Arayacaktım geçmiş olsun için. Sonra akıllanmadın mı sen, yoksun ki zaten onlar için, dedim. Kimseyi de arayasım yok. Heyecanım da yok. Azar azar bitiyorum.

Yarım asra yaklaşan ömrüm der ki iyi ol vü dahi vicdanlı. Ama hep hoşgörülü hep nazenin hep alçakgönüllü olma. Seni haznede hazır görür en kolay ihmal edilebilen kişi bellerler.

Her şey diyor mu "Çek elini, eteğini artık akan şehrin hengamesi, vaatleri, renginden ve ışığından" bana? Zihnimiz hasarlı, hislerimiz tekrar ediyor. Akıl yürü, hissiyat orda kal diyor.

- Sevgilinizin ayrılmak istediğini nasıl anladınız ilk?
- Elleri üşümüştü. Tuttum ısıtmak için. Tutmak istemez gibiydi. Serbest bıraktı parmaklarını. Kavramak istedim, karşılık vermedi. Konuşmuyordu da...

E ne oldu şimdi? Her şey iyiye bağlanmışken neden itildim ben? Ne oldu diye soruyorum ve muhatabım hem söylemiyor hem de hatırlamıyorum.diyor.

Ama bazı dişliler bazı çarklılara uymuyor. Düzenek işlemiyor. Galiba anlaşılamıyor ve anlamıyorum. Ve şu var: Dinlenmek için tekneyi çektiğin liman olmak insanı üzer. Yok, buna tamam olmasın kimse. Kendinizi koyuverdiğiniz, huzurlu, heyecansız liman bellemeyin kimseyi, demeli.

Üç dört kişi hariç kimse anlayışımı, vefamı, dayanışmacı tavrımı anlamıyor. Hep yanlarında olacağıma itimatla ihmal ediyorlar. 2025 hüsranlarla bitiyor. Herkes sıraya geçsin, hepinize tek tek küsücem.

Gözüm döndü, sinire kestim, aklım sıçradı. 11 Kasım 2025 budan böyle, kendime, dönen devranın çentik vurulmuş günü olsun dedim. Her manada, her manada.

Demiş ki sonra prenses, bu vakitten sonra zengin koca olur ancak, senin daha yakışıklını bulursam onu da tercih edebilirim, ayrıca kas da yapsan kuvvetlensen keşke. Demircinin mülayim oğlu da bunlar al sancak yahu vü gözün gördüğü halde görmezden geliyorsun demiş, içinden, kendi kendine.

Neymiş, de bakalım! Kimseler onları gördüğün yerde olamaz imiş. Beklentilerin mübalağa imüş. O kusurlar ki sineye çekmezisen hep mesele yaradup durur imiş. İnsan evladı, bak beri, sen hüsrana uğratmadan insan olamaz mısıng?

Senelerdir ortamlarına dahil olmak adına emek harcadığım bir grup dostula muhabbete veda ettim. Nazarımda nadide bir yeri olanların dahi derdimi anlamaması şaşırtıcıydı. Her seferinde üzülmektense deyip eski tecrübelerime binaen yara bandını yoldum, derim kalktı. Olsun, muvakkattir.

Günlük gibi kullanayım burayı, münasiptir. Büyük güven bunalımı evresi başladı ömrümde Eğer ben hafifçe ruh sağlığımı yitirmiyorsam, kimseye samimiyet, his bağı, duygudaşlık üzerinden de güvenmemek icap ediyor diye düşünmeliyim artık. Tutarsız ve bencil olmakla nasıl derdi olmaz milletin?

İnsan küsünce, darılınca, mesafe koyunca bir rahatlık basıyor gönlü. Yükü yıkmak, dar paçayı yırtarak sökmek, ayakkabının topuğuna basmaktaki tatsız rahatlık.

Ben hayatın beni her dakika meşgul etmesini hiç anlayamıyorum. Evet, herkes böyle. Ama bir yerde, ölmeden evvel de her şey sabitlenmeli. Yorulmadınız mı? Bi ben mi yoruldum?

Demin bi yere tarih attım, imza bi de. Bi arkadaş neden 2024 olarak tarih attığımı sordu. Fark etmemişim. 2024'te kaldı çünkü aklım. Gelemedim bu yıla.

:*

Bir şeyler hiç oturmuyor. Oturan yerinden oynuyor. Başka yollar başka yerlere çıkıyor, kimi yollar bambaşka yerlerde bitmiş oluyor, kimi yol zaten kapanmış oluyor.

İrili ufaklı çok aksilik çıkıyor önüme. Azar azar, sık sık. Büyük bir belanın parçalara ayrılıp önüme düşüşü müdür, bilemedim. Öbür türlüsü fena olurdu.