เอลฟฺมองแร่นั้นด้วยสายตาเสียดายอยากได้กลับบ้าน...แต่เขาก็วางลงแท่นหินนั้น

🔸วาง รูเบธีส ลงบนแท่นหิน

🔸ยืนยัน

กริ๊ดดีใจในใจก่อนจะย่องถอยออกมา
ค่อยๆตามคนกวักมือแล้วหนีออกนอกถ้ำ

🔸ย่องหนีออกมาออกมาจนหน้าถ้ำ

เมื่อเห็นเจ้าของถ้ำเขาหยุดแล้วค่อยๆดับไฟของตนเอง ก่อนจะกระซิบกับอีกคน
"ข้าจะย่องเข้าไปหยิบมันมา เจ้ารอตรงนนี้เงียบๆถ้าข้าพลาดจะรีบวิ่งมาเจ้าเตรียมขวานเจ้าไว้นะ "
เขามองรอบมอนนั้นเมื่อดูทางเผื่อไว้
เขาหายใจเจ้าลึกเพื่อจะเตรียมกลั้นหายใจก่อนจะย่องไปเพื่อเอาเป้าหมายตรงหน้า
🔸มองรอบๆตัวมันเพื่อระวังจุดให้เกิดเสียงและมองทางหนีทีไล่
🔸กลั้นหายใจย่องเข้าไปเพื่อหยิบ รูเบธิส

เขาได้แต่สงสัยว่าทำไมมีแค่มนุษย์สัตว์อื่นมันไม่กิน?
“ดูจากส่วนสูงไม่ใช่คนแคระ เจ้าต้องปกป้องข้าล่ะ” ก่อนจะดูกระดูกนั้น
เขาคิดอะไรบ้างอย่างเขาลองเอาไฟไปลองจุดกับเมือกดู

🔸ดูกระดูกนั้นว่ามีของอะไรติดตัวมาไหม
🔸ดูซากอื่นๆสำรวจว่ามีของอะไรบ้าง
🔸ลองดูว่าเมือกติดไฟได้ไหม

(สู้เจ้าท่านวอร์ก้าาาาาา พูดและวิ่งหนี—)

(ไม่ใช่เอลฟ์ด้วยรอดล่ะ)

เขาพูดด้วยเสียงเบาๆติดตลก
"นี่เราเข้ามารบกวนบ้านใครรึเปล่านะ " ก่อนจะจะดูมือที่แปะผนังที่เลอะเมือกและเลือดนั้น
"ข้าว่าพวกเราต้องเดินเงียบๆแล้วล่ะ"เขาบอกกล่าวอีกคน

🔸สำรวจสิ่งที่เปื้อนมือตัวเอง ว่าเลือดเพิ่งสดๆไหม แล้วรอบเมือกนั้นอุ่นหรือใหม่แค่ไหน
🔸เดินเสียงเบาลงและพยายามสังเกตข้างหน้า หาเข้าของรอย

"ยินดีที่ได้รู้จักนะ วอร์การ์แห่งบัลเดียร์ "เขายิ้มให้อีกฝ่ายก่อนจะเตือนว่า
"ยังไงตอนนอนก็ระวังตัวให้ดีล่ะ หวังว่าจะได้เจอกันอีกนานๆ"
ยิ้มหวานให้อีกคน

"อย่าไปคิดเลยว่าทำแล้วจะเป็นไงเพราะว่าพวกเรามีทางเลือกเดียวว่าต้องทำล่ะนะ "
"แต่เจ้าทำไมเห็นแร่มาเยอะล่ะ? บ้านเจ้ารวยเรอะ?" ดูสนใจไม่หน่อย

เตรียมตัวพร้อมมีคบเพลิงและของกินเลยจะเริ่มเข้าถ้ำ
"พร้อมนะ พยายามเดินเอามือซ้ายแปะฝาถ้ำไว้จะได้ไม่หลง" พูดบอกอีกฝ่าย

🔸เข้าเดินสำรวจถ้ำ มือซ้ายแปะฝามือขวาแล้วคบเพลิงนำหน้าไว้

เขามองถ้ำตรงหน้า
"การเข้าถ้ำแบบไม่มีไฟคงไม่ใช่ความคิดที่ดีเท่าไร เจ้าพอมีอะไรที่ทำคบเพลิงได้ไหม
แล้วเจ้าพอจะทำอาวุธอะไรให้ข้าพอถือได้ไหม?"
เขาถามคนที่มาด้วย ก่อนจะสำรวจรอบๆหน้าถ้ำตรงหน้านั้น

🔸สำรวจหน้าถ้ำดูว่าถ้ำเป้นไง มือแค่ไหน มีน้ำนองไหม?
🔸ดูรอบๆถ้ำตรงทีเ่ป็นต้นไม้ว่าพอมีกิ่งไม้ขนาดเหมาะทำหอก
🔸หาหินกับใบไม้แห้งมาจุดไฟทำคบเพลิง

เอลฟ์มองก่อนจะหยิบหินขึ้นมา”นี่เจ้าทำแบบนี้เป็นไหม“ เขาปาหินไปที่หนองน้ำให้กระเด้งบนน้ำ2ที

🔸ปาหินลงน้ำ

"ข้าก็คิดเช่นนั้นป่ากลางคืนมันอันตราย "เขาพูดเพระาว่าเขาอุปกรณไม่ครบพอที่จะเดินป่าด้วยซ้ำ
"งั้นพวกเราเริ่มเดินทางกันเลยเถอะ "

🔸มุ่งหน้าไปกันเลย!

"สมเป็นสุดยอดคนแคระจริงๆ ข้าจะตามสนับสนุนท่านอย่างจริงใจ"
คิดในใจเจ้าหมอนี้ดูง่ายกว่าที่คิด
"งั้นพวกเราร่วมกันตามหา รูเบธีสกันเถอะ มันดูน่าจะแพงไม่น้อยเลย"
เขาคิดถึงหินนั้นมันช่างดูสวยเสียดายที่ไม่สามารถเก็บกลับได้

เขามองอีกฝ่าย คิดในใจ ไอ้นี้น่าสนุกดี
"ข้าชื่อ บาสท์เคเมนู ชื่อข้ายาวข้ายังขี้เกียจพูดชื่อข้าเต็มเลย
เรียกแค่ บาสท์ เถอะ"

มองแบบเจ้านี้มันเอาจริงปะเนี่ย
"ไม่ใช่ว่าเจ้าแข็งแกร่งเรอะ ดูขวานเจ้าก็ดูยิ่งใหญ่ดูพึ่งพาได้ เก่งๆแบบเจ้านำหน้าใครมาจข้าว่าเจ้าน่าจะจัดการได้ เพราะเจ้ามันสุดยอด "

เขายิ้มมุมปากเช่นกัน "หึหึ....เจ้าไม่มีทางมองเห็นอาวุธของข้าหรอก."
ก่อนจะมองอีกสายตาจริงจัง

"....เพราะข้า...ไม่ได้เอามา ......"

“ไม่เป็นไร การช่วยเหลือกันเป็นสิ่งที่ควรทำ ” 😌เขายิ้มให้อีกคน
“แต่เรื่องแก้แค้นต้องทำนะ ไว้เจ้าไปตามหาทีหลังก็ได้”

”ข้ายิงธนูและใช้มีดสั้น..แล้วเจ้าล่ะ? “

มองและพิจรณาอีกฝ่าย

หัวของบาสท์กระแทกพื้นทำให้เขาตื่นขึ้นมามองคนตรงหน้าดิ้นเป็นหนอน

บาสท์ลุกมาแล้วบอกอีกคน
"ใจเย็น ข้าจะช่วยเจ้าเอง เจ้าโดนใครรังแกเนี่ยที่นี่ช่างโหดร้ายจริงๆ"

ช่วยไม่ได้ อย่างน้อยก็มีอะไรหนุน เขาคิดในใจก่อนนะนอนหนุนลงไป

บังอาจมาก่อกวนการนอนของข้า!

.......แย่ล่ะเอาไปมัดเจ้านั้นแล้วข้าจะเอาอะไรนอน