" พอดีมหาลัยยังไม่มีเรียนเร็วๆนี้น่ะ ก็เลยยังวนเวียนอยู่แถวนี้ "

" แถมยังเป็นวันที่มีกิจกรรมซะด้วย เลยอยากมาดูว่าเป็นยังไงบ้าง "

" แล้วนี่อาเงฮะจังวิ่งเสร็จแล้วหรอ? แต่ปี3แล้วนี่นา รอหลอกรุ่นน้องที่วิ่งผ่านมาอย่างเดียวรึเปล่าน่ะ "

โรคุโรวเอ่ยถามคนตรงหน้า เพราะปกติปี3มักแต่งตัวเป็นผีรอหลอกรุ่นน้องที่วิ่งผ่าน เป็นการรับน้องเบาๆ

ทำเอานึกถึงวันวานอีกแล้ว แต่พอนึกถึงบางฉากก็อดอมยิ้มไม่ได้

โรคุโรวที่กำลังมองภาพตรงหน้าอย่างเพลิดเพลิน ชิลๆ แต่ถูกเบี่ยงเบนความสนใจโดยการถูกสะกิดที่แขน เขาหันไปก็พบกับรุ่นน้องของตนเอง

เขายกแว่นกันแดดขึ้น เผยเห็นดวงตาสีม่วงประกายเป็นเอกลักษณ์ของเขาที่ไร้การปกปิดจากเลนส์แว่นสีดำ แบบนี้เพื่อจะได้มองคนตัวเล็กกว่าชัดๆด้วยล่ะ

" โอ้ สวัสดีอาเงฮะจัง "

เขาทักทายด้วยด้วยน้ำเสียงที่เป็นกันเอง ไม่คิดว่าจะได้เจอรุ่นน้องแถวนี้

+

เลิกคิ้วขึ้นตอนได้ยินกว่าหน้าตาไม่ดีและหัวเราะเบาๆในลำคอ

ไม่ยอมรับ(เพราะไม่ใช่ความจริง หึ)แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไปเดี๋ยวจะเถียงกันยาวอีก เลยทำได้แต่ยืนยิ้มฟังรุ่นน้องที่ร่าเริงตรงหน้าพูดต่อ

" อื้มๆๆ ตั้งใจมาทักทายกันแบบนี้ คงจะคิดถึงกันน่าดู ดีใจจังน้า "

" เด็กดีๆ~ "

โรคุโรวยิ้มตาปิดหัวเราะคิกคัก แกล้งเมินสิ่งที่อีกฝ่ายกำลังทำอยู่พร้อมกับทำท่าจะลูบหัวคนตรงหน้า แต่แน่นอนว่าโดนปัดมือเหมือนเคย

" นั่นแหละ สีสันดีนะ "

เขาพูดพร้อมกอดอกพยักหน้า สำหรับเขาก็ดูสนุกดี โมเม้นท์กระชับมิตรที่ดีที่สุด(?)

พอถึงประโยคจะจับเขาเข้าห้องสภาก็เปลี่ยนสีหน้าท่าทาง ยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาราวกับห้ามปรามความคิดนั้น

" เฮ้ๆ ฉันทำผิดกฏอะไรอีกล่ะ? "
" ข้อหาเผลอทำตัวหล่อดึงดูดคนแถวนี้หรอ? "

" ข้อนี้ละเว้นได้มั้ย ฉันห้ามตัวเองไม่ได้ "

เขาว่าจบก็ยกยิ้มขึ้นมาและหัวเราะอีกครั้ง

ได้ยินเสียงเรียกสุดคุ้นหูก็หันไปตามเสียงนั้น ก็พบว่าเป็นเจ้าของเสียงที่คิดไว้จริงๆ

" โอ้? คายะคุง ไม่เจอกันนานเลย "
" พอดีผ่านมาแถวนี้ก็เลยแวะมาดูว่ามีอะไรสนุกๆรึเปล่าน่ะ "

" เหมือนคนจะเยอะกว่าทุกปีนะ "

ว่าพลางหันกลับไปมองเส้นทางกิจกรรมที่ใช้วิ่งตรงนั้น ..เยอะจริงๆนั่นล่ะ

" จะว่าไปแล้ว จบไปแล้วก็ยังทำหน้าที่สภานักเรียนอยู่หรอ "

โรคุโรวเอ่ยแซวอีกฝ่ายตามนิสัย

โรคุโรวเองก็ยังจมอยู่กับความคิดของตัวเองจนไม่ทันสังเกตุรอบข้าง ในวินาทีที่มีคนเข้ามาใกล้ ก็ทำเอาสะดุ้งตกใจนิดหน่อย จนกระป๋องน้ำอัดลมเกือบหลุดมือ

" !! "

พอหันหลังไปก็พบเจอกับคนที่หน้าตาคุ้นตาที่สุดกำลังชูมือขึ้นทำท่าขู่ใส่เขาอยู่ น่ากลัวซะจริง (ไม่หรอก)

" โถ่— นึกว่าใครซะอีก ตกใจนะเนี่ย "
" ไม่เจอกันนาน สูงขึ้นมั้ยเนี่ย? "

ก็พอจะมองออกนิดหน่อย

" แล้วไม่ได้ไปวิ่งกับคนอื่นๆเขาหรอ? "

(ครับผมสุดหล่อ ส่วนผมหล่อสุด🙂‍↕️)

(วาสนาไม่พอเห็นอ่ะดิ แต่ไม่เป็นไรจะช่วยปัดฝุ่นให้ละกัน)

(โอเค ถ้ารุ่นน้องที่น่ารักว่าคุ้มก็คุ้ม /วางลูกอมให้เม็ดนึง แลกถุงเท้า(หนึ่งข้าง)กับลูกอม/เสียงพากย์บาร์บี้ )

(((เดี๋ยวมาแปะรุปจิบิน่ารักๆใส่ รอกก่อน ผมกำลังจะคร่อกมิ้ๆ🫴)))

(แน่ใจนะว่าจะถุงเท้าแลกลูกอมหนึ่งเม็ด? แต่ทำไมถึงข้างเดียวล่ะนั่น)

(ได้ๆ! เอาอะไรมาแลกล่ะ)

(อาริงาโตเน้ รับหนมไปเลย!)

(สุดหล่อตรงนี้เห็นชัดแจ๋วเลย)

(.ยกยิ้มพอใจ มุฮ่าๆๆๆๆ😋🔥🔥🔥)

(ให้เกาคางให้สินะ ได้สิได้สิ!(?))

(อ้าว คนพี่มาเมื่อกี้ คนน้องมาต่อหรอ? หวัดดีๆน้าาา)

(สวัสดีเซโตะคุง! อ่ะ ลูกอมน้ะ)

(ฉันพยายามอ่านน้ำเสียงปกติ แต่ก็ตะหงิดใจแบบช่วยไม่ได้อยู่ดี เหมือนยิ้มอยู่ในใจ)

(คุณโซฮาระ คิดถึงมากคั้บ เดี๋ยวแวะไปร้านคุณโซฮาระบ่อยๆเลย! /แอบแวะมารับดอกไม้ด้วย)

(หล่อแท้หนุ่ม)

(ไม่ใช่แมวจริงซะหน่อย😞)

( นิดนึงๆ ขอจิ้กแผ่นไม้บ้านคุณซักแผ่นสองแผ่นน้า

เอ็นดูทุกคน เพ้ทๆๆๆ)

(ไอหย๋า ฮารุจังงงง ไม่เจอกันนาน น่ารักเหมือนเดิมเลยน้า /แปะๆมือให้ขนม)