ดูเหมือนจะมองคุณขณะฟังแต่สายตามองสิ่งแวดล้อมข้ามคุณไปไกล จนได้ยินคำว่าขอบคุณเท่านั้นแหละ

“เอ๊ะ ”

เจ้าตัวรีบหันมาโบกมือปฏิเสธ เชิงว่าไม่สมควรได้คำนั้น

“ไม่หรอกนะคะ ฉันแค่ผ่านทางมาพอดีเอง”

พูดออกไปแบบนั้นก็หลุบตาลงคิดว่าควรจะรับคำขอบคุณไว้มากกว่ารึเปล่านะ

“ยังไงก็ยินดีค่ะ ยินดีจริง ๆ ”

ก่อนจะย่อตัวลงมาระดับเดียวกันเพื่อดูน้องหมาน่ารักสีขาวของคุณ

เธอหลบสายตาทันทีที่สบตากับคุณ

เกรงว่าความเงียบจะเข้าครอบงำจะพาบรรยากาศอึดอัดเลยอ้าปากพูดออกมาในที่สุด

เธอเม้มปากก่อนส่งยิ้มน้อย ๆ ให้คุณยอมสบสายตาด้วยนิดหน่อย

“อ่า..น้องหมาหลุดมาไกลเลยสินะคะ ”

รูมิกระพริบตาเร็ว อย่างเลิกลั่ก

“คุณคงจะเหนื่อยแย่ ? เลยใช่ไหมล่ะคะ..“

(แวะมา + สั้น ๆ ค่า )

”หืม ?“

ขณะกำลังเดินไปเรื่อย ๆ แถวย่านการค้าในยามเย็น เมื่อได้ยินเสียงเห่าของสุนัขตัวน้อย

จึงเหลียวมองหลัง มันกำลังวิ่งมาทางนี้ตามด้วยคุณที่ดูมีท่าทีเหน็ดเหนื่อยจากการวิ่งตามมา

เห็นดังนั้นจึงย่อตัวคุกเข่าลงเพื่อดักสุนัขตัวน้อยให้หยุดลง

ก่อนเงยหน้ามองคุณด้วยความประหม่า

”อะ เอ่อ”