(เงินหมดกับคอสตูมไม่เกินจริง😭👍)

(ถ้าคุณบิดโหดสงครามอาจก่อ😧)

(นาเดะจังน่าาารากกกกกก เพด ๆ ๆๆ ๆ)

“…”

“เห็ดกับหน่อไม้?”

ริเสะถามก่อนหยิบกล่องขนมออกมาจากไหนก็ไม่รู้ให้อีกคนดู

ทั้งตัวของมีค่าสำหรับเขาก็คือของกินเล่นจุกจิกที่ตนเองพกไปทั่วนี่แหละ

(น่ารากกกกกกกกกกกก เพด ๆ ๆ ๆ (´▽`ʃ♡ƪ))

(ส่งภาพคร้าบบบบบ)

(ผมขออนุญาตเป็นภาพแบบไวไวครับ *ภาพค่อนข้างมุมเกินคาด)

(คืน ครับ คืน)

(มาม่ะ ขอชุดนี้ แต่ไม่ต้องเก็บดีเทลกระโปรงก็ได้ 👈(ﾟヮﾟ👈))

(โอ้ พระสงฆ์😳)

(นายนี่มันรู้ใจคนชอบโลลิต้าจริง ๆ 👀👍)

(ขอบคุณที่ให้แจมโรลและขนมน่ารักน่ารักนะคะ💖)

“อย่างงั้นหรอ…”

ถึงจะยังไม่เข้าใจว่าร่างกายให้อภัยได้ยังไงแต่ก็ฟังดูดีไม่น้อยเลย เขาจะเก็บไปทำตาม

“เหมือนเลือดจะหยุดแล้ว”

หลังจากประคบเย็นและกดแผลมาสักพักในที่สุดเลือดกำเดาก็หยุดไหลเสียที

แม้ว่าจะยังเจ็ยจุดที่ถูกตีอยู่แต่ก็ถือว่าดีกว่าตอนแรกมากแล้ว

“ขอบคุณสำหรับน้ำแข็ง ผ้าเช็ดหน้า และ ถุงเท้า(?)”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นก็แสดงสีหน้าสับสนงุนงงกับคำพูดของหญิงสาว

"ขอโทษตัวเอง..."

"นั่น..."

เขาอ้าและหุบปากซ้ำ ๆ เหมือนคนที่ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี

เขาเข้าใจการโทษตัวเองแต่การขอโทษเองนั่นเป็นอะไรที่แปลกใหม่มากสำหรับริเสะ มันคือสิ่งที่แม่ไม่เคย