[ ที่จริงแล้วเหงามากเลย ]

ถ้อยคำนั้นลอยค้างอยู่กลางหน้ากระดาษที่ไร้คำอื่นใด

เรียวฮะรู้สึกเหมือนจะร้องไห้ออกมาอีกจริงเขียนคำว่า

[ ขอโทษนะ ทั้งหมดนั้นเองก็โกหกน่ะ ]

ด้วยรอยยิ้มที่พยายามจะปิดบังอารมณ์ที่สายไปแล้วก็เริ่มฉีกแผ่นกระดาษออกจากสมุดสันห่วงทีละใบ

ทั้งที่ตั้งใจไว้แล้วว่าจะไม่ให้อารมณ์พาไป
ทั้งเข้าใจดีว่าทุกคนมีเรื่องที่อยากจะพูด แต่ก็ต้องกลั้นไว้ให้ได้

แต่ว่าฉันมัน...
อ่อนแอ

[ ถ้าเป็นยูริจัง...คงไม่รังเกียจฉันถึงจะเห็นว่าฉันประหลาดแต่คงยอมเป็นเพื่อนกัน แล้วก็ไม่ทิ้งฉันไป

ถ้าเป็นแบบนั้นการเริ่มต้นใหม่ที่ไคริก็คงเหงาน้อยลง ]

มือเล็ก พลิกขึ้นเป็นอีกแผ่น

[ ฉันนึกว่าที่จริงยูริจังไม่อยากเจอฉันแล้วเลยเข้าที่ซานามิ

แต่ว่ายูริจังไม่ได้ผิดอะไร

ฉันก็เลยตั้งใจทำใจไว้มาก ๆ เลยว่าถ้าเจอหน้ากันอีกจะต้องไม่ทำให้ใครลำบากใจ ]

เรียวฮะชั่งใจก่อนจะเขียนอีกประโยคขึ้นใหม่

เพราะว่าน้ำตาทะลักออกมาเรื่อย ๆ ด้วยความกลัวที่จะต้องให้เพื่อนมาทราบเรื่องนี้เรียวฮะจึงยกสมุดขึ้นมาบังใบหน้าให้โคยูริเห็นเพียงลายมือที่ขรุขระไปกว่าปกติ

[ ฉันพยายามหนีทุกคน ]

[ ฉันตั้งใจว่าจะเข้าไคริ เพราะรู้ว่าทุกคนเลือกเข้าที่ซานามิ

และฉันก็รู้ว่าโคยูริตั้งใจเข้าที่ไคริมาก ๆ ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังพยายามที่จะเข้าที่นี่แม้จะอยากหนีทุกคนเพราะฉันคิดขึ้นมาว่า ]

หน้ากระดาษถูกกลับเป็นอีกด้าน

"ที่จริง"

เสียงสั้น ๆ เอ่ยขึ้น ความรู้สึกเจ็บปวดชาหนึบบนใบหน้าแช่แข็งปากเล็กลามลงไปในคอ

พูดไม่ได้... พูดไม่ได้หรอก

แต่ว่าก็อยากจะบอกกับยูริจัง

เรียวฮะผละกอดออกมาพร้อมความรู้สึกเหงาเฉียบพลัน
มือสั่นหยิบสมุดบนพื้นขึ้นมาปัดฝุ่นก่อนจะขีดเขียนถ้อยคำลงบนกระดาษ
แม้จะใช้เวลามากกว่าปกติเพราะน้ำตาที่ขวางการมองเห็น แต่เธอก็พยายามที่จะเขียนออกไปทีละบรรทัด

[ ฉันโกหก ]

(แล้วถ้าเป็นน้ำลายเค้า)

(อย่าร้องเลย ขี้มูกมันย้อย)

เมื่อไม่สามารถมองเห็น
ทารกก็ทำได้ได้เพียงไขว่คว้า

ระยางที่สามารถยืนออกไปได้

ถึงจะมองไม่ได้ แต่หากจับไว้ดวงดาวก็จะเล็กจ้อยไป

จับเอาไว้
แน่นพอที่จะทดแทนการมองเห็น

แน่นพอที่จะทดแทนคำพูด

สมุดที่ร่วงหล่นไปกับพื้น
อยากให้บนแผ่นขาวสะอาดมันเปราะเปื้อนไปด้วยเส้นผงแกรไฟต์แสดงถ้อยคำในใจของคนไร้ความสามารถอย่างฉัน

ไม่เหงาหรอก
เหงานิดหน่อย
เหงา
เหงามากเลย

ท่วมท้นจัง

พูดไม่ได้เลย
พูดออกไป...ไม่ได้

เพียงคำสั้น ๆ ก็ประหลาดเหลือเกิน

บิดเบี้ยวไปหมด

อยากบอกกับโคยูริ
แต่ก็ไม่สามารถพูดออกไปได้
หากจะขีดเขียน
ดวงดาวเสียดแทงก็คงขยายตัวบดบังทุกสิ่งไป

ถ้อยคำก้องสะท้อนเสียงดัง
เจ็บแปลบ
ทิ้งรูกลวง

ชาหนึบ
เสียใจ

คิดถึง
ช่องว่าง
รูปทรง

แสงวาบวาม
บดบัง
พรากจาก

อยากจะไม่ได้ต้องการ
แต่พอเห็นแล้วกลับกลัวจะหายไป

โคยูริไม่ใช่คนที่จะทิ้งใครไป
โคยูริไม่ใช่คนที่จะทำเป็นไม่รู้จักกัน
โคยูริน่ะ ขี้เหงาจะตาย

น้ำตาหยดเปาะแปะลงไปยังพื้นผิวปลายทางที่ไม่ทันได้สังเกต

เพราะรู้ว่าโคยูริเป็นคนใจดีแบบนั้นถึงได้รู้สึกว่าบางที่ตนเองอาจจะกำลังใช้ประโยชน์จากเธออยู่ก็ได้

ถ้าครั้งแรกที่รู้จักกันฉันเป็นคนน่าสมเพชแบบนี้พวกเราอาจจะไม่ได้เป็นเพื่อนกันก็ได้

แล้วก็คงไม่ต้องทักทายกัน

"ฉ"

พยางค์สั้นหลุดออกมาอย่างทรมาน

"◌ัน.."

ขอโทษที่คิดเองเออนะ

เหงามากเลย

ไม่เอาด้วยหรอก

สำคัญนี่นา

ไม่อยากเป็นเพื่อน

ใบหน้าจริงจัง

รอยยิ้ม

ไม่เข้าใจ

ดวงตา

ริมฝีปาก

ไม่เอาด้วยหรอก

สำคัญ

เหงามากเลย

เหงามากเลย

เหงามากเลย

เสียดแทง

แหลมคม

เจ็บปวด

ขอโทษ

ไม่เอาด้วย

สั่นไหว

เสียงดัง

เหงามากเลย

.
.
.

"ยู...ริจัง"

เสียงแหบพร่าและแผ่วเบา
ไร้น้ำหนัก
ร่วงหล่น

พอได้ยินเรื่องนั้นขึ้นมาหน้ากากรอยยิ้มก็ร่วงหล่น
เรียวฮะเขียนคำถามแสนซื่อตรงด้วยมือที่สั่นกว่าปกติ ถึงทางกายจะไม่ได้หลุดออกมามาก แต่อารมณ์ในใจท่วมท้นผิดกัน

[ ทำไมถึงไม่โล่งใจล่ะ ]

เพราะว่าทุกคนลำบากที่ต้องคอยดูแลฉันไม่ใช่เหรอ
สีหน้ากังวลตอนที่เห็นกันมันไม่ใช่ความอึดอัดเหรอ

มือเล็กเขียนถัดลงมา
[ ทำเป็นว่าไม่รู้จักฉันก็ได้ ]
และคำที่ไม่สื่อตรงที่สุด
[ ไม่เหงาหรอก ]

ก่อนจะยกให้อ่าน

(เย่นกัน!!)

เพราะว่าได้ยินเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาอยู่ก่อนแล้วเรียวฮะจึงไม่ได้ตกใจที่มีใครสักคนโผล่มานัก แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นเจออีกฝ่ายก็ตกใจเล็กน้อย

ยังเข้ามาทักกันอยู่...สินะ

เรียวฮะยิ้มให้อย่างเกรงใจก่อนจะพลิกกระดาษเปิดหน้าที่เขียนเตรียมไว้ว่า [ อรุณสวัสดิ์ ] อย่างชำนาญตามด้วย [ วันนี้อากาศดีมากเลย ]

ถึงแม้ว่าจะไม่ได้อยู่โรงเรียนเดียวกันแต่เพื่อนคนนี้กลับไม่ได้ตัดเธอทิ้งอย่างที่คิดจึงทำตัวไม่ถูกอยู่บ้าง

(มาเยยค่ะ!!!)

(ได้จิค่ะ!)

(ยินดีเลยค่ะ!)