ลำบากใจอะ นี่uncomfortableในระดับที่จะไม่พูดออกไปเพราะไม่มีความสบายใจจะพูดด้วยซ้ำ ไม่สบายใจเวลาถูกขอความช่วยเหลือที่ไม่ใช่งานกลุ่มด้วย ด้วยเหตุผลต่างๆนานากุอยากตอบทุกคนที่มาถามว่า ให้ลองไปถามคนอื่นดู กุไม่มีคำตอบให้ I've should have been bitchier

จะว่าแตกหักก็แรงเกินไป คาเวห์รู้ตัวดีว่าเขาเป็นคนเดินออกมาเอง

ไม่รู้สิ ตอนได้กุญแจบ้านหลังนี้มา อัลฮัยษัมที่เห็นเป็นความจริงหรืออุดมคติของเขากันแน่

เขาทาบหลังมือบนหน้าผากร้อนผ่าวของคนร่วมบ้าน อัลฮัยษัมที่กำลังป่วยเป็นเรื่องจริง และหัวใจของเขาที่กำลังบีบรัดจนหายใจลำบากเป็นความจริง

“ไม่ต้องตื่นตูมไป..ฉัน” เสียงคนผมเทาแหบจนแทบขาดหาย

“คนที่เพิ่งอ้วกไปมาพูดฉันคงเชื่ออยู่หรอก"

หลังเรียนจบ เขาอยู่ที่ท่าเรือormosเป็นส่วนมาก ไม่แปลกที่จะไม่เจออัลฮัยษัมที่ทำงานเสร็จก็ตรงดิ่งกลับบ้าน ยิ่งอีกฝ่ายย้ายมาอยู่บ้านหลังใหม่นี้ด้วยแล้ว...

ความผิดหวัง ความล้มเหลวจากความขัดแย้งของอุดมคติและความจริงจะย้อนกลับมาหลอกหลอนยามเมามาย บางครั้งเขาจะนึกถึงเด็กหนุ่มผมเทาในความทรงจำ เพราะนั่นเป็นอีกครั้งที่อุดมคติของตนและความจริงของอีกฝ่ายขัดแย้งกันจนเราแตกหักในที่สุด

เคยนั่งดูดอกบัวริมสระที่สวนข้างสถาบันด้วยกัน เคยนอนกลางวันใต้ต้นไม้โดยมีฮัยษัมอ่านหนังสืออยู่ข้างๆ เคยฉลองโปรเจคที่บุษบาคาเฟ่ เคยจูงมือกันเดินไปตามท้องถนนในวันเทศกาล เคยเถียงกันหน้าร้านที่บาซาร์ เคยเดินส่งจนถึงบ้านในตอนค่ำ

คาเวห์ชอบช่วงเวลาที่ได้อยู่กับอัลฮัยษัมมาโดยตลอด ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่มันเริ่มปวดใจและกลายเป็นความคับข้องที่ตนปิดผนึกไว้ก้นหีบ