“บอกให้คนอื่นมั่นใจแท้ ๆ — ไอจังก็ต้องมั่นใจด้วยสิ” โทรศัพท์ในมือถูกวางคืนให้ พร้อมกำปั้นที่กระทุ้งเบา ๆ ลงบนอกเพื่อปลุกใจ

“เหมาะออก”

ทวนคำชมที่พูดออกไปอีกครั้ง สายตาเบนออกนึกคิดถึงร้านตัดผมที่ตนพอรู้จักเพื่อเสนอ หากแต่แทนที่จะเป็นร้าน ความคิดหนึ่งกลับแทรกขึ้นมาแทน

“…ผมตัดให้เอามั้ย”

“ไม่ทำพังหรอกน่า คิดว่านะ” ท้ายประโยคเจือเสียงหัวเราะร่า

(ไม่เป็นไรเลยค่ะะะ จบตรงนี้ก็ได้นะคะ🙇‍♀️ ขอบคุณที่ให้ร่วมโรลด้วยคับ🥺🙏✨ รุ่นน้องน่ารักมาก!)

“อื้ม”

ผงกศีรษะตอบกลับไปเช่นเดียวกัน

“ปกติก็เดินไปทั่วอยู่แล้วด้วยสิ แค่ห้องเรียนปีหนึ่งน่ะสบายมาก” เขาว่า พลางยกนิ้วโป้งขึ้นเสริม

“ไว้เจอกันที่โรงเรียนน้า”

รอยยิ้มบนหน้ากว้างขึ้นอีกนิด ก่อนจะยกมือขึ้นโบกเบา ๆ เป็นการบอกลา กล่าวต่อด้วยน้ำเสียงจริงใจ แววตาแฝงความพอใจเอาไว้ลึก ๆ

“ขอบคุณที่วันนี้ช่วยแนะนำหนังสือดี ๆ ให้นะ ไว้คราวหน้าผมจะเป็นฝ่ายหาอะไรดี ๆ มาแนะนำบ้าง“

“ผมสั้นก็เหมาะกับไอจังดีนะ”

“กระตือรือร้นแต่เช้าแบบนี้หายากนะเนี่ย”เอียงศีรษะ ส่งรอยยิ้มให้ดังทุกครั้ง “มาทำอะไรน่ะ”

(หงุง)

เสียงโทรศัพท์ตกกระทบพื้นดัง กึก ทำให้คนที่คอยมองอยู่ไม่ไกลก้าวเข้าไปใกล้โดยอัตโนมัติ ก้มลงเก็บมันด้วยท่าทีเรียบง่าย

“ตกใจขนาดนั้นเชียว” เขาเงยหน้าขึ้นพร้อมหัวเราะเบา ๆ เมื่อเห็นสีหน้าเหลอหลาของอีกฝ่าย

ดวงตาของเขาหยุดอยู่ที่ผมที่สั้นลงเล็กน้อย สายตาติดอยู่กับรายละเอียดนั้นนานกว่าที่ตั้งใจ ก่อนจะยื่นโทรศัพท์คืนให้

+

(!!?!?!?!?? มาปักไว้ก่อนนะคะ😭🫶)

(ขอบคุณเช่นกันนะคะ🤲💖 ไว้พาคุณเสือไปหม่ำ ๆ กับเจ้าหญิงน้อยอีกน้า🥺)

สิ่งที่ตอบกลับไปจึงมีเพียงเสียงหัวเราะคิกคักเบา ๆ

“งั้นวันหลังไปหาอะไรเผ็ด ๆ กินกันดีกว่า”

สิ้นคำ รายการของหวานที่สั่งไว้ก็ถูกยกมาเสิร์ฟ วางเรียงรายไว้ตรงหน้า แยกส่วนของเขากับอีกคนไว้อย่างพอดิบพอดี

“แต่ตอนนี้ก็ต้องของหวานล่ะเนอะ” ช้อนตักแบ่งทาร์ตคำโตขึ้นโดยไม่รีรอ ก่อนส่งเข้าปากด้วยรอยยิ้มกว้าง

“ทานแล้วนะครับ~”

เขาพยักหน้ารับความคิดเห็นนั้นอย่างเห็นพ้อง ถึงจะไม่ได้มีรสชาติที่โปรดปรานเป็นพิเศษนอกจากของหวาน แต่ก็พอเข้าใจความต่างของรสอยู่บ้าง

“ชอบเพราะได้กินฟรีรึเปล่า?” น้ำเสียงนั้นเอ่ยปนรอยยิ้มเจือยียวน อดหยอกกลับไปไม่ได้

แต่ตอนนี้ดูท่าว่า ’คุณเสือ‘ จะกลายเป็นชื่อเล่นที่อีกฝ่ายตั้งให้เขาจริง ๆ เสียแล้ว ทว่าคนที่ชอบตั้งชื่อเล่นให้คนอื่นไปทั่วอย่างเขา จะไปมีสิทธิ์ว่าอะไรได้

+

พร้อมกับจี้เพิ่มอีกสองสามอันไว้สำหรับเปลี่ยนตามสไตล์ที่คาดว่าคนรับน่าจะชอบ

เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย เขาจีงโบกมือลา รอยยิ้มแบบเดิมที่เห็นจนคุ้นตายังประดับอยู่บนใบหน้า

“ไว้เจอกันใหม่นะ เจ้าหญิงน้อย”

(จบได้นะคะ✨)

ความสุขในรอยยิ้มนั้นแผ่ถึงเขา

รอยยิ้มของรุ่นน้องยังคงสดใส เจิดจ้า ไม่ต่างอะไรจากครั้งแรกที่เคยได้รู้จักกัน

มันยังคงเป็นรอยยิ้มที่เหมือนพวกตัวเอกในเรื่องราวที่งดงามชวนฝัน

ดูเป็นแบบนั้นจริง ๆ …อย่างน้อยเขาก็รู้สึกเช่นนั้น

“อืม”

“ทำให้ยิ้มได้แบบนี้ก็ดีแล้วล่ะ”

เขาหันไปชำระเงินกับพนักงาน มือหยิบของฝากที่ช่วยกันเลือกไว้ในตอนแรกส่งให้

+

ไม่นานนักก็ชำระเงิน ทั้งในส่วนของของฝาก และรุ่นน้องโกลเด้นน้อยด้านข้าง

ครั้นจัดการทุกอย่างเสร็จ เขาก็โบกมือหยอย ๆ ส่งยิ้มให้ ถือของหมุนตัวออกจากร้านไปอย่างสบายอารมณ์

“ไว้เจอกันที่โรงเรียนนะ~”

(จบได้นะคะ)

เขามองท่าทางของรุ่นน้องด้วยความเอ็นดู มุมปากเผลอยกขึ้นสูงอีกเล็กน้อย

“ใส่ไปโรงเรียนแล้วจะกลายเป็นเจ้าชายสุดป๊อปเอาน้า” เอ่ยหยอกกลั้วเสียงหัวเราะในลำคอ มือยกขึ้นลูบศีรษะของอีกฝ่ายอีกครั้งอย่างอดใจไม่ไหว แอบหวนคิดถึงน้องชายของตนขึ้นมาอย่างไรชอบกล

ถ้าดีใจได้แบบนี้ก็คงดีไม่น้อย

“ดีใจที่ชอบนะ” กล่าวพลางผละมือออก หยิบต่างหูห่วงสีเงินส่งให้พนักงานช่วยแพ็กใส่กล่องให้

+

(ตุวนี้เลี้ยงง่ายจัง น่าร้าก😭😭🫳🫳🫳 ต แต่ซ่อมแล้วก็อย่าบึ้มใหม่สิคะ🥹🫵)

(ดีมาก! เด่กดีๆๆๆ🫳🫳🫳)

"ขอบคุณนะครับรุ่นพี่ ผมจะรักษาไว้อย่างดีเลย"

เจ้าตัวกล่าวพร้อมกับรอยยิ้มที่มีความสุข ทุกคำอวยพรที่อีกฝ่ายมอบให้เจ้าตัวคงจะจดจำและเก็บรักษาไปตลอดเลยจริงๆ

(เค้ามาแล้ววว💣)

"เอ๋? อ้ะ!"

นิ้วยกขึ้นมาแตะที่หูเบา ๆ เมื่อรู้สึกถึงการสัมผัสจากคนตรงหน้า และพบว่าเป็นต่างหูที่มีจี้มงกุฎประดับอยู่ เหมาะกับการที่เขาได้ลองแสดงบทเป็นเจ้าชายในวันนี้จริง ๆ

ดวงตาของเขาเปล่งประกายขึ้น เมื่อสิ้นคำอวยพรของรุ่นพี่ การที่มีใครคอยเฝ้าดูการเติบโตของเขานั้น ทำให้เขารู้สึกตื้นตัน และพร้อมที่จะพัฒนาตนเองมากขึ้นไปอีก

"ผมจะเก็บเอาไว้อย่างดีเลยล่ะครับ!"

(+)