จับมือไว้แล้วไปด้วยกันค่ะ เราก็มีกันแค่นี้ 🥹🥹

ชูมือสูง ๆ จากตรงนี้ ชาวตี๋ฟ้า ริชหนิงตรงนี้ค่า

ฟินจนร้องไห้มีจริงค่ะ การกระทำคู่ชีวิตมาก เรือพระราชทานที่สุด

“ พะยะค่ะ ตามธรรมเนียมแล้วสนมที่ยังไม่ได้รับการแต่งตั้งต้องพำนักที่นั่นทั้งสิ้น เพื่อรับการอบรมจากกูกู”

“เหมือนเราจะลืมเรื่องนี้ไป”

“เช่นนั้นฝ่าบาทจะทรงแต่งตั้งเป็นสนมขั้นไหนดีพะยะค่ะ?”

“ให้เขาเป็นเฟย”

“เฟย!? ฝ่าบาทนี่-นี่มันไม่ถูกต้องนะพะยะค่ะ”

“เจ้าจะขัดราชโองการหรือ?”

“พะยะค่ะ! กระหม่อมจะไปจัดการเดี๋ยวนี้”

คนน่าสนใจเช่นนี้ควรจะให้อยู่ใกล้ตัวให้มากหน่อย

คงน่าสนใจทีเดียว

“หากไม่สนเราจะถามเจ้าหรือ?”

“กระหม่อมโง่เขลา องค์ชายตูหวานิสัยโผงผาง รักสนุก ชอบขี่ม้ายิงธนู ทั้งยังชอบการต่อสู้ยิ่งพะยะค่ะ ”

“เขาพักอยู่ที่ไหน?”

“ฝ่าบาทจะเสด็จหรือพะยะค่ะ?”

“ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าต้องรู้”

“พะยะค่ะ องค์ชายตูหวาพำนักที่ตำหนักจิ้งอัน”

“ฮ่าๆ เราเกรงว่าไม่นานมันคงถล่มลงมาแล้ว”

+

ร่างเล็กถูกยกหิ้วไปเสียง่าย ๆค่อยลับสายตาไปเห็นแต่ปลายผมสีฟางข้าวปลิวไหวกับเลื่อมลูกปัดกระทบเป็นเสียงให้ได้ยิน ทิ้งความงงงวยเอาไว้แด่จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ในแผ่นดิน

“เหริ่นลู่ คนเมื่อสักครู่นั้นเป็นใครกัน”

“กราบทูลฝ่าบาท นั่นคือองค์ชายสามแห่งเผ่าตูหวาพะยะค่ะ”

“เท่านี้เองหรือ?”

“ฝ่าบาททรงสนพระทัยหรือพะยะค่ะ?”

+

“ตอนนั้นท่านสวมเกราะทองผ้าคลุมเลือดถือธนูฝ่านักรบของเรามา! ดีใจจริง ๆ ที่ได้เจอท่าน! ข้าจะเลี้ยงสุราท่านเองสหาย!”

สหาย???
นี่พวกเราเป็นสหายกันตอนไหน???

“นายน้อยอย่าเสียมารยาท! ขอประทานอภัยฝ่าบาทพะยะค่ะ!”

“ปล่อยข้าสิ! ปล่อย! ข้ายังคุยกับเขาไม่จบเลยนะ!”

+

“ขอโทษด้วยเจ้าคงตกใจ..”

“น่าเกรงขามจริง ๆ ! เจ้าคือฝ่าบาทคนนั้นที่ออกรบใช่หรือไม่?”

หา? นี่มันอะไรกัน

หัวเขายามนี้ราวถูกเขย่าแรงๆหลายทีจนน้ำในสมองม้วนเป็นเกลียวไปเสียแล้ว ได้มองตาปริบ ๆ อ้าปากค้างเพราะพูดไม่ทันจบ

“อ่า..ใช่ ข้าเคยไปรบกับตูหวาเมื่อปี—”

“ข้าจำได้!”

ต้องยินดีด้วยที่อีกฝ่ายจำได้ แต่เขานี่สิแทบไม่เหลืออะไรในหัวแล้ว ยิ่งถูกรั้งไปกอดคอเสียสนิทสนมยิ่งงุนงง

+

กว่าความชุลมุนจะถูกจัดการก็ทำเอาผู้ครองใต้หล้าอยากจะหลับคาเกี้ยว ดวงมรกตที่ข่มปิดค่อยเปิดขึ้นต้องสะดุ้งตกใจเมื่อกลับมีใบหน้าหนึ่งยื่นเข้ามาหาพร้อมเสียงร้องโวยวายของพวกขันทีนางกำนัลรอบข้าง

“คุ้มกันฝ่าบาท! ”

“ไม่ต้องแล้ว! หุบปากให้หมด!”

น้ำเสียงแข็งกร้าวนั้นพาให้ทุกคนปิดปากฉับรีบคุกเข่าตัวสั่นบนพื้น แต่เหมือนผู้ที่มาประจันหน้าจะนิ่งค้างไปแล้ว

คงเผลอดุเกินไปสินะ

+

“นั่นน่ะหรือฮ่องเต้ต้าซิ่ง?”

“บังอาจ! พบฝ่าบาทแล้วยังไม่คุกเข่าอีก!”

“ข้าไม่คุกเข่า ลูกผู้ชายเช่นข้าจะไม่คุกเข่าให้คนอ่อนแอบนเกี้ยวนั่นเด็ดขาด”

คนอ่อนแอ?

นี่เขากลายเป็นคนอ่อนแอไปแล้วหรือ ชีวิตฮ่องเต้ทำไมถึงได้บัดซบถึงขนาดนี้นะ

“นี่เจ้า!”

“ช่างเถอะ ๆ อย่าไปเอาความอะไรเลย เราปวดหัวจะแย่”

“ใช่แล้วๆ! ไปตามหมอหลวงมา ฝ่าบาททรงบาดเจ็บ!”

+

ความวุ่นวายในวังนี่มันอะไรกัน วังหลวงของเขากลายเป็นที่เล่นไล่จับไปแล้วหรือ

“บังอาจ!พวกเจ้าทุกคนหยุดให้หมด!”

เสียงตวาดแหวแหลมสูงยิ่งทำเอาปวดหัวไม่เบา แต่ก็คงช่วยควบคุมความวุ่นวายได้สักครู่

ทุกคนเมื่อเห็นว่าใครมาเยือนก็ล้วนหน้าซีดเผือดไม่มีสีอื่นปะปน จะมีแต่เพียงคนคนเดียวเท่านั้นที่ดูไม่รู้สึกรู้สาอะไร

+

หน้าตาเขาน่ากลัวที่ไหนกัน ขนาดฮองเฮายังบอกว่าหน้าตาเขาไม่ต่างกับเต่าเลี้ยงหน้าตำหนักของนางเลย —ป๊อก !

“โอ้ย-!”

“ ฝ่าบาท! มีคนลอบทำร้ายฝ่าบาท!ลดเกี้ยวลง ๆ ลดเกี้ยวลงเดี๋ยวนี้! ”

นี่ขนาดนั่งบนเกี้ยวมีคนหามดี ๆ กลางวันแสก ๆ ก็ยังโชคร้าย

“นายน้อยวิ่งช้าหน่อยพะยะค่ะ!”

“จับเขากลับมาให้ได้!”

“ข้าไม่ฝึก! ข้าจะไปขี่ม้า!”

+

จะโทษก็โทษอดีตฮ่องเต้เถอะที่ตรากฎมณเฑียรบาลที่แสนจุกจิกขึ้นมา แถมยังบังคับให้ฮ่องเต้ต้องเสด็จวังหลังบ้างอย่างน้อยเดือนละ 3 หนขั้นต่ำ ทำเอาเขาปวดหัวไปหมด

สนมแต่ละคนรับมือยากเสียยิ่งกว่าเหล่าขุนนางเสียอีก

บ้างพูดเจื้อยแจ้วไม่เว้นว่างจนระคายหู บ้างตัวสั่นขวัญอ่อนยามพบหน้า ทำราวกับเขาเป็นเสือที่ดุร้ายอย่างนั้นล่ะ

+

ทุกอย่างก็คงต้องลำบากภรรยาคู่บุญของเขาเรื่อยไป ไม่แปลกที่บางคราวนางก็มักมายังห้องทรงอักษรเพื่อต่อว่าเขาหลายคำ

แต่แล้วอย่างไร ในเมื่อนางจัดการได้ เขาก็ขอเกียจคร้านอ่านฎีกาในท้องพระโรงต่อไปเสียดีกว่า

“ฝ่าบาท จะเสด็จวังหลังหรือไม่พะยะค่ะ?”

“เรายังต้องตรวจฎีกาอีกมาก”

“แต่ฝ่าบาท..ไทเฮาทรงส่งกูกูมาสอบถามแล้วนะพะยะค่ะ”

“เฮ้อ..”

และนี่ก็เป็นอีกปัญหาที่จัดการไม่ได้

+

“เรายังคงต้องปรึกษาเหล่าขุนนางอยู่ ไว้จะให้คำตอบพวกท่านในสามวัน”

หากโอรสสวรรค์ผู้นี้ผันตัวเป็นนักพนันคงจะเป็นนักพนันที่เก่งกาจที่สุดในแผ่นดิน

การแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กับเผ่าตูหวาได้เกิดขึ้นแล้ว

“ฝ่าบาท องค์ชายสามจากเผ่าตูหวาเดินทางมาถึงแล้ว จะจัดแจงเช่นไรพะยะค่ะ”

ขันทีเฒ่าข้างกายซึ่งรับใช้มานานปีเอ่ยถามแม้จะรู้คำตอบอยู่แล้ว

“ให้ฮองเฮาจัดแจงตามสมควร”

+

นับเป็นโชคดีนักที่เผ่าตูหวาส่งทูตเข้ามาเจรจาการผูกสัมพันธไมตรี แต่ยังมิวายยึดโยงเข้ามาในเรื่องการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์อีกจนได้

“ซานจื่อ?”

“ถูกแล้วพะยะค่ะ เราจะส่งองค์ชายสามมาแต่งงานกับพระองค์ แต่ขอให้ช่วยสนับสนุนเสบียงในการบุกตีเผ่าอื่น ๆ ด้วย”

“ท่านไม่คิดว่ามากไปหรือ?”

“แลกกับการภักดีและกองกำลังที่เข้มแข็ง ไม่มากไปแน่นอนพะยะค่ะ”

+

การคัดเลือกสนมจัดขึ้นในฤดูใบไม้ผลิ เกณฑ์ทั้งหญิงสาวและชายหนุ่มเข้ามาคัดเลือกเป็นสนม

กล่าวได้ว่าไม่มีผู้ใดเลยถูกตาต้องใจฮ่องเต้หนุ่ม มีแต่จำใจต้องเลือกไว้จัดแจงแบ่งอำนาจให้ทัดเทียม ทั้งเพื่อทายาทแห่งราชวงศ์

เขาหวังว่าความน่าเบื่อหน่ายนี้จะสิ้นสุดลงเสียที..

“ฝ่าบาท ข่านตูหวาให้คนส่งทูตมาเจรจาพะยะค่ะ”

“เรารู้แล้ว ฝากกำชับฮองเฮาให้คัดเลือกด้วย”

“พะยะค่ะ”

+

“ฮ่องเต้ พี่น้องของเจ้าก็แต่งงานมีชายามากแล้ว เจ้าไม่คิดจะมีสนมเพิ่มหรือ?”

นั่นปะไร , เสด็จแม่ไทเฮาก็มาบีบคั้นให้รับสนมเพิ่มขึ้นอีก ทำเอาลำบากไม่น้อยทีเดียว

ย่อมเป็นธรรมดาที่ฮ่องเต้เช่นเขาจะต้องมีสนมมากมายนั่นก็เป็นไปเพื่อการสืบทายาท เขามีฮองเฮาอยู่แล้วคนหนึ่ง พวกเราล้วนแต่งงานกันด้วยความจำเป็น หากไม่ใช่เพราะวังวนอำนาจนางคงไม่ตกที่นั่งลำบาก

+

แน่นอนว่าไม่ง่ายเลยกว่าจะสร้างความสงบแก่แผ่นดินนี้ได้ ต้องอาศัยความร่วมมือจากหลาย ๆ ฝ่าย ผู้มีความดีความชอบทั้งหลายได้รับรางวัลตามสมควร

องค์ชายเจ็ด จิงเหยี่ยน ได้รับสถาปนาเป็นตวนชินอ๋องพร้อมกับชายาของเขา สกุลหนิ่วฮู่ลู่

องค์ชายสิบห้า จิงอิง ได้รับสถาปนาเป็นเหยาจวิ้นอ๋องพระราชทานสมรสกับบุตรราชครูเซวียนหมิงเพื่อคานอำนาจราชสำนักให้มั่นคง มิวายต้องมีชะตากรรมเดียวกัน

+