#ROC_beta04

เธอเหนื่อย กล่องเสียงของเธอได้รับบาดเจ็บ แม้เด็กๆ คนอื่นกำลังกรีดร้อง แต่เธอไม่สามารถส่งเสียงอะไรได้ด้วยซ้ำ

เธอจึงนอนแน่นิ่ง ให้ทหารรุมทุบตีเธอ หวังว่าจะมีเสียงเล็ดลอดออกมา

แต่ความคิดของคารินกำลังอยู่ที่อื่น..

เหล่าพาเหรดที่เต็มไปด้วยตัวละครจากนิทานที่เธอชอบ ออกมาเล่นบทเพลงกล่อมที่เธอไม่คุ้นหู ในขณะที่สติของเธอค่อยๆ เลือนราง

'เดี๋ยวทุกอย่างจะสบายดีแล้ว'

(CW: แผลไฟไหม้)

(คารินช่วงอีเวนท์ 03 และ 04, สตอรี่ตอนอีเว้นท์ 02 โดนไฟแคมป์เผาทั้งตัว ของหลายอย่างถูกเผาไปหมด ยกเว้นอาวุธของตัวเองและหน้ากากไม้ที่เหมือนจะไม่ได้รับผลกระทบอะไรเยอะ ต่างจากร่างกายตัวเอง)

[TW: การบรรยายเกี่ยวกับการถูกไฟเผา / รูปที่อาจทำให้ไม่สบายใจ]

ไม่ทันที่จะได้ตอบสนองอะไร ลูกไฟพุ่งเข้ามาที่หน้าของเธออย่างจังและจมูกกับแก้มแดงถูกเผาไหม้โดยทันที

เธอกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ายังมีเศษไม้ที่พุ่งเข้ามายังแขน ขา และลำตัวของเธอ ผิวหนังแต่ละส่วนถูกละลายด้วยฤทธิ์ของเปลวเพลิง

#ROC_beta02 #โรลปิด
[TW: ความรุนแรงกับเด็ก]

เป็นเวลามากกว่าสองวันหลังจากผ่านบททดสอบแรก และคารินใช้เวลาทั้งหมดไปกับการหลบหนอนทราย และเดินไปอย่างไม่มีจุดหมาย

โชคยังดีที่เธอเจอกับเพื่อนร่วมทางสองคน ได้พบกับซากปรักหักพังกลางทะเลทรายให้พวกเธอค้างแรมสำหรับวันนี้

เสียงงึมงำดังมาจากคาริน เธอเองแม้จะนอนหลับได้ ก็ไม่ได้นอนหลับสบายนัก

พอตื่นขึ้นมาอีกที ดาร์ลีนก็หลับปุ๋ยไปแล้ว ทำให้เธอรู้ว่าถึงเวลาของเธอที่จะต้องเฝ้ายาม

คารินลุกไปนั่งไม่ห่างไกลจากเพื่อนมากนัก ก่อนจะแอบหยิบตุ๊กตาไม้ม้าและตุ๊กตาไม้คนมาตั้งเป็นเพื่อนร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกัน

> คารินตื่น
> คารินทำหน้าที่เฝ้ายามให้กับกลุ่มต่อ

(oml)

คารินสังเกตเห็นดวงตาของฮิลด์ เข้าใจในทันทีว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรและมันทำให้ใจของเธอตกไปอยู่ตาตุ่ม

เธอไม่มั่นใจนักว่าพรุ่งนี้เธอจะรอดจากอะไรก็ตามที่จะเกิดขึ้น แค่นึกมันขึ้นมาก็อยากจะร้องไห้อีกรอบ

น้ำตาของเธอเริ่มก่อตัว แต่เธอฮึบไว้
อีกฝ่ายกำลังเสียกำลังใจ อย่างน้อยๆ ก็กล่าวคำที่ช่วยให้ความหวังบ้าง

"..."
"อื้ม...!"

เธอสูดน้ำมูกดังระหว่างพูด

"..จะผ่านไปให้ได้!"
"สัญญา!"

"คือ-เอิ่บ"

นั่นคือวิธีการทำให้ตัวเองหลับของอีกคนเหรอ? คนที่นี่แปลกชะมัด

"เจ้าจ้องมา ...ล-แล้วข้ากลัว"
"ไม่จ้องหรือหันมานี่ได้ไหม"

ระหว่างพูดอธิบาย เธอก็เริ่มน้ำตาซึมโดยไม่รู้ตัว

(ขอมาเล่นรูท A!)

เสียงสั่นเท้าที่เต็มไปด้วยความกังวลหยุดชะงัก คารินหันมามองนิ้วปริศนาที่แตะหลังมือ หน้าตาคนต่างถิ่นแดงก่ำจากการร้องไห้เมื่อไม่นาน สายตาของเธอสลับไปมาระหว่างมือที่ว่าและใบหน้าของเจ้าของ

"ช-ข้าหมายถึง-ไม่."

"...ถามอะไรเนี่ย?"

สีหน้าที่หวาดหลัวเมื่อกี้หายไปหมดเกลี้ยง มีแค่ความมึนงง
คำถามเริ่มบทสนทนาที่แปลกพิลึกชะมัด

#ROC_COMMU

"ไม่เอาแล้ว! ทำไมข้าต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วย!"
.
.
"...ฟู่ว ท่องไว้ ท่องไว้ ...ทุกอย่างจะโอเค ทุกอย่างจะไม่เป็นไร.."

__________________

Ilona Sankari (อิโลน่า ซังคาริ) | 'Karin' (คาริน) / 'คนที่ชอบร้องไห้บ่อยๆ สภาพอดสูจนไม่น่ามอง'

Female | Human | Rousselot

DOC: shorturl.at/x173R

(เทส)