อิซางิก็รู้สึกพอใจแล้วจริง ๆ เพราะมันทำให้อิซางิรู้ว่าตัวเองไม่ได้เผชิญหน้ากับปัญหานี้อยู่เพียงแค่คนเดียว

แล้วมันก็สามารถทำให้อิซางิรู้สึกอุ่นใจ โดยที่ไม่ต้องกังวลหรือกลัวอะไรอีกต่อไปด้วย

"ไม่เป็นไรเลยครับเอโกะซัง ผมเข้าใจ แค่นี้อาร์มินก็คงจะเข็ดไปอีกนาน" (253)

พอได้ยินแบบนี้แล้ว อิซางิก็ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมามอง แล้วเจ้าตัวก็ได้พบกับเนสที่ข้างตัวมีตะกร้าใส่อุปกรณ์เย็บผ้าวางเอาไว้อยู่

"ขอหมอรักษาให้คนไข้หน่อยนะครับ" แล้วเนสก็ยื่นมือทั้ง 2 ข้างเข้ามาหยิบตุ๊กตาแมวมอมที่อยู่ในมือของคนเด็กกว่าไป

ซึ่งท่าทางที่เนสเล่นเป็นหมอรักษาตุ๊กตาให้อิซางิดูนั้น มันก็สามารถทำให้อิซางิหัวเราะออกมาได้จริง ๆ (219)

อยู่ที่นี่ต่อไป สักวันคนอื่นก็ต้องรู้เรื่องนี้แน่ ๆ

ไปอยู่กับฉันที่หน่วยน่ะปลอดภัยสุดล่ะ เพราะฉันเป็นหัวหน้า ฉันสามารถควบคุมคนในหน่วยฉันได้"

"เอ่อ...ก็ขอบคุณในความหวังดีนะครับ แต่ผมกับรุ่นพี่สมัครสอบไปเป็นเจ้าหน้าที่ของหน่วยที่ 3 แล้ว"

"อะไรนะ!!!" (121)

หลังจากที่เก้าหางมาถล่มหมู่บ้าน ตระกูลอุจิวะก็เหลือซาสึเกะเพียงแค่คนเดียวที่ยังมีชีวิตอยู่ แล้วซาสึเกะจะต้องใช้ชีวิตอยู่คนเดียวท่ามกลางตระกูลร้างที่ไม่เหลือใคร

ยังไงฟุงาคุซังจะต้องเชื่อผมแน่นอน เพราะผมจริงใจกับเขามาตั้งแต่ต้น แค่โกหกสอดแทรกไปเรื่องเดียว เขาไม่มีทางเอะใจแน่นอนคุณ" (380)

#โฮชิคาฟก้า

(Chapter 1)

“เฮ้ คุณจำอะไรได้บ้างในคืนนั้น คุณโซชิโร่”

“ผมจำได้แค่กลิ่นบุหรี่ที่เผาไหม้บนลิ้นของผม หลังจากนั้น...หลังจากนั้น ไม่รู้สิ เราร่วมรักกันร้อนแรงเลยล่ะ”

“คุณได้ทำการประเมินผลสภาวะทางจิตผ่าน คุณลงมือทำแบบนั้นไปเพราะอะไร”

“ขอคำถามต่อไป”

เมื่อความผิดพลาดทั้งหมดที่เขาไว้ใจตัวฆาตกร ทำให้ทุกอย่างดูแย่ลง

“นายไม่ต้องโทษตัวเอง คำเตือนที่ฉันจะให้นายได้คือระวังตัว ฉันเคยฟังหมอนั่นสาธยายถึงไทป์ในฝันและสิ่งที่โฮชินะบอกมาทั้งหมดมันตรงกับนาย ฮิบิโนะ เขาจะไม่หยุดเท่านี้แน่นอน”