‘กลับไปแล้วอย่าทำเครื่องบินตกอีกนะ.. พ่อทหารโง่’

พี่ทิตย์และพ่อแก้ว

🥀

ประโยคที่ว่า

“เธอเคยถามว่าฉันชอบดอกเปราะภูขาวใช่หรือไม่ ใช่ ฉันชอบดอกไม้นั้น... แลดูเหมือนตอนนี้น่าจะชอบเพิ่มอีกพันธุ์เสียแล้ว

ดอกไม้ป่าน่ารักดอกหนึ่ง

ดอกอะไรก็ไม่รู้

กลิ่นหอมเหลือเกิน”

จึงเป็นคำพูดที่อ่านแล้วอบอุ่นหัวใจ แต่พอย้อนกลับไปอ่านใหม่ก็กลืนก้อนสะอื้นไม่ลงจริงๆ

แต่เมื่อแผลกายหาย ทหารหนุ่มก็ต้องกลับไปประจำการ สิ่งที่เรียกว่าความรักและความผูกพันจึงหมดหนทางไขว่คว้า

สัตย์สาบานหนึ่งเกิดขึ้น ณ ที่แห่งนี้
‘ผาซ่อนแก้ว’ จึงเป็นสถานที่ที่สวยงามแต่กลับยิ่งทำให้ใจคนหม่นหมองลงไป..

รักแรกพบจึงบังเกิดเคล้ากลิ่นดอกแก้ว ท่ามกลางลานผาที่เต็มไปด้วยดอกเปราะภูขาว

ท่ามกลางไฟสงครามที่ร้อนระอุ ทหารอากาศหนุ่ม ‘เทพาทิตย์’ ทำเครื่องบินตกที่ใจกลางผืนป่า จากนั้นก็ได้ ‘พ่อแก้ว’ ช่วยชีวิตไว้ ใช้ชีวิตด้วยกัน กวนกันบ้างเถียงกันบ้าง ยุกยิกยึกยักไปมา สุดท้ายความรู้สึกบางอย่างก็ถูกถักทอ

เรียบง่ายแต่เจ็บปวดเป็นอย่างยิ่ง คือนิยามที่อยากมอบให้กับหนังสือเล่มนี้

มันมีความละเมียดละไมในการเล่าเรื่อง การหาจังหวะขยี้คนอ่านด้วยความหอมหวานในอดีตที่เอากลับคืนมาไม่ได้ เฝ้ารอร้อยวันพันปี ‘เกือบ’ จะไม่มีโอกาสได้พานพบ

บางอย่างบางตัวละครก็ขมวดคิ้ว มันอะไรขนาดนั้น เหตุการณ์บังเอิญก็ชวนเอ๊ะบางครั้ง

แต่เป็นเรื่องหนึ่งที่จี้จุดในใจได้พอดิบพอดี อยากเป็นกำลังใจให้ผู้หญิงทุกคนที่ต้องผ่านเรื่องราวเหล่านี้ด้วยตัวคนเดียว ไม่ผิดหวังที่หยิบมาอ่าน

การกลับมาพบกันอีกครั้ง แม้ว่าบนใบหน้าจะฝากริ้วรอยและร่องรอยของประสบการณ์ไว้มากน้อยเพียงใด แต่ในสายตาของใครคนหนึ่ง นับว่าคุณยังคงงดงามและสดใส

เข้าใจบริบทสังคมความเป็นไป เราเห็นใจเธอในฐานะผู้หญิงคนหนึ่งกับเรื่องราวที่ต้องประสบพบเจอ เสียใจกับเธอ บางทีก็ท้อแท้ไปพร้อมกับเธอ จากเด็กผู้หญิงที่สดใส ผ่านไปหลายปีเกือบจำไม่ได้ ซีด ผอม ก้มหน้าก้มตาเดิน ยิ้มไม่ออก เศร้าไม่สุด

หัวอกผู้หญิงคนหนึ่งที่ผ่านเรื่องบางอย่างมา เสียสละมา ต่อสู้กับมันมา ต่อให้ต้องกลับไปถามหาต้นสายปลายเหตุอีกร้อยครั้ง แต่นั่นมันก็คืออดีตของคนคนหนึ่ง ช่วงวัยที่ทำพลาด ณ เวลาหนึ่งเท่านั้น แต่โตมาจึงได้เข้าใจ