“ยานางิ ยูเอะ”

“ยังไงก็ฝากตัวไว้ด้วยนะ...” นัยน์ตาสองสีหรี่ลง “คุณจิ้งจอกดำ”

บทบาทーถูกสลับแล้วเรียบร้อย

(สไลด์มาแล้วคับบ)

ซากุระที่มานั่งอยู่สักพักหันมามองคนที่พูดพึมพำกับนกน้อยบนไหล่

เขาขยับเมียงมองคนที่พูดไปเรื่อยพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนที่ทำให้โลกทั้งโลกสดใสขึ้นทันตา

ทว่าไม่นานที่อีกฝ่ายหันมาก็ทำให้เขาชะงักไปชั่วครู่ บรรยากาศกระอักกระอ่วนจากความเงียบอยู่เพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่ซากุระจะตัดสินใจทำบางอย่าง

"จิ๊บ~"

เสียงใสขานรับอีกฝ่ายแทนนกที่เกาะบนไหล่

"แม้จะรู้สึกอยู่พักเดียว แต่ก็ยังได้รู้สึก.."

ดวงตาสีหวานมองสื่อคนตรงหน้าด้วยความจริงใจ และน้ำเสียงเย็นเนิบช้าปลอบประโลมคนฟัง

"ไม่นานก็จะหายไป ความเจ็บปวดก็ด้วย"

ซากุระยิ้มอย่างอ่อนใจ เขาหลุบตาลงมองมือที่จับไว้อยู่ เขาขยับมือทั้งสองข้างไปกุมมือขาวซีดนั้นไว้

"เป็นผีแล้วก็ใช่ว่าจะไม่รู้สึกนี่นา"

มือที่เย็นเฉียบถูกเกาะกุมในอุ้งมือของเขา

"นี่ไง รู้สึกมั้ยว่าจับมือกันแบบนี้น่ะอุ่นกว่า"

"ขนาดเป็นผีแล้วยังรู้สึกอุ่นได้เลย"

ซากุระกระชับมือทั้งสองข้างไว้แน่น หวังจะให้ความอบอุ่นในกายถ่ายทอดมาถึงอีกฝ่าย และให้อีกฝ่ายรู้สึกมั่นคง ไม่โดดเดี่ยว

+

(มาบวกครับ อยากกินปลาบ้าง-)

ซากุระที่ออกมาเดินสำรวจมองเห็นคนตกปลาอยู่ไกลๆ ก็เข้าไปหาด้วยความสนใจ

ปลาตัวใหญ่ที่ดิ้นขลุกขลักในมือหนาทำเอาเขาตาโต

"ว้าว ตัวใหญ่มากเลย"

เขาพูดชมออกไปอย่างตกตะลึง

"คุณตกปลาเก่งจังเลยครับ"

(อีกนิดหน่อยจะหมื่นน่ะครับಡ⁠ ͜⁠ ⁠ʖ⁠ ⁠ಡ)

(จริงหรอ~ มั่วรึเปล่าน่ะ)

(นึกว่าเสื้อหลวม เพราะตัวเหลือจิ๋วเดียว╰⁠(⁠*⁠´⁠︶⁠`⁠*⁠)⁠╯)

(อย่าลืมตัดแขนเสื้อออ)

(มาร่วมแจมคับ)

น้ำตาที่ไหลรินตกกระทบบนหน้ากาก ซากุระเงยหน้าขึ้นเหม่อมองไปทั่วบริเวณ เขาสะดุดเข้ากับชายหนุ่มคนหนึ่งที่ทรุดลงเมื่อสวมหน้ากาก

เขาวางหน้ากากลง เข้าไปหาอีกฝ่ายแตะหลังอย่างเป็นห่วง

"ไม่เป็นไรนะครับ"ซากุระถามเสียงค่อย

ใบหน้านวลที่ยังคงเปียกจากรอยน้ำตาขยับเข้าไปมองใกล้ๆอย่างเป็นห่วง

(รุ่นพี่ดูอันตรายจังเลย~)

(หืมมม?)

"มัวแต่เชื่อสิ่งที่ถูกป้อนให้จากอะไรไม่รู้ก็น่าลำบากใจจริงๆ ครับ"

นิ้วเรียวยาวยกขึ้นแตะไปที่กลางอกเสื้อของคนตรงหน้า

"เพื่อที่คุณจะได้มีอะไรยึดเหนี่ยว..."

"เพื่อที่ผมจะได้มั่นคง.."

"เพื่อที่'เรา'จะไม่สั่นคลอน"

เขาเน้นหนักในคำพูดประโยคสุดท้าย

"เพราะงั้น.. เพราะแบบนั้นตอนนี้ผมจึงนิ่งเฉยและยอมรับสิ่งที่ได้มา และคว้าโอกาสครั้งใหม่"

เสียงครางเครือในคอดังขึ้นคล้ายเสียงแมว ซากุระหลุบตาลง เขานึกถึงวินาทีแรกที่เขาลืมตาขึ้น

เขาเองก็ไม่เชื่อ จึงได้ทำบางอย่างเป็นการขัดขืน

และนั่นเป็นการตัดสินใจที่ผิดมหันต์ของเขา.....

"ผมเองก็ไม่รู้สิครับ ก็แค่ยอมรับในตอนนี้เท่านั้น" ใบหน้าของเขาหันไปมองผู้คนโดยรอบที่ต่างก็แตกตื่น ก่อนจะหันหน้ากลับมามองคู่สนทนา

"อย่างไรก็ต้องตามหาความจริงให้ได้อยู่ดี"

+