“นายนั่นแหละ! พี่เป็นคนเสียเปรียบนะ!”

“บ่นอะไรครับ ทำไมได้ยินแต่เสียงแง๊วๆๆๆ” มือหนาบีบแก้มนิ่มของอีกฝ่าย

“เดี๋ยวก็กัดซะเลยนี่” แมวดำขนฟูแยกเขี้ยวขู่

“เรื่องกัดพี่ให้มันเป็นหน้าที่ของผมเถอะครับ”

จบจริงๆละคร้าบ

แถมให้ซักนิส

“เจ็บรึเปล่า” แบค อีซู นั่งมองรอยข่วนบนแผ่นหลังกว้างจากบนเตียงซึ่งนั่นเป็นฝีมือเขาที่ฝากไว้บนแผ่นหลังคนรัก

“แสบนิดหน่อยครับเวลาอาบน้ำ” เจ้าตัวเดินมานั่งลงข้างเขาๆที่ปลายเตียง

“ขอโทษนะ”

“ถือว่าหายกันไงครับ ผมกัดพี่ พี่ข่วนผม”

“แต่ดูยังไงนายก็เป็นฝ่ายได้เปรียบ”

“ใครกันแน่ครับที่เป็นฝ่ายได้เปรียบ พี่หรือผมกันแน่?”

เส้นผมสีน้ำตาลเสียดสีกับคอเขายามที่อีกฝ่ายพยักแทนคำตอบเมื่อครู่ที่เขาถาม วินาทีต่อมาแบคอีซูรู้สึกถึงลิ้นร้อนของอีกฝ่ายแตะลงมาบนซอกคอจนรู้สึกขนลุกซู่ “อ๊ะ! ไอ้ลูกหมา อย่า- อื้อ!”

End

เวลาปกติซึงมินเหมือนลูกหมามากจริงๆ ชอบจุ้บ ชอบอ้อนให้หัวใจสั่นเล่นๆ แต่พออยู่บนเตียงกลับกลายร่าง รังแกเขาจนไม่น่าให้อภัยเหมือนเมื่อคืน ฝังเขี้ยวลงมาอย่างไม่ออมแรง เกือบทุกครั้งเขาแทบจะคลานลงจากเตียงในเช้าวันต่อมา

“ไม่เห็นต้องล่กขนาดนั้นเลยนี่นา แค่ล้อเล่นเอง กลัวโดนงดรึไง” มือขาวขยี้กลุ่มผมสีน้ำตาลด้วยความเอ็นดู (40)

“ขอโทษครับ ผมผิดไปแล้ว” ได้ยินแบบนั้นไอ้ลูกหมารีบขอโทษขอโพยคนพี่ ซุกใบหน้าเข้ากับซอกคอไม่วายที่จะพรมจูบอีกเพื่อออดอ้อน ขอคะแนนความเห็นใจ ไม่ให้อีกฝ่ายงดเรื่องอย่างว่า

อีซูรู้สึกจั้กจี้เมื่อโดนพรมจูบรัวๆ จึงหดคอหนี แต่ซึงมินก็ยังตามมาพรมจูบได้แต่นอนนิ่งๆให้อีกฝ่ายทำตามใจตัวเอง ถ้าขัดใจเดี๋ยวหูคงลู่ หางตกใส่เขาแน่ๆ (39)

“พี่นั่นแหละอ้อนผมเสียงหวานขนาดนั้น ใครมันจะไปออมแรง” เขาตอบก่อนจะจูบเข้าที่แก้มนิ่มเบาๆ ไล่ไปตามกรอบหน้าอีกฝ่าย คนที่โดนจูบไม่ได้ขัดขืนแต่อย่างใด เอียงหน้าให้จูบด้วยซ้ำ

“งั้นคราวนี้งดซักอาทิตย์-สองอาทิตย์ดีไหม เอ๊ะ หรือซักหนึ่งเดือนดี” คนผมดำแกล้งใช้มือจับคางอย่างใช้ความคิด (38)

หนีด้วยการม้วนตัวในผ้าห่มกลายเป็นก้อนโมจิ มีเพียงหัวกลมๆเส้นผมสีเข้มที่ดูนุ่มนิ่มเหมือนกำมะหยี่โผล่ออกมาจากผ้าห่ม

ซึงมินหัวเราะ

“ไม่พูดแล้วครับ ไม่พูดแล้ว” ไอ้ลูกหมาเขยิบไปหาคนพี่ โน้มใบหน้าลงไปจุ้บหน้าผากอีกฝ่ายอย่างที่ชอบทำจนติดเป็นนิสัย

“คราวหลังออมแรงบ้างได้ไหมไอ้ลูกหมา อะไรจะดุขนาดนั้น” มือขาวจับผ้าห่มที่ใช้คลุมตัวเมื่อครู่ให้ไปกองอยู่ที่เอว (37)

ในขณะเดียวกัน

“แปะแผ่นเจลลดไข้หน่อยนะครับ”

“อือ”

“เจ็บคอชะมัด”

“ก็แหงสิครับ ในเมื่อ...”

“หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ! ห้ามพูด!”

คนพี่ร้องห้ามไม่ให้อีกฝ่ายพูดประโยค ‘อะไร’ บางอย่างออกมา พลันหน้าก็ร้อนเสียดื้อๆ

“ทำไมล่ะครับ ก็...” คนเด็กกว่ายังแหย่เขาไม่หยุด รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ประดับอยู่บนใบหน้าหล่อนั่นทำเอาเขาอยากจะตะปบเข้าซักที

“โอ้ย! ไม่ฟัง!”

(36)

เดือดร้อนถึงเขาที่ต้องห้ามหัวหน้าที่พอรู้ข่าวว่าแฟนตัวเองโดนพี่ชายลากคอเข้าไปสอบสวนแทบจะพังประตูเข้าไป นึกแล้วยังตลกไม่หาย วันนั้นแทบจะลุกเป็นไฟจริงๆ

“ลุงงงงง ประชุมเสร็จรึยัง หิวข้าวแล้ววว” น้องเล็กแห่งแทซัน เปิดประตูเข้ามาถาม ในมือถือถุงช้อคโก้พาย ส่วนในปากคาบขนมอยู่

“เสร็จแล้วๆ”

(35)

หรือไม่ก็พี่ชายของหัวหน้าเขาไปเห็นอะไรที่อาจจะบาดตาบาดใจถึงได้อยู่ในสภาพนี้ ใครๆก็รู้ว่านายใหญ่แห่งแทซันหวงน้องชายมากแค่นั้น ตอนที่รู้ว่าซึงมินตามจีบน้องชายสุดที่รักทำเอาตึกแทซันแทบแตก

ยิ่งตอนรู้ข่าวว่าเป็นแฟนกันแล้วถึงกับลากคอประธานซึงมินเข้าห้องเย็นเข้าไปนั่งสอบสวน ราวกับตำรวจสอบสวนผู้ร้าย

(34)

เธอนึกแปลกใจนิดหน่อยเพราะไม่เคยเห็นอีกฝ่ายอยู่ในอาการแบบนี้แถมยังอ้อนแฟนสาวจนดูแปลกตา จนคุณซูอาต้องนั่งบนโซฟาตัวเดียวกันลูบหัวประธานแบคเชิงปลอบพร้อมกับทำหน้าปลงๆ

“เอ...ก็ไม่รู้สินะครับ อาการบราค่อนกำเริบล่ะมั้ง” หนุ่มผมทองพูดติดตลก

เพราะวันนี้หัวหน้าเขาไม่มาประชุมเหมือนทุกที ประธานอิลฮักก็ด้วย สงสัยคงอยู่ด้วยกันล่ะมั้ง (33)

หลังจากประชุมเสร็จ ทันทีที่ทุกคนออกจากห้องประธานแบคหิ้วร่างตัวเองลงไปนอนฟุบอยู่บนโซฟา ยังคงทำใจไม่ได้ที่น้องตัวเองโดนหมาตัวโตขย้ำ

“ประธานแบคเป็นอะไรคะนั่น ระหว่างการประชุมก็เหมือนคนไม่มีกะจิตกะใจ เห็นเหม่อหลายรอบมาก” ชา ยูฮวา กระซิบกระซาบกับอี ชีอนที่นั่งอยู่ข้างๆกัน (32)

“คุณซูอา ใจผมก็แค่นี้ทำไมถึงพูดประโยคนี้ออกมาล่ะครับ ‘นอนกอดกันบนเตียง’ บอกผมทีว่ากอดกันเฉยๆ”

“ถ้ากอดกันเฉยๆอีซูคงไม่ไม่สบายหรอกค่ะ”

“.......”

“ล้อเล่นค่ะล้อเล่น แต่ก็เรื่องจริง ลุกขึ้นมาได้แล้วค่ะวันนี้มีประชุมตอนสิบโมงนะคะ” ซูอาลุกขึ้นเดินหันหลังออกไป ทิ้งแฟนหนุ่มให้นั่งพิงฝาผนัง เสียงส้นสูงกระทบกับพื้นดังออกไปไกลจากจุดที่ประธานแบคนั่ง

“รอผมด้วยครับ!”

(31)

“น้องชายที่ฉันดูแลมาอย่างดี ตอนนี้โดนขย้ำไปแล้วเหรอ ไม่จริงใช่มั้ย” ประธานแบคทรุดลงกับพื้น คล้ายคนเพ้อ จนเธอนึกขำ ใครมาเห็นคงขำแย่ ว่านี่น่ะเหรอนายใหญ่แห่งแทซันผู้น่าเกรงขาม ที่ตอนนี้เป็นเพียงพี่ชายที่หวงน้องชายเพียงคนเดียวมากๆก็เท่านั้น

“คุณอย่าเว่อร์ค่ะ ไปทำงานได้แล้ว ปล่อยให้เด็กๆเขานอนกอดกันบนเตียงไปเถอะ ดูท่าแล้วสองคนนั้นมาทำงานไม่ไหวหรอก” (30)

ขอโทษนะครับพี่โดกยอง ผมไม่คิดว่าพี่อยู่ที่นี่ ไม่งั้นจะไม่ออกมาในสภาพแบบนี้เลย เขารู้ดีว่าพี่ชายรักและหวงเขาขนาดไหน

อีซูคนนี้เลี้ยงได้แต่ตัวเท่านั้นแหละ

เขาได้แต่ขอโทษพี่ชายเพียงคนเดียวในใจ ก่อนจะโดนไอ้ลูกหมาตัวโตอุ้มเข้าห้อง

ประตูห้องถกปิดลงพร้อมกับสองคนนั้น เธอหันไปมองแฟนหนุ่มที่ตอนนี้ยังอยู่ในอาการช็อค ไม่รู้จะสงสารหรือจะอะไรก่อนดี เลือกไม่ถูกเลย (29)

“ประธานซึงมินนี่ข้าวที่สั่งไว้ค่ะ” เลขาส่วนตัวของประธานแบคยื่นถุงกระดาษต้นเรื่องให้เขา

“ขอบคุณมากครับคุณเลขา” เขารับมาถือไว้

“ฝากดูแลอีซูด้วยนะคะ” เธอกำชับ ตัวเธอเองก็เอ็นดูน้องชายของแฟนไม่ต่างกัน

“รับทราบครับ”

“ฝากพี่ชายผมด้วยครับคุณซูอา ดูท่าเห็นผมในสภาพนี้คงช็อคไปแล้ว” เขาพูดติดตลก หันไปมองพี่ชายเพียงคนเดียวของตัวเองที่ตอนนี้เหมือนวิญญาณออกจากร่างไปแล้ว (28)

ไม่ปล่อยให้เขาเจ็บตัวหรอกและมันยังคงเป็นแบบนั้นเรื่อยมา

“ดื้อใหญ่แล้วนะครับ”

“ไอ้ลูกหมาเอาแต่ใจแบบนายมีสิทธิ์มาว่าคนอื่นว่าดื้อด้วยรึไง?”

คนโดนสวนกลับเถียงไม่ออก ได้แต่ถอนหายใจ พอไม่สบายแล้วเหมือนจะเถียงเก่งขึ้น ปากงุ้ยๆสมควรโดนเขางับเล่น

“งั้นเราเข้าห้องดีกว่า พี่จะได้กินข้าวกินยาแล้วพักผ่อน” (27)

มนุษย์เมื่อเจอพื้นที่ปลอดภัย เจอคนที่ทำให้รู้สึกว่าอยู่กับเขาแล้วปลอดภัย เปรียนเขาเสมือนบ้างหลังเล็กๆที่แสนจะปลอดภัย เป็นพื้นที่สีเขียว สามารถทิ้งตัวเองลงได้อย่างสบายใจ แบคอีซูก็เป็นอย่างนั้น เพราะแบบนี้เขาถึงได้ปล่อยให้ตัวเองทิ้งตัวลงเพราะรู้ดีว่าไม่ว่ายังไงซึงมินก็รับเขาทัน (26)