(ตุ๊กตาตัวน้อย 💖🫳)

บรรยากาศผิดปกติตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว ไม่ได้คิดไปเองอย่างแน่นอน มีอะไรบางอย่างกำลังส่งเสียงเรียก

จากแววตาสดใสเปลี่ยนเป็นนิ่งเรียบ มือกำชับกระบองข้างเอวเตรียมพร้อมเผื่อเหตุฉุกเฉินขึ้นมาจะได้รับมือทัน
สายตาใต้แว่นกรอบดำพยายามเลื่อนหาต้นเสียงนั่น โดนที่เจ้าตัวยังไม่ขยับไปไหน เพื่อรอดูสถานการณ์คร่าวๆ ก่อน

เสียงนี่มันอะไรกัน เสียงของเจ้าก้อนนุ่มนิ่มหรอเนี่ย น่ารักโคตรๆเลย
"อร่อยใช่ไหมล่ะ ฉันก็ชอบเหมือนกัน"
แล้วก็หยิบอีกชิ้นป้อนต่อ ระหว่างนั้นมือข้างที่ว่างก็หยิบมือถือเพื่อจะถ่ายรูปเก็บเอาไว้
"อะ.. ถ่ายไม่ติดแหะ" ก็ไม่แปลกใจเท่าไหร่ แต่ก็แอบน่าเสียดายนิดๆ

"มีปลอกคอด้วยนิ ชื่อ... บงมารุจัง?"
"ฉันชื่อรุยทาโร่นะ" แม้ว่าเจ้าแมวจะไม่เข้าใจ แต่ก็อยากสนิทกันไว้นี่นา

เขาค่อยๆยื่นมือไปหวังจะลูบหัว

"โอเค เข้าใจแล้วๆ" เขาย่อตัวลง หัวหนีบร่มกับไหล่เอาไว้ แกะปลาตากแห้งออกจากห่อแล้วลองยื่นให้เจ้าเหมียวลองดมก่อน

"ถ้าเธอไม่กินฉันจะเสียปลาตากแห้งไปตัวนึงฟรีๆเลยนะ" เพราะนี่คือเสบียงไว้กินมื้อดึกของเขา

"เดซี่หรอครับ?" แววตาเจ้าตัวดูสดใสขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
"งั้นผมเอาเดซี่ อ่าเดี๋ยวนะ..." เขากลับมาครุ่นคิดกับตัวเองอยู่ครู่นึงก่อนจะพูดต่อ

"ขอโทษนะครับ คุณมีแบบเมล็ดแบบเอาไปปลูกเองไหมครับ" เขาอยากจะลองทำเองตั้งแต่ขั้นตอนแรกเลย

สัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างก็ก้มลงไปมองสิ่งนั้น เห็นเจ้าแมวพยายามพันแข้งพันขาเขา

ขาของเขาไม่ขยับไปไหนแถมยังหัวเราะออกมาอย่างเอ็นดู

“ไงเจ้าสามสี“ เขาโบกมือทักทายแต่คงไม่เข้าใจ ปกติแล้วเขาจะไม่ทักสิ่งเหนือธรรมชาติก่อนหรอก แต่นี่คือข้อยกเว้น น่ารักขนาดนี้จะไม่สนใจได้ไง—

“เธอมาเพราะได้กลิ่นเจ้านี่หรอ”
เขาหยิบปลาตากแห้งที่พึ่งซื้อมา เขย่าๆเพื่อเรียกความสนใจ

เขาที่ยืนดูอยู่นานแล้ว เมื่อโดนอีกฝ่ายเรียกก็สะดุ้งจนหลุดออกจากความคิดตัวเอง

"หวัดดีครับ..." ด้วยความที่ตนนั้นสนใจพวกดอกไม้อยู่แล้ว จึงรวบรวมความกล้าเดินเข้าไปหา

"อ่า... คือ มีดอกไม้ที่ปลูกง่ายๆ ใช้พื้นที่น้อยๆ ไหมครับ?"

"ถ้าจำไม่ผิดน่าจะชื่อไทยากิ เราเองก็ไม่เคยทานมาก่อนเหมือนกัน "

ว่าแล้วก็หยิบมากินชิ้นนึง

"อื้ม อร่อย! เป็นขนมหวานรูปร่างเหมือนปลา แต่ไม่มีรสชาติของปลาเลย คุณโอนิกซ์ทานดูสิ"

ไม่รู้ว่าทำไมถึงพูดแบบนั้น เพราะแอบคาดหวังว่าจะมีรสปลาด้วยหรือเปล่านะ--

หลังจากได้ฟัง เขายังคงยิ้มแย้มเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน ดีใจด้วยซ้ำที่อีกฝ่ายกล้าบอกเรื่องแบบนี้ให้เขารู้

"ไม่เป็นไรหรอก เพราะแบบนั้นเราถึงได้มาเจอกันและได้ทานขนมอร่อยๆ แบบนี้ไง"

ยกแก้วขึ้นเพื่อรอชนแก้วกับอีกฝ่ายก่อนจะดื่มขอเหลวข้างในนั้นจนหมด

"แต่ถ้าคุณเทเรซ่าอยากเต้นจริงๆ ละก็... มาเต้นรำกับเราไหม"

เขาตั้งใจรับฟังสิ่งที่อีกฝ่ายพูดทุกคำ
"ยินดีที่ได้พบเช่นกัน เราชื่อบรีแอล โลฟฟา มาเทอุส อยู่ปี 3"
เขาหันมองซ้ายทีขวาทีเหมือนกำลังหาใครอยู่ เมื่อมั่นใจว่าไม่มีก็เปิดกล่องที่ถือมาด้วยแล้วยื่นให้อีกฝ่ายพร้อมพูดด้วยเสียงกระซิบ

"อย่าบอกใครว่าเราเป็นคนให้นะ"

ไม่รู้ว่าบุคลิกของอีกฝ่ายเป็นแบบนี้อยู่แล้วหรือกังวลอะไรอยู่หรือเปล่า แต่ถ้าขนมนี่ทำให้อารมณ์ดีขึ้นได้คงจะดีไม่น้อยเลย

"บรีแอล โลฟฟา มาเทอุส อยู่ปี 3 ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน"

ก้มหัวให้เล็กน้อยจบการแนะนำตัว

"คุณเทเรซ่าได้เต้นรำกับใครหรือยัง"

"เราว่าทานเสร็จแล้วจะกลับเข้างานต่อน่ะ"

งานหลักของเขาคือการเต้นรำเพื่อสานสัมพันธไมตรีกับผู้อื่น แต่ได้พักสักหน่อยก็มีแรงขึ้นมาบ้างแล้ว