ซานโดรยกคิ้วเล็กน้อยกับข้อกล่าวหา ฟังดูไม่น่าใช่สิ่งที่ผู้ช่วยตัวน้อยของเขาจะทำเลย

"เป็นเด็กพูดมากตั้งแต่ตอนไหนกันนะกิซโม" ได้แต่ออกปากดุพอเป็นพิธี ก่อจะหันไปก้มหัวให้คู่กรณีเล็กน้อย

"ฉันขอโทษแทนเขาด้วยนะ เวลาอยู่กับคนอื่นเขาค่อนข้างขี้อายน่ะ คงไม่ได้ตั้งใจ ใช่ไหม?"

น้ำเสียงเรียบนิ่งกดดันให้พัฟบอลจิ๋วพูด มันก็พยายามเค้นเสียงอันสั่นเทาออกมา

"ขอโทษครับ ...ผมสกปรก"

จะร้องไห้แล้วนั่น

(อ้ย ขอบคุณนะคะะ 🥹🥹)

(ได้เลยค่ะ🙌)

(เย้ย แวะมาทักทายกันได้นะคะะ)

(ได้เลยค่ะะ)

และไม่รู้ว่าเพราะเห็นหน้าแล้วนึกถึงน้องสาว หรือเพราะโรคระเบียบจัดมันกำเริบหลังได้เห็นผมยุ่ง ๆ เขาจัดการถักเปียให้ใหม่โดยไม่ได้เอ่ยปากถาม

"ขอเวลาหน่อยนะเฟลิเซีย พันกันยุ่งมากเลย" <<เนียนถักเปีย

(/ลากสังขาร เฟเลียจังน่ารักชะม้าด อวยยศอีกรอบ😞)

ซานโดรหันไปตามเสียง ซึ่งต้นเสียงก็ไม่ใช่คนแปลกหน้าที่ไหน เขาฟังเรื่องของเธอมาตลอดทั้งปิดเทอม

"ได้อยู่แล้ว" เขาส่งยิ้มให้ก่อนจะเดินไปข้างหลังเฟลิเซีย
"ขออนุญาตนะ"

ว่าแล้วก็บรรจงแก้พันให้อย่างเบามือ ซับซ้อนแต่ไม่นานก็หลุด

+

เทเรซ่าเอียงศีรษะใช้เวลาซักนิดกับประโยคที่อีกฝ่ายกล่าว

🗿 เหมือนจะตระหนักรู้

“ อ อ ม-มองอยู่แต่แรกเลยงั้นเหรอคะ?”

ช่างน่าอับอายสำหรับเธอ เทเรซ่าเม้มปากแน่นก้าวถอยไปสามก้าว

เขาจะคิดยังไงนะ มูมมาม? น่าเกลียด? แย่แล้ว ๆ ๆ

“ขออภัยนะคะ ฉันต้องไปเด็ดดอกไม้ก่อนค่ะ” หญิงสาวกล่าว ถอนสายบัวให้ ก่อนจะหันหลังวิ่งหนีออกไปพร้อมใบหน้าแดงแจ๋

’อยากจะดิ่งพสุธาชะมัด‘

(ขอบคุณเช่นกันค่ะะ เอ็นดูน้องเทเรซ่ามากมาย 🥹🤲)

"เด็ดดอกไม้?"

เจ้าชายยืนนิ่ง ดูเหมือนจะเผลอพูดสิ่งที่ไม่ควรพูดออกไปเสียแล้ว ไม่ทันจะได้ขอโทษ อีกฝ่ายก็ดันวิ่งหนีไปเสียก่อน

บอกได้คำเดียวว่าขายหน้า เล่นทำคู่สนทนาวิ่งหนีไปแบบนั้น

เขาส่งยิ้มเสียใจให้ผู้คนบริเวณนั้นที่เห็นเหตุการณ์ ทำได้เยี่ยมมากซานโดร นายสร้างความร้าวฉานตั้งแต่วันแรกในปีสุดท้าย

"ด้วยความยินดี"

"ซานโดร ริชมอนด์ บาร์คารัม"

แนะนำตัวกลับก่อนจะส่ายหัวเบา ๆ แทนคำตอบ

"ไม่เป็นไรหรอก เธอเก็บไว้ใช้เองได้เลย"

"ถือว่าไถ่โทษที่เสียมารยาทมองเธอ"

เจ้าชายว่าเสียงอ่อนด้วยไม่อยากให้เด็กสาวเป็นกังวล แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเมื่อครู่อีกฝ่ายกินได้น่าอร่อยมาก

(น่ากัวมาก SOS 😭😭)

"และไม่ว่าใบไม้หรือดอกไม้เหล่านั้นจะแปรสัณฐานไปขนาดไหน เปลือกไม้ก็ยังคงสภาพอย่างเดิมทุกฤดู"

เจ้าชายตอบกลับไปตามคติทางบ้านตนด้วยน้ำเสียงล่องลอยเล็กน้อย

"ซานโดร ริชมอนด์ บาร์คารัม จากโคเรเฟต"

เขาแนะนำตัวกลับพร้อมก้มหัวให้เด็กสาวทั้งรอยยิ้ม

"น่าเสียดาย ปีนี้เป็นปีสุดท้ายของฉันแล้ว" สายตาจับแก้วที่สะท้อนแสงไฟ

"ความรู้สึกตอนมาที่นี่ครั้งแรก เป็นยังไงหรอ ฉันลืมมันไปแล้ว"

( H E L P 😭😭😭 )

"ชื่อเอลฟีน่าก็น่ารักออกนะ" น้ำเสียงออกขบขันเล็กน้อย

เขาพยักหน้าแทนคำตอบ อีกแค่ปีนี้ปีเดียวก็จะได้กลับบ้านถาวรสักที

"ได้สิ ถ้าสงสัยหรือมีปัญหาอะไรก็ปรึกษาฉันได้ตลอดนะ"

ชายหนุ่มกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

(เดี๋ยวเถอะ อย่าให้ถึงตาชั้น 😭😭🫵🫵)