแก้มให้มนุษย์จิ้มเล่นแทน

"บง~ มา~ รุ~"

ลากเสียงสองยาวไปอีก สองมือก็ผลัดกันจิ้มไปมา ตรงแก้มที หูที เหนียงเอย สันคอเอย

"บงบง~ บ๊งงงมาหรู่ว~
บงบงบ้ง~"
"บ่งบ๊งมารู้~ ว"

(*^▽^)/★*☆♪

บรรยากาศรอบด้านไม่มีอะไรผิดปกติ กระทั่งรู้ตัวก็เป็นเสียงคล้ายของบางอย่างร่วงจากกิ่งไม่ใกล้ไม่ไกล

"นัทสึฮะ~"

เสียงใสของญาติผู้พี่ร่าเริงไร้เสี้ยวความล้า ยิ้มแย้มแจ่มใสตรงข้ามกับคนที่ถูกทักนัก

"ยะโฮ!"

คล้ายมีแสงสว่างจ้าจากเจ้าตัวยังไงอย่างนั้น