“ข้าจะดุเจ้าต่อเมื่อเจ้าดื้อ แต่ถ้าเจ้าเป็นเด็กดี ข้าจะมีรางวัลให้แบบนี้”

เขาจูบที่หน้าผากเธออีกครั้ง ก่อนที่ทั้งคู่จะหลับไปในอ้อมกอดของกันและกัน ท่ามกลางแสงจันทร์ของแพนดอร่าที่ดูสวยงามกว่าคืนไหนๆ

-FIN-

แตะลงที่หน้าผาก เปลือกตา และปลายจมูกรั้นๆ ของเธอก่อนจะมาหยุดที่ริมฝีปากอิ่ม

”อื้อ...“

ซูเตย์ดึงผ้าคลุมไหล่มาห่มให้เจค แล้วกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นกว่าเดิม ทั้งคู่นอนมองดูดาวที่ลอดผ่านช่องหินเข้ามา

“พรุ่งนี้...” เจคพูดเสียงงัวเงีย

“นายต้องดุฉันให้น้อยลงนะ ไม่งั้นฉันจะฟ้องเอทูคาน”

ซูเตย์หัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นทำให้เจครู้สึกอบอุ่นไปทั้งหัวใจ

เขาใช้นิ้วโป้งเกลี่ยไล่ไปตามจุดเรืองแสงบนแก้มใสของเธอที่กำลังกระพริบวิบวับเป็นจังหวะเดียวกับหัวใจที่เต้นรัว

“เจ้าตัวเล็กนิดเดียว...” ซูเตย์กระซิบเสียงนุ่ม ทุ้มลึกชวนฟัง ผิดกับเสียงตวาดที่มักดุเธอลิบลับ

“แต่วุ่นวายได้เท่ากับฝูงอิกรานทั้งฝูง”

เจคหัวเราะคิกคักเบาๆ ใบหน้าซุกไซ้กับฝ่ามืออุ่นของเขา

“แล้วนายชอบมั้ยล่ะ?”

ซูเตย์ไม่ตอบด้วยคำพูด แต่เขาโน้มหน้าลงมามอบจูบที่แผ่วเบาราวกับปีกผีเสื้อ

“ถ้าใครหน้าไหนกล้าแตะต้องเจ้า ข้าจะฆ่ามันด้วยมือของข้าเอง”

เจคยิ้มออกมาบางๆ ความรั้นหายไปเหลือเพียงความอบอุ่นในหัวใจเธอยกมือขึ้นลูบแก้มเขาเบ้าๆ

“นึกว่าจะเป็นแค่ครูฝึกจอมโหดเสียอีก... ที่จริงนายก็ขี้หวงเหมือนกันนะ ซูเตย์”

มือหนาของซูเตย์ที่เคยจับอาวุธล่าสัตว์ บัดนี้กลับเลื่อนไล้ไปตามกรอบหน้าของเจคอย่างทะนุถนอม

เจคครางเสียงหลง พลางใช้ขาเกี่ยวรัดเอวสอบของเขาไว้แน่น ราวกับกลัวว่าเขาจะหายไป

ซูเตย์เร่งจังหวะจนถึงขีดสุด ลมหายใจของทั้งคู่ขาดห่วง ร่างสีน้ำเงินสองร่างกอดรัดกันแน่นจนไร้ช่องว่าง ก่อนที่ทั้งคู่จะกระตุกเกร็งและพุ่งทะยานสู่จุดสูงสุดพร้อมๆ กันผ่านการเชื่อมต่อทางกายและจิตวิญญาณที่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวอย่างสมบูรณ์

“เจ้าเป็นของข้า เจค ซัลลี่” เขาพูดด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความทะนุถนอม

ซูเตย์สวนกายเข้าไปในรอยแยกที่ชุ่มฉ่ำของเธออย่างหนักหน่วงและลึกซึ้ง เจคกรีดร้องออกมาไม่ใช่ด้วยความเจ็บปวด

แต่เป็นความสุขสมที่ท่วมท้นจนน้ำตาไหลซึม เสียงเนื้อกระทบกันดังสะท้อนไปทั่วถ้ำเงียบสงัด ซูเตย์โหมกายเข้าหาเธอด้วยจังหวะที่ดุดันและรวดเร็ว ราวกับต้องการจะตอกย้ำตัวตนของเขาลงไปในวิญญาณของเธอ

“ซูเตย์! แรงกว่านี้ อ๊า! ได้โปรด!”

ความแข็งแกร่งของเขาบดเบียดกับกึ่งกลางกายของเธอจนเจครู้สึกได้ถึงขนาดและความต้องการที่เปี่ยมล้น ซูเตย์จับคูรูของตนเองมาเชื่อมต่อกับของเจคอย่างช้าๆ

“ซาเฮลู...” เขากระซิบ

ทันทีที่เส้นประสาทสัมผัสกัน โลกของทั้งคู่ก็ระเบิดออก เจครับรู้ถึงความโหยหา ความโกรธ และความรักที่ซูเตย์มีต่อเธอผ่านกระแสจิต ในขณะที่ซูเตย์ก็รับรู้ถึงความสับสนและความหลงใหลที่เจคซ่อนไว้

มือเรียวทั้งสองข้างขยุ้มกลุ่มผมยาวของซูเตย์แน่นเพื่อระบายความสยิวที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง

ซูเตย์ไม่หยุดเพียงเท่านั้น เขาใช้มือหนาปรนเปรอเธอไปพร้อมๆ กับรสจูบที่ดูดดื่มเบื้องล่าง จนกระทั่งเจคตัวสั่นเกร็งและปลดปล่อยความหวานออกมาในที่สุด แต่สำหรับนักรบหนุ่ม... นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น

เขาขยับกายขึ้นมาทาบทับร่างเพรียวของเจคอีกครั้ง

แต่ซูเตย์กลับคว้าข้อเท้าของเธอไว้แน่น สายตาคมกริบจ้องมองปฏิกิริยาของเธออย่างนักล่าที่กำลังลิ้มรสเหยื่อ

“เจ้ามองดูสิ...เจค ร่างกายของเจ้ามันตอบรับข้ามากกว่าคำพูดเสียอีก”

ซูเตย์พึมพำเสียงพร่า ก่อนจะก้มลงใช้เรียวลิ้นสากชื้นสัมผัสกับจุดที่อ่อนไหวที่สุดของเธอ

“อ๊ะ! ซูเตย์... อย่า... ตรงนั้นมัน...” เจคแอ่นกายขึ้นด้วยความเสียวซ่านที่รุนแรงจนแทบขาดใจ

แต่ในเวลานี้ กายสัมผัสกลับนำพาพวกเขาไปไกลกว่านั้น ซูเตย์ปลดเปลื้องเครื่องประดับที่เกะกะออกจนเหลือเพียงร่างกายเปลือยเปล่าที่งดงามตามธรรมชาติ เขาจับขาของเจคให้แยกออกกว้างก่อนจะแทรกตัวลงไปตรงกลาง

ซูเตย์แยกเรียวขาของเจคออกกว้างขึ้นจนเห็นส่วนที่อ่อนไหวที่สุดที่กำลังชุ่มฉ่ำและสั่นระริกตามอารมณ์ที่พุ่งพล่าน เจคพยายามหดขาหนีด้วยความขัดเขินเพียงครู่เดียว

เขาไม่เคยคิดเลยว่าร่างกายที่เขาเคยตราหน้าว่าอ่อนแอจะนุ่มนวลและรับกับสัมผัสของเขาได้ดีขนาดนี้ เจคแอ่นอกรับสัมผัสเมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวของเขาเลื่อนลงมาซุกไซ้ที่ซอกคอและลาดไหล่ ลิ้นสากลากผ่านผิวกายสีน้ำเงินที่เรืองแสงวูบวาบตามจังหวะอารมณ์

“ซูเตย์... อ๊ะ...” เจคบิดเร้าเมื่อมือของเขาเลื่อนต่ำลงไปสัมผัสที่บั้นท้ายงอนงามและเรียวขาขาที่แข็งแรงจากการฝึกฝน

มือเรียวของเธอขยุ้มไหล่หนาของเขาแน่นเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว

ซูเตย์ถอนจูบออกเพียงเสี้ยววินาทีเพื่อมองใบหน้าของนาวีสาวที่ตอนนี้แดงซ่านและหอบหายใจรวยริน

“เจ้าเป็นคนเริ่มเองนะเจค”

เขาพึมพำด้วยเสียงแหบพร่า ก่อนจะอุ้มร่างเพรียวของเธอขึ้นแล้ววางลงบนพื้นหินที่ปกคลุมด้วยมอสนุ่มสีเขียวครึ้ม

ซูเตย์ทาบทับลงมาทันที มือหนาลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าของร่างกายเธออย่างโหยหา

ท่ามกลางเสียงสายลมที่หวีดหวิวอยู่นอกถ้ำริมหน้าผา บรรยากาศภายในกลับร้อนระอุด้วยเพลิงอารมณ์ที่ถูกจุดขึ้นมาอย่างไม่อาจต้านทาน ซูเตย์บดจูบเจคอย่างหนักหน่วง ราวกับจะลงโทษความรั้นของเธอ และในขณะเดียวกันก็เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของที่เขาพยายามปฏิเสธมาตลอด

”อื้อ“

เจคครางในลำคอ รสจูบของนักรบหนุ่มรสชาติเหมือนป่าดิบชื้นที่รุนแรงและป่าเถื่อน

ซูเตย์ตบะแตกทันที เขาโน้มลงบดจูบที่ดุดันและโหยหาลงบนริมฝีปากของเจค มือหนึ่งรวบเอวเธอเข้ามาแนบชิดจนไม่มีช่องว่าง
ให้อากาศผ่าน

อีกมือหนึ่งสอดเข้าไปในกลุ่มผมยาวเพื่อบังคับให้เธอรับสัมผัสจากเขาอย่างเต็มที่ เจคไม่ได้ผลักไส เธอครางอื้ออึงในลำคอพลางยกแขนขึ้นโอบรอบคอเขาดึงรั้งให้เขาจมลงสู่รสจูบที่เร่าร้อนพอกับดวงอาทิตย์ยามเที่ยงวัน...

มือหนาที่จับไหล่เริ่มเลื่อนลงมาที่ลำแขนระหง แต่อย่างแผ่วเบา

ซูเตย์กระซิบ เสียงของเขาแหบพร่าจนแทบจะเป็นการคราง

“งั้นก็ลงโทษฉันสิ...“

เจคตอบโต้ด้วยเสียงกระซิบที่ท้าทาย เธอขยับเข้าใกล้จนอกอิ่มเบียดชิดแผงอกที่สะท้อนขึ้นลงของเขา

“เจ้ามันบ้า! เจ้าเกือบตาย! เจ้าไม่เคยฟังคำสั่งข้าเลย!”

เขาคว้าไหล่ทั้งสองข้างของเธอแล้วเขย่าแรงๆ แต่สายตาของเจคกลับไม่ได้หวาดกลัว เธอจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา

“แต่ฉันก็ทำได้นี่... และนายก็มาช่วยฉัน นายเป็นห่วงฉันใช่มั้ย?”

คำถามนั้นทำให้ซูเตย์ชะงัก ลมหายใจของเขาเริ่มหอบถี่ขึ้น ความโกรธที่สะสมมากลายเป็นความปรารถนาที่ยากจะกักเก็บ

แสงแดดที่ตกกระทบผิวสีน้ำเงินของเธอทำให้เขามองเห็นความงามที่ซ่อนอยู่ภายใต้นิสัยรั้นๆ นั้นอย่างชัดเจน

เมื่อทั้งคู่ร่อนลงจอดที่ถ้ำริมหน้าผาอันเงียบสงบ เจคกระโดดลงจากหลังอิกรานด้วยอาการตัวสั่นเทาจากอะดรีนาลีนที่พุ่งพล่าน

“สุดยอดไปเลยซูเตย์! ฉันทำได้แล้ว!” เธอหันมาหาเขา ดวงตาประกาย

ซูเตย์พุ่งเข้ามาหาเธอด้วยความโกรธ... หรืออาจจะเป็นความกลัวที่เกือบจะเสียเธอไป

“เจค!!!” ซูเตย์ใจหายวับ เขาไม่รอช้า รีบเรียกอิกรานของตัวเองแล้วพุ่งตามลงไปทันที

เจคพยายามบังคับอิกรานที่บินสะเปะสะปะ

“ใจเย็นๆเพื่อน... ไปทางนั้น! ไม่ใช่ทางนี้!”

เธอหัวเราะปนเสียงกรีดร้องด้วยความสะใจที่ได้สัมผัสท้องฟ้าครั้งแรก

ซูเตย์บังคับอิกรานมาขนาบข้าง เขาเห็นนาวีสาวที่เปียกปอนไปด้วยเหงื่อแต่ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มกว้างและความมั่นใจ

“เจค! ซาเฮลูสิ!” ซูเตย์เผลอตะโกนเรียกชื่อเธอด้วยความลืมตัว เมื่อเห็นว่าเธอใกล้จะตกลงไปจากหน้าผา

เจคใช้จังหวะที่อิกรานชะงัก พุ่งเข้ากอดคอสัตว์ยักษ์ไว้แน่น เธอรวบรวมสมาธิแล้วจับปลายเส้นผมที่มีคูรู

เชื่อมต่อกับอิกรานได้สำเร็จ!

ความรู้สึกนึกคิดของทั้งคู่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว แต่อารมณ์ที่รุนแรงของเจคทำให้อิกรานตื่นตระหนก มันพุ่งทะยานลงจากหน้าผาทันทีโดยที่เจคยังไม่ทันตั้งตัว

ซูเตย์ตอบสั้นๆพลางกอดอกมองดูอย่างกดดัน

เจคสูดหายใจเข้าลึกความดื้อรั้นในสายเลือดพลุ่งพล่าน เธอเดินออกไปเผชิญหน้ากับฝูงอิกรานที่ส่งเสียงร้องขู่ อิกรานตัวหนึ่งที่มีลวดลายสีฟ้าเข้มสลับเขียวดูดุร้ายที่สุดพุ่งเข้าหาเธอทันที

“ตัวนี้แหละ!” เจคตะโกน เธอพุ่งเข้าปล้ำกับมันอย่างไม่กลัวตาย

ทั้งคู่กลิ้งไปตามลานหิน เจคใช้บ่วงเชือกพยายามรัดปากมันไว้ แต่มันสะบัดจนเธอตัวลอย

เขาพูดจบก็หันหลังเดินลิ่วไปในป่าทึบทันที ทิ้งให้เจคนั่งงงอยู่คนเดียวท่ามกลางแสงเรืองรองของพืชพรรณยามค่ำคืน
.
.
“การเลือกอิกราน... ไม่ใช่เจ้าที่เป็นฝ่ายเลือก แต่มันจะเลือกเจ้า” ซูเตย์กล่าวด้วยเสียงเย็นชา

“และมันจะพยายามฆ่าเจ้า ถ้าเจ้าไม่แข็งแกร่งพอ”

เจคมองลงไปที่เหวลึก ลมแรงปะทะใบหน้าจนผมเปียยาวสยาย

“แล้วฉันจะรู้ได้ยังไงว่าตัวไหนเลือกฉัน?”

“มันจะพยายามขย้ำคอเจ้า”

เจคชะงักไป ความร่าเริงหายวับไปจากดวงตาเธอลุกขึ้นยืนบ้างพลางปัดฝุ่นออกจากกาย

“ใจร้ายชะมัด..” นาวีสอนเบะปากเง้างอน

ซูเตย์ไม่ตอบ เขาเบือนหน้าหนีเพราะไม่อยากสบตาคู่ที่ตัดพ้อนั้น เขากลัวว่าถ้ามองนานกว่านี้ เขาจะเผลอคว้าตัวเธอมาทำอะไรที่ “ผิดกฎ” ยิ่งกว่าเดิม

“พอสำหรับวันนี้ พรุ่งนี้ข้าจะสอนเจ้าขี่อิกราน... ถ้าเจ้ายังอยากเป็นส่วนหนึ่งของเผ่านี้ ก็จงหุบปากแล้วตามข้ามา”

เจคโวยวาย ใบหน้าใสซื่อฉายแววไม่พอใจพลางลูบก้นตัวเองปอยๆ

ซูเตย์รีบดีดตัวลุกขึ้นยืนทันที เขายืนตัวตรง แผ่นหลังเหยียดตึงราวกับคันศรที่ถูกง้าง ใบหน้าคมเข้มบิดเบี้ยวด้วยความสับสนและโกรธตัวเองที่เผลอไผลไปกับคนจากฟ้าเพียงชั่วครู่

“เจ้ามันไม่รู้จักกาลเทศะ! นาวีไม่ทำตัวรุ่มร่ามเช่นนี้” ซูเตย์ตวาด เสียงของเขาสั่นเล็กน้อย

“เจ้าเป็นแค่ศิษย์และข้าเป็นครูฝึกอย่าได้ลืมตัวว่าเจ้ามาจากไหนเจค ซัลลี่”

เขารู้สึกถึงหน้าอกนุ่มนิ่มที่เบียดชิดหน้าอกและเรียวขาของนาวีสาวที่เกี่ยวพันกายเขาอยู่ ความร้อนรุ่มที่แล่นริ้วขึ้นมาทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังเสียการควบคุมซึ่งเป็นสิ่งที่นักรบอย่างเขาเกลียดที่สุด

“ออกไป!”

ซูเตย์คำรามเสียงต่ำก่อนจะใช้ฝ่ามือหนาผลักไหล่เจคออกอย่างแรงจนเธอกระเด็นไปข้างหลังร่างเพรียวหงายหลังก้นจ้ำเบ้ากับพื้นหญ้าเรืองแสงด้วยความตกใจ

“เฮ้ย! อะไรของนายเนี่ยซูเตย์ ฉันแค่ดีใจนะ!”

ขาเรียวยาวของเธอเกี่ยวเข้ากับขาของเขาอย่างพอดิบพอดี แรงโถมที่รวดเร็วบวกกับพื้นดินที่ลื่นแฉะทำให้ซูเตย์เสียหลัก

“เหวอ!”

โครม!

ร่างของทั้งคู่ล้มลงไปบนพื้นหญ้าเรืองแสงที่นุ่มหยุ่น เจคทับอยู่บนร่างของซูเตย์พอดิบพอดี ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงไม่กี่นิ้ว ลมหายใจหอบเหนื่อยรดรินกันและกัน ดวงตาสีเหลืองทองสองคู่สบประสานกันในความเงียบที่มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัว